Βλέποντας εφιάλτες με τα μάτια ανοιχτά

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Κάπως έτσι σήμερα ολοκληρώνεται αυτός ο αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου και της φαντασίας κι εγώ επέλεξα να βάλω μία άνω τελεία και μπόλικα αποσιωπητικά αφού όχι μόνο δε θα πάψω να διαβάζω ανάλογα βιβλία όλη τη χρονιά, αλλά αξίζει -ας κάνω λίγο spoiler- να αναφερθώ και στη σκέψη ότι αυτό το αφιέρωμα θα επαναληφθεί με μεγάλη μου χαρά και τον επόμενο Οκτώβρη. Για το προσωρινό ''κλείσιμο'', λοιπόν, επέλεξα το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα Στέλιου Κυπριανού, με τίτλο ''Βλέποντας εφιάλτες με τα μάτια ανοιχτά", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Μία συλλογή διηγημάτων τρόμου που μας κάνουν να βλέπουμε με τα μάτια ανοιχτά τους όποιους εφιάλτες να γίνονται πραγματικότητα. 

Άραγε, πόσες φορές δεν έχουμε πει ότι αυτό που ζούμε και βλέπουμε δεν είναι παρά μονάχα ένας εφιάλτης στον κόσμο των ονείρων, που μόλις ξυπνήσουμε θα ''προσγειωθούμε'' στην όποια ασφάλεια και ηρεμία της πραγματικότητας; Σας θυμίζει κάτι όλη αυτή η μη αποδοχή της όποια τραγικής κατάστασης που μπορεί να υφίσταται κάθε άτομο είτε σε σωματικό/νοητικό είτε σε ψυχικό επίπεδο είτε αναφορικά ακόμη και των όσων μπορεί να συμβαίνουν γύρω του/της και η λογική δε δύναται να προσδιορίσει/προσεγγίσει/αποδεχθεί;

''Στις οκτώ ιστορίες της συλλογής, ο τρόμος δεν κρύβεται μόνο σε εγκαταλελειμμένα μεσαιωνικά κάστρα ή σε πλάσματα που παραμονεύουν στο σκοτάδι. Τον βρίσκουμε και σε σκιές του παρελθόντος, στο μίσος που γεννάει η επιθυμία για εκδίκηση, στη βουλιμία, στην υπεροψία, στην απάτη.

Από δύσβατα μονοπάτια μέσα στη ζούγκλα και απομακρυσμένα χωριά μέχρι εφιαλτικά τοπία όπου δεν ισχύει κανένας νόμος της φύσης, οι πρωταγωνιστές βρίσκονται αντιμέτωποι με το άγνωστο, το ανεξήγητο, το εφιαλτικό. Χωρίς όρια, αβρότητες, λόγια περιττά ή δεύτερες σκέψεις.

Κάθε ήρωας αφηγείται τις δικές του φρικαλεότητες μέχρι το πικρό, αναπόφευκτο τέλος. Επειδή οι εφιάλτες δεν σε περιμένουν πάντα τη νύχτα." (Από το οπισθόφυλλο)

Ο συγγραφέας εμπνέεται από τον τρόμο που είναι προσωπικός κι επεκτείνεται από άνθρωπο σε άνθρωπο και γίνεται συλλογικός, καθώς ''μεταδίδεται'' σαν άλλο ''μικρόβιο'' που έρχεται και πλήττει ουσιαστικά τη σκέψη και το όποιο συναισθηματικό μας ''περίβλημα'' προκαλώντας είτε μεγαλύτερες είτε μικρότερες ''ρωγμές'' που του επιτρέπουν να εισχωρήσει και κατά έναν παράδοξο τρόπο να μας ''σπάσει'' και να μας ''ολοκληρώσει'' την ίδια στιγμή. Κι όλα αυτά αποτυπωμένα πάνω στο χαρτί μέσα από ιστορίες που ισορροπούν μεταξύ της πραγματικότητας και της φαντασίας, της λογικής και της τρέλας κι πολλών ακόμη αντιφατικών κι αλληλένδετων μεταξύ των ζευγαριών. 

Ο συγγραφέας διαθέτει μία καλή κι εξελίξιμη με προσήλωση, εργασία και προσοχή πένα που μπορεί και ''βουτά'' στα αβαθή της ανθρώπινης ψυχής, εκεί όπου το σκότος και ο τρόμος κατοικούν και ψάχνουν την αφορμή να ''αναδυθούν'' στην επιφάνεια. Ναι, τολμώ να πω ότι διάβασα άκοπα όλες τις ιστορίες της συλλογής με κάποιες να τις έχω ξεχωρίσει κάπως παραπάνω από κάποιες άλλες -ξεκάθαρα υποκειμενικό κριτήριο-, αλλά σε γενικές γραμμές έμεινα ικανοποιημένη από την επαφή μου με το βιβλίο, αφού θεωρώ ότι ο συγγραφέας δίνει μία εξαιρετική ευκαιρία στο να ''γνωρίσουμε'' τον τρόμο μέσα από μία νέα φωνή. Εάν σας κίνησε το ενδιαφέρον, δεν έχετε παρά να το αναζητήσετε κι εσείς με τη σειρά σας.

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.