Αφιέρωμα: My sweet bookish November (Μέρος 2ο) - Καλοκαίρι και Φθινόπωρο

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Αφιέρωμα: My sweet bookish November 

(Μέρος 2ο) 

 Καλοκαίρι και Φθινόπωρο

Εάν θα επιλέγαμε να παρομοιάσουμε/συσχετίσουμε την ηλικία των ανθρώπων με τις εποχές του χρόνου, τότε το καλοκαίρι θα ήταν η ακμή της εφηβείας και το φθινόπωρο το μεταβατικό στάδιο προς την ενηλικίωση. Έτσι κι ο Νοέμβριος μοιάζει σαν το ''βήμα'' πριν τον χειμώνα και τη συνειδητοποίηση ότι η ανεμελιά δίνει τη σκυτάλη στην ωριμότητα… Αυτές ήταν οι πρώτες σκέψεις που γεννήθηκαν στο μυαλό μου τη στιγμή που έπιασα στα χέρια μου το νέο κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Ελένης Μπεντίλλα, με τίτλο ''Καλοκαίρι και Φθινόπωρο", το οποίο κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική. Ένα μυθιστόρημα βγαλμένο σαν από άλλη εποχή με σύγχρονα μηνύματα προς το αναγνωστικό κοινό όπως είναι η ουσιαστική γυναικεία φιλία, η παρουσία του έρωτα και δη του πρώτου και σημαδιακού στη ζωή μας μέσα στο πέρασμα των ετών, οι χαμένες επιθυμίες και τα ανεκπλήρωτα όνειρα που ''πρόσκρουσαν'' πάνω στον αόρατο ''τοίχο'' της σκληρής ( ; ) πραγματικότητας, όπως και τη δύναμη, το θάρρος, το κουράγιο και τη θέληση να αντικρίζεις κατάματα το παρελθόν κι ό,τι ωραίο, ή, άσχημο μπορεί να το συνοδεύει. Να έχεις αντοχή απέναντι στις αναμνήσεις και στα συναισθήματα που αυτές σου προκαλούν...

''Δυο ταξίδια, μια ζωή και μια υπόσχεση που έμεινε μετέωρη."

Δεν είναι η πρώτη φορά που ''συναντώ'' τη συγγραφέα μέσα από κάποιο έργο της. Με χαρακτηριστική αυτήν την νοσταλγική -ίσως και λίγο ''παλιακή'' (εδώ όχι με την αρνητική έννοια) και ορθώς δομημένη πένα της μας ταξιδεύει σε χώρους και στον χρόνο και μας ''συστήνει'' πρόσωπα τόσο μακρινά και για κάποιους/ες γνώριμα που πάνω τους αποτυπώνονται ιδέες, σκέψεις, προκαταλήψεις, όνειρα, ακόμη και τα ''πρέπει'' μίας άλλης εποχής σχετικά με τους κανόνες συμπεριφοράς και δράσης βάσει του φύλου, της όποιας κοινωνικής καταγωγής, αλλά και εκπαιδευτικού επιπέδου. Κι αυτό κάνει και στην παρούσα ιστορία. Μόνο που το καλοκαίρι και το φθινόπωρο δεν παρουσιάζονται μπροστά μας ως απλές εποχές του χρόνου, αλλά εκείνες οι ''συναισθηματικές'' περίοδοι στη ζωή των δύο κεντρικών πρωταγωνιστριών.

''Η Ευτέρπη και η Ρόη. Αγκαζέ στο σχολείο, αγκαζέ στην εφηβική επανάσταση, αγκαζέ στις δυσκολίες. Η ζωή τους άλλαξε με τις μεγάλες προσδοκίες ενός ταξιδιού στη Γαλλία, το 1976. Εκεί, η Ευτέρπη έγινε «Πεπί» και γνώρισε την απόλυτη ελευθερία, μαζί και τον Μισέλ – έναν έρωτα που έμελλε να γίνει το κρυφό της καταφύγιο για τις επόμενες δεκαετίες.

Χρόνια μετά, εγκλωβισμένη στην «άγια ρουτίνα» ενός γάμου-κάστρου και στις προσδοκίες των άλλων, η Ευτέρπη επιστρέφει στη Γαλλία. Στις όχθες του Σηκουάνα και στα στενά του Μονπελιέ, καλείται να απαντήσει στο ερώτημα που αποφεύγει μια ζωή: Μπορεί ένα άρωμα, μια ανάμνηση, ένα «Πεπί» ψιθυρισμένο στο αυτί, να νικήσουν τον χρόνο;" (Από το οπισθόφυλλο)

Διάβασα άκοπα όλο το βιβλίο. Στάθηκα περισσότερη ώρα σε κάποια σημεία που θεωρούσα ότι κρύβαν περισσότερα από τα όσα φανέρωναν. Όμως, για να είμαι ειλικρινής, δεν ένιωσα ούτε την πλήρη λύτρωση, μα μήτε να ταυτίζομαι με τις κεντρικές πρωταγωνίστριες του βιβλίου. Ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι μας χωρίζει όχι μόνο ένα χάσμα γενεών, αλλά και οι εποχές, καθώς και ο τρόπος που έχουμε μεγαλώσει. Ναι, μπορεί ως κορίτσια να μας ένωνε αυτή η αθωότητα και η ρομαντική ματιά προς τον έρωτα, την πραγματοποίηση των ''θέλω'' και η ανάγκη να ζήσουμε και να εξερευνήσουμε τον κόσμο, μα μέχρι εκεί. Κι από την άλλη, μπόρεσα να κατανοήσω ότι αυτή η ελευθερία που δεν περιορίζεται μόνο στο ντύσιμο, ή, στη σκέψη επεκτείνεται και σε άλλα πράγματα που ενώ για μένα είναι δεδομένα από τη στιγμή της γέννησής μου, για εκείνες δεν ήταν. Και δε μιλώ γι'αυτήν την ''επανάσταση'' της εφηβείας και της πρώτης νιότης, αλλά για κάτι πολύ βαθύτερο.

Εάν θα με ρωτούσατε το αν βιβλίο απευθύνεται σε αναγνώστες/στριες μόνο μεγαλύτερης ηλικίας, η απάντησή μου θα ήταν ''όχι''. Κάθε βιβλίο θεωρώ ότι έχει τον/την αναγνώστη/στρια του που θα το προσεγγίσει όπως του πρέπει και θα μιλήσει στη σκέψη και στην ψυχή του ανεξαρτήτως της ηλικίας του ατόμου που το διαβάζει. Εγώ μπορεί να μην το πρόσθεσα στη λίστα με τα πιο αγαπημένα μου, αλλά εκτίμησα την ειλικρίνειά του που διατηρεί ακόμη ζωντανή αυτήν την αυθεντικότητα των συναισθημάτων που κάθε άλλο παρά επιτηδευμένα είναι και κυρίως τους ανθρώπους που δεν κρύβονται από εκείνα...

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.

Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες για το 3ο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος.