Μύθοι & Λάτε

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Ένα βιβλίο που μου έκανε εντύπωση από όταν έλαβα το ενημερωτικό δελτίο τύπου από τις εκδόσεις Μίνωας (από όπου και κυκλοφορεί σε μετάφραση από την κυρία Στέργια Κάββαλου) είναι το μυθιστόρημα του συγγραφέα Travis Baldree (Τράβις Μπάλντρι), με τίτλο ''Μύθοι & Λάτε" (Legends & Lattes) -πρώτο της ομώνυμης σειράς βιβλίων ''Μύθοι & Λάτε" (Legends & Lattes #1). Ένα αμιγώς μυθιστόρημα φαντασίας που μπορεί να σε ξαφνιάσει με τρόπο που ίσως να μην το περίμενες. Και αυτό, διότι οι μύθοι κι ο λάτε καφές έρχονται και ενώνονται σε ένα ανέλπιστα χαριτωμένο ''πάντρεμα'' που εμένα, ως αναγνώστρια, με έκανε να περάσω καλά.

Το παραδέχομαι ότι ο τίτλος ''Μύθοι & Λάτε'' όχι μόνο εξίταρε τη φαντασία μου, αλλά κυρίως τη σκέψη μου για το πώς μπορούσαν να συνδυαστούν αυτές οι δύο έννοιες. Μήπως η αφήγηση αυτών των μύθων να συνοδεύεται από μία κούπα με έναν γευστικό λάτε καφέ που θα γαργαλούσε τον ουρανίσκο παράλληλα με την τέρψη της ψυχής; Ναι, ναι! Το ξέρω. Είμαι μετρ στο να πλάθω ποικίλα σενάρια με το μυαλό μου (κι ευτυχώς παραμένουν μόνο εκεί!), αλλά μου αρέσει να ''χάνομαι'' μέσα σε αυτά -ειδικά όταν διαβάζω βιβλία φαντασίας- και να στοιχηματίζω με τον εαυτό μου υπέρ της μίας, ή, της άλλης πιθανής εκδοχής.

Εδώ, λοιπόν, οι μύθοι σχετίζονται με την ύπαρξη των όρκ, αυτών των αιμοβόρων ( ; ) πλασμάτων της φαντασίας που σαν άλλα τρομακτικά και μεγαλόσωμα τέρατα σκορπούν τον πανικό, τον φόβο και την καταστροφή στο διάβα τους κι από την άλλη, αυτός ο καφές που δεν είναι ένας απλός και συνηθισμένος, μα γίνεται λάτε με την προσθήκη πλούσιου γάλακτος που έρχεται να δώσει μία νότα όμορφης γεύσης στο στόμα μας και να ''ξυπνήσει'' τις αισθήσεις και εικόνες να ''γεννηθούν'' μέσα στο μυαλό μας. Άραγε, θα μιλάγαμε για ένα πετυχημένο, ή, όχι πείραμα;

''Ύστερα από μια ζωή γεμάτη βία και αιματοχυσία, η Βιβ κρεμά επιτέλους το σπαθί της. Η κουρασμένη από τις μάχες ορκ θέλει να κάνει μια νέα αρχή, κι έτσι ανοίγει το πρώτο καφέ στην πόλη Θουν. Όμως παλιοί και νέοι εχθροί στέκονται εμπόδιο στην επιτυχία της, αν και κανένας τους δεν έχει την παραμικρή ιδέα τι είναι ο καφές. Αν και η Βιβ θέλει να αφήσει οριστικά πίσω της την παλιά της ζωή και να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα, δεν θα μπορέσει να τα καταφέρει μόνη της. Γιατί η πραγματική ανταμοιβή των αχαρτογράφητων διαδρομών που ακολουθείς είναι οι συνοδοιπόροι που συναντάς στην πορεία. Είτε τους έφερε κοντά μια αρχαία μαγεία, ένα βουτυρένιο γλυκάκι ή ένα φλιτζάνι με φρεσκοαλεσμένο καφέ, μπορεί τελικά να γίνουν συνέταιροι, οικογένεια και κάτι πολύ πιο βαθύ και ουσιαστικό απ’ όσο θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί." (Από το οπισθόφυλλο)

Ο συγγραφέας εξ αρχής μας κάνει φανερή την πρόθεσή του να ''σπάσει'' ταμπού και κατεστημένα γύρω από τις διάφορες παγιωμένες απόψεις αναφορικά με το πώς πρέπει να είναι διάφορα πλάσματα της φαντασίας -εν προκειμένω τα όρκς-, καθώς και το τί να αναμένουμε από ιστορίες που αναφέρονται σε επικές και σκληρές μάχες με εκείνα στις πρωταγωνιστικές θέσεις. Αντιθέτως, εδώ έχουμε μία δε θα το έλεγα παντελώς τρυφερή, μα πιο ευγενική κι οικεία ιστορία με πρωταγωνίστρια ένα θηλυκό όρκ που αναζητά αυτό το κάτι διαφορετικό από τη ζωή της. Δε θα βρούμε ούτε σκληρές μάχες ούτε περιττή, ή, μη αιματοχυσία. Ναι, ο συγγραφέας δε φοβάται να μιλήσει για το ''είναι'' πέρα από το όποιο ''φαίνεσθαι'' και να εστιάσει στις ''ταμπέλες'' που φέρουν διάφοροι άνθρωποι, όπως και πλάσματα της φαντασίας μαζί με τα όσα θεωρούμε ως δεδομένα γύρω από εκείνα και την όποια εξωτερική παρουσία και κατ'επέκταση τρόπο δράσης και σκέψης.

Μέχρι και πριν από λίγο καιρό ήμουν απολύτως κάθετη στη σκέψη ότι οι άνθρωποι -ακόμη και τα πλάσματα της φαντασίας- δεν μπορούν να αλλάξουν χαρακτήρα (είτε προς το χείριστο είτε προς το κάλλιστο). Όμως, πλέον, έχει αμβλύνει η σκέψη μου και θεωρώ ότι τόσο οι άνθρωποι όσο κι αυτά τα πλάσματα της φαντασίας έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν προς το καλύτερο όταν το επιθυμούν βαθειά και ειλικρινά και κυρίως όταν τους δίνεται απλόχερα η ευκαιρία και τα ''εφόδια'' να το κάνουν. Κι ένα ανάλογο παράδειγμα είναι η κεντρική πρωταγωνίστρια, η Βιβ το όρκ, που θέλει να ξεκινήσει μία νέα κι πιο όμορφη και ξέγνοιαστη ζωή. Ναι, πάνω σε εκείνη βλέπουμε την ανάγκη για νέα αρχή και ελπίδα για το μέλλον πάντα με τον όποιον φόβο της απόρριψης. Όπως, επίσης, βλέπουμε την αποδοχή της όποιας διαφορετικότητας δίχως επικρίσεις και δισταγμό από τα λοιπά πρόσωπα της ιστορίας.

Μπορεί να μην είναι το πιο σπουδαίο από άποψη γραφής το παρόν βιβλίο, αλλά εγώ το βρήκα καλογραμμένο, ευνόητο και αρκετά ενδιαφέρον και πειστικό ως προς τα λεγόμενά του. Ναι, το ξαναλέω ότι με κέρδισε κάπως παραπάνω η ιστορία του και τα νοήματα που προκύπτουν από εκείνο, αλλά θα ήμουν ανειλικρινής εάν σας έλεγα ότι δεν πέρασα καλά διαβάζοντάς το. Αντιθέτως, κρατώ τα όσα θετικά εντόπισα από εκείνο και ανυπομονώ για τη συνέχεια της σειράς.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.