Διαβάζοντας ένα απόσπασμα από το βιβλίο ''Μνήμη σε κλειστό θάλαμο" (εκδ. Άνεμος)

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

....Και ελάτε να διαβάσουμε παρέα ένα απόσπασμα από το βιβλίο

''Μνήμη σε κλειστό θάλαμο"

Συγγραφέας: Παντελής Μαυρομμάτης

Άνεμος εκδοτική

«…Ήταν εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες.

Έπεσαν πάνω του.

Τα κόκαλα.

Τον πλάκωσαν.

Στο κατασκόταδο.

Και μύριζαν…

Μύριζαν…

Πτωμαΐλα.

Και αποσύνθεση.

Και τάφο.

Ανοιγμένο πρόσφατα…

Ο Άαρον προχώρησε στα τέσσερα και αμέσως κάτι ακούστηκε που έσπασε από κάτω του.

Το κόκαλο πρέπει να ήταν χεριού.

Και ο νεκρός, τουλάχιστον ενήλικας.

Ήταν μεγάλο κόκαλο.

Κάνε να πεθάνω τώρα…

Σηκώθηκε ξανά.

Όμως… όχι.

Απλώς προσπάθησε.

Ίσως και να το κατάφερε κάποια στιγμή.

Τα κατάφερε.

Τα πόδια του έτρεμαν.

Πιο κάτω, γλίστρησε και έπεσε πάλι στο τσιμεντένιο έδαφος.

…

Συνέχισε μπουσουλώντας.

Όσο μπορούσε.

Ένα μέτρο μονάχα.

Κι έπειτα, άλλο ένα.

Κι άλλο ένα…

Κι άλλο…

Κάπου βρήκε το κεφάλι του.

Σε ένα άλλο κεφάλι.

Νεκρού.

Μια στοίβα από κρανία γκρεμίστηκε και όλα μαζί τον πλάκωσαν, κάνοντας δυνατό θόρυβο.

ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΩΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΩ;

Ο Άαρον προσπάθησε να ουρλιάξει μιας και δεν βρισκόταν σε εφιάλτη και μπορούσε να φωνάξει όταν το φως επανήλθε για πολύ λίγο μόλις για ένα κλάσμα δευτερολέπτου και τότε είδε πως από πάνω του βρίσκονταν πολλά πάρα πολλά κρανία όπου μέσα τους είχαν κολλημένες σάρκες που είχαν φτάσει προ πολλού σε σήψη και βρομούσαν και τα κρανία υπήρχαν παντού γύρω του όπου κι αν έστρεφε το βλέμμα του όπου κι αν κοιτούσε και πίσω του και πάνω του και δίπλα του και τα πατούσε και παραπέρα και ήταν σαν όλα μαζί να τον κοιτούσαν όμως δεν ήταν νεκρά και δεν τον ένοιαζε γιατί ο ίδιος δεν ήταν ακόμα νεκρός αλλά ήταν σαν νεκρός και καλύτερα να ήταν νεκρός γιατί δεν θα φοβόταν τόσο πολύ και τα κρανία συνέχιζαν να τον παρακολουθούν όλο και πιο έντονα όλο και πιο διαπεραστικά και με ένα παράπονο ζωγραφισμένο στα ανύπαρκτα βλέμματά τους στο σκοτάδι και δεν ήξερε γιατί ήταν όλα τόσο λυπημένα και τότε κάτι συνέβη και τα κρανία πετάχτηκαν πάνω και άρχισαν να ουρλιάζουν όλα μαζί.

Ταυτόχρονα.

Ο ήχος τους ήταν ασύλληπτα διαπεραστικός.

Όσοι νεκροί είχαν ακόμα δόντια, κροτάλισαν τα δόντια τους. Οι υπόλοιποι ανοιγόκλειναν με θόρυβο με τις γυμνές τους γνάθους. Αυτοί, οι τελευταίοι ήχοι, ήταν και οι πιο αποκρουστικοί…»

Συνεχίζεται...

Περίληψη οπισθοφύλλου:

Τέσσερις φίλοι, μια χαμένη κοπέλα και ένα άσυλο που μοιάζει να αναπνέει στο σκοτάδι.

Όταν τα ίχνη της πέμπτης από την παρέα χάνονται, οι πληροφορίες οδηγούν στο Άσυλο Γουίλαρντ – ένα μέρος που η φήμη του παγώνει το αίμα περισσότερο και από την καταιγίδα που ξεσπά πάνω από τα κεφάλια τους. Στέκονται στην πύλη, δεκατετράχρονα παιδιά ακόμα, γνωρίζοντας πως αυτό που πρόκειται να τολμήσουν ξεπερνά τις δυνάμεις τους. Όμως η φιλία τους είναι ο μόνος φάρος μέσα στο παγερό σκοτάδι.

Καθώς διαβαίνουν το κατώφλι, το άσυλο ξυπνά. Εκείνη την καταραμένη νύχτα, η παιδική αθωότητα δεν χάθηκε, θυσιάστηκε. Πόσοι δεσμοί μπορούν να αντέξουν το βάρος μιας τέτοιας κατάρας; Και πόση δυστυχία μπορεί να αντέξει η ψυχή ενός παιδιού πριν σπάσει οριστικά;

Μια σκληρή ιστορία ενηλικίωσης που βουτά στις πιο απάνθρωπες πτυχές της ύπαρξης.

Ένας ύμνος στην ανιδιοτελή αγάπη, γραμμένος με το αίμα της απώλειας και το μέταλλο της υπομονής.

*Τα πνευματικά δικαιώματα τόσο της εικόνας του εξωφύλλου όσο και των άνωθεν αποσπασμάτων ΔΕΝ ανήκουν στο blog, αλλά αποκλειστικά στον συγγραφέα και στον εκδοτικό οίκο.

**Τα αποσπάσματα δημοσιεύονται κατόπιν συνεννόησης και συναίνεσης του συγγραφέα και του εκδοτικού οίκου.

Λοιπά έργα του συγγραφέα Παντελή Μαυρομμάτη: