Ιστορίες που λέγονται ψιθυριστά

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Εάν η χρωματική παλέτα που θα ''στόλιζε'' τον κόσμο μας αφορούσε τις αποχρώσεις του λευκού, του μαύρου και του γκρι, τότε το λευκό θα εκπροσωπούσε το απόλυτο κι αψεγάδιαστο καλό, το μαύρο όλο το σκότος και τον φόβο που μπορεί να γεννάται από καθετί κακό και τρομακτικό και το γκρι θα ήταν το σημείο όπου βρισκόμαστε εμείς. Αυτό το ενδιάμεσο που άλλοτε λαμβάνει πιο ανοιχτόχρωμους τόνους του γκρι καθώς πλησιάζουμε προς το φως του λευκού κι άλλοτε πιο σκουρόχρωμες που μοιάζουν σαν να γίνονται ένα με το μαύρο που επικρατεί στο όποιο έρεβος... Από τη μία μεριά, λοιπόν, το φως που είναι τόσο εκτυφλωτικό και δεν αφήνει καμία σκιά, που ίσως να μας ενοχλεί ως έναν βαθμό, κι από την άλλη, το σκοτάδι που μοιάζει σαν να (συγ)καλύπτει τα πάντα παρέχοντας μία ιδιάζουσα προστασία ( ; ), ασφάλεια ( ; ) -δεν ξέρω πώς ακριβώς να το χαρακτηρίσω- αλλά γύρω μας επικρατεί αυτή η συνθήκη από την οποία ούτε μπορούμε, μα μήτε επιθυμούμε να ξεφύγουμε, λες και μας ''τρέφει''... 

''Αν ακούσεις φωνές, μη δώσεις σημασία.

Αν νιώσεις κάτι πίσω σου, μη γυρίσεις.

Κι αν δεις το σκοτάδι να κινείται… τρέχα."

Δεν ξέρω αν οφείλεται σε αυτό το παγερό κι ομιχλώδες κλίμα του καιρού που επικρατεί γύρω μας το τελευταίο διάστημα ένεκα των πεισμάτων των πολλών, αλλά σήμερα ένιωσα την ανάγκη να διαβάσω ένα βιβλίο που θα ταίριαζε με όλη αυτήν τη μουντή αίσθηση. Σαν να είναι ιδανικό ανάγνωσμα -για αυτήν την εποχή- κάτι που να αναδεικνύει τη φαντασία και τον τρόμο. Μόνο που αυτά δε θα προέρχονται από εξωτερικά ακούσματα, αλλά από θρύλους κι ιστορίες που διαδίδονται από στόμα σε στόμα και έχουν γεννηθεί από τα ίδια τα ''σπάργανα'' του τόπου μας. Ελάτε! Πόσοι/ες και πόσοι/ες δεν έχει τύχει να επισκεφθείτε κάποια πόλη, ή, χωριό της επαρχίας και να μην έχετε ακούσει ανάλογες ιστορίες που μόνο ανατριχίλα κι άλλα τρομακτικά συναισθήματα και σκέψεις μπορούν να ''γεννήσουν''. Σαν όλο το σκηνικό όπου είναι χτισμένα αυτά τα χωριά και οι πόλεις να γίνεται η ''μήτρα'' που θα τα φέρει στη ζωή και θα τα φιλοξενεί μέχρι τέλους...

''Από τα βουνά της Ηπείρου μέχρι τις σκιές που γλιστρούν στις αφηγήσεις των παλιών, οι Ιστορίες που λέγονται ψιθυριστά είναι φτιαγμένες από χώμα και σκοτάδι. Ιστορίες που κανείς δεν τολμά να ξεστομίσει δυνατά — παρά μόνο να τις ψιθυρίσει, όταν αρχίζει να πέφτει η νύχτα. Εκεί που το φανταστικό μπλέκεται με το αληθινό, και η μνήμη με τον φόβο." (Από το οπισθόφυλλο)

Ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Μπουμπουλής έχοντας ως έμπνευση όλα τα παραπάνω αποτυπώνει πάνω στο χαρτί τέσσερις αυτοτελείς ιστορίες υπό τη μορφή διηγημάτων που όπως λέει και ο τίτλος του βιβλίου ''Ιστορίες που λέγονται ψιθυριστά'' (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελτέμι), καθώς αν κάποιος/α επιχειρήσει να τις πει δυνατά, τότε θα μοιάζει σαν να ''ξυπνούν'' μνήμες και εφιάλτες όπου δεν πρωταγωνιστούν δράκοι κι άλλα κακά πλάσματα της φαντασίας, αλλά δαίμονες, στοιχειά, ακόμη κι άνθρωποι απλοί, καθημερινοί/ες ίδιες με εμάς, που όμως η λαϊκή μας παράδοση τους/τις έβαλε σε τέτοιες θέσεις ώστε να βιώσουν/εξηγήσουν καταστάσεις τις οποίες οι μέχρι τότε γνώσεις (βέβαια, κάποια δεν έχουν αλλάξει έως και σήμερα) δεν μπορούσαν να γίνουν κατανοητές από την όποια ανθρώπινη λογική. Εκεί όπου η φαντασία, οι προλήψεις και οι όποιες δεισιδαιμονίες φάνταζαν να είχαν τον πρώτο λόγο και να όριζαν σε μεγάλο βαθμό τις ανθρώπινες ζωές, σκέψεις και πράξεις...

Εν κατακλείδι, έμεινα σε γενικές γραμμές αρκετά ικανοποιημένη από την παρούσα συλλογή. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ο συγγραφέας προσάρμοζε το ύφος γραφής του (βλπ. για παράδειγμα το λεξιλόγιο με τις λέξεις με τους όποιους τοπικούς ιδιωματισμούς), ο τρόπος που αναδείκνυε το πώς σκέφτονταν και δρούσαν οι άνθρωποι τότε με τις όποιες περιορισμένες, ή, μηδαμινές γνώσεις που διέθεταν, καθώς και το πώς έδινε ζωή σε όλες αυτές τις ιστορίες γύρω από θρύλους που συνοδεύουν τους κατοίκους αυτών των περιοχών ανά τους αιώνες! Μία ευχάριστη αναγνωστική εμπειρία που έπαιξε με την φαντασία μου μέσω γαργαλιστικών νοτών τρόμου!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελτέμι.