Αφιέρωμα: My sweet bookish November (Μέρος 3ο) - Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Αφιέρωμα: My sweet bookish November 

(Μέρος 3ο) 

 Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ

Και το αφιέρωμα σε αυτόν τον γλυκό αναγνωστικό Νοέμβριο (για να μην παρεξηγηθώ, οι αναγνώσεις συνεχίζονται ακάθεκτες όλον τον μήνα!) ολοκληρώνεται με ένα βιβλίο που από την εικόνα, κιόλας, του εξωφύλλου του μου έβγαλε μία αίσθηση θαλπωρής, μυρωδιά κανέλας και την επίγευση στα χείλη από ρόφημα ζεστής σοκολάτας με σιρόπι φράουλας παρακαλώ! Ο λόγος, λοιπόν, για το πρώτο βιβλίο της σειράς ''Copper Run, Vermont (#1)", με τίτλο ''Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ" (If It Makes You Happy), το οποίο υπογράφει η συγγραφέας ΤΖΟΥΛΙ ΟΛΙΒΙΑ (JULIE OLIVIA) και κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση από την κυρία Κλαίρη Θεοδώρου. Πάμε να το γνωρίσουμε μαζί.

''Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ", όπως προείπα ο τίτλος του βιβλίου και σκέφτομαι το αν η ευτυχία είναι εξ ορισμού μόνο θέμα καλής τύχης, ή, αν συμβάλλουμε κι εμείς στην κατάκτηση εκείνης με τις όποιες αποφάσεις και πράξεις μας. Άραγε, είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι/ες; Το λέμε από συνήθεια, ή, φοβόμαστε να παραδεχθούμε το αντίθετο υπό τον φόβο του να μην ακουστούμε αχάριστοι/ες με τα όσα έχουμε γύρω μας; Κι αν μας δινόταν η ευκαιρία να κάνουμε ό,τι μας κάνει ευτυχισμένους/ες, πόσοι/ες αλήθεια θα παίρναμε το ρίσκο να ''κυνηγήσουμε'' ό,τι θα μας έκανε να αισθανθούμε πλήρεις και χαρούμενοι/ες; Ουφ! Νομίζω ότι το βάρυνα πολύ κι άρχισα τις αμπελοφιλοσοφίες, αλλά να που κάποιες φορές τα φαινομενικά πιο απλά κρύβουν τις πιο μεγάλες, σύνθετες κι ουσιαστικές σκέψεις...

Η συγγραφέας μας πιάνει από το χέρι και μας γυρίζει πίσω στον χρόνο σε μία δεκαετία που η αθωότητα, οι ρομαντικές κλισέ κομεντί, το ευτυχισμένο τέλος, η παντελής έλλειψη ίντερνετ (στα σπίτια και σε λοιπούς χώρους), των τάμπλετς και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης -ακόμη και κάποιων κινητών-, η ανταλλαγή των γραμμάτων και τα όποια ερωτικά ραβασάκια, οι τηλεκάρτες και μία γενικότερη αίσθηση ανεμελιάς χαρακτήριζε πολλούς/ες από εμάς που είτε ήμασταν μικρά παιδιά είτε μεγαλύτεροι/ες σε ηλικίες κι όλα φάνταζαν τόσο γεμάτα από πολλές απόψεις. Ναι, μπορεί το 1997 να ήμουν ένα μικρό κοριτσάκι, αλλά μπορώ να πω ότι τη νοσταλγώ εκείνη την εποχή για ποικίλους λόγους. Και κάπως έτσι ένιωσα να ''συνδέομαι'' με την υπόθεση του βιβλίου. Άραγε, τί μας περίμενε μέσα στις σελίδες του;

''Ο νέος μου γείτονας, ο Κλιφ, φαίνεται να τα έχει όλα υπό έλεγχο. Το «χρυσό» παιδί της μικρής πόλης; Τσεκ. Υποδειγματικός εργένης μπαμπάς; Τσεκ. Γυμνασμένοι πήχεις από το ζύμωμα; Δεν τους πρόσεξα καν, τ’ ορκίζομαι!

Εγώ, από την άλλη, δεν έχω ιδέα τι κάνω. Είμαι η Μισέλ και μόλις χώρισα.

Ήξερα πως το να αναλάβω τον ξενώνα της μητέρας μου στο Βερμόντ δε θα ήταν εύκολο. Υποτίθεται πως εδώ θα μάζευα τα κομμάτια μου μετά το διαζύγιο. Αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, τα γλυκά μου είναι σκέτη αποτυχία – όπως και οι προσπάθειές μου να πιάσω κουβέντα με τους ντόπιους.

Έτσι λέει ο Κλιφ, που ξέρει τα πάντα και με βοηθά με όλα. Έχω αρχίσει να βασίζομαι πάνω του κι αυτό θα είναι πρόβλημα, γιατί φεύγω σε τρεις μήνες. Ο ξενώνας θα περάσει στη μικρή μου αδερφή κι εγώ θα επιστρέψω στο Σιάτλ για να πάρω την προαγωγή που κυνηγούσα.

Μπορούμε να είμαστε φίλοι; Ναι, αυτό είναι ασφαλές. Μπορώ να το διαχειριστώ. Και το συμφωνήσαμε. Μόνο φίλοι.

Τότε γιατί τελευταία το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να φιλήσω τον γείτονά μου;" (Από το οπισθόφυλλο)

Η συγγραφέας φαίνεται ότι κι εκείνη αναπολεί με μία τάση τρυφερής νοσταλγίας εκείνη την εποχή. Σκέφτεται το τί σήμαινε να ερωτευθείς χωρίς τις πολυπλοκότητες της εποχής μας, να αισθανθείς ως ένα μέλος μίας επαρχιακής και πιο κλειστής, μα πάνω απ'όλα ήσυχης και καλοπροαίρετης, κοινωνίας που σε αποδέχονται όπως είσαι, να αγαπήσεις και να αγαπηθείς ολοκληρωτικά, να νιώσεις ότι αξίζεις, να σου δίνονται δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες, να έχεις δικαίωμα στο να επιλέγεις το όνειρό σου, να μπορείς να πεις είτε ''ναι'' είτε ''όχι'' χωρίς τύψεις, ή, να πρέπει να δικαιολογηθείς μετά, να χαθείς μέσα σε ζεστές αγκαλιές, να χουχουλιάσεις δίχως αύριο με την αγαπημένη σου κουβέρτα στην πιο αγαπημένη σου μεριά του σπιτιού έχοντας συντροφιά τη ζέστη από το τζάκι, ενός καλού βιβλίου και λαχταριστών γλυκών. 

Και για πρώτη φορά, μετά από καιρό, αισθάνθηκα ότι ίσως και να έχω συναντήσει κάποια στιγμή στη ζωή μου όλα αυτά τα πρόσωπα της ιστορίας από κοντά κι όχι μόνο μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Ή μήπως πάνω τους βρήκα κομμάτια του δικού μου εαυτού και άλλων αγαπημένων και οικείων μου προσώπων; Διότι, όλοι κι όλες ψάχνουμε να βρούμε ό,τι μας κάνει ευτυχισμένους/ες σε πολλούς τομείς της ζωής μας. Από την οικογένεια και τη φιλία έως την εργασία και τον έρωτα. Και μέσα σε όλα αυτά κι η ανάγκη για αποδοχή του εαυτού μας και η αγάπη προς εκείνον με τον τρόπο που του αξίζει...

Ναι, το βιβλίο έχει όλα εκείνα τα ''συστατικά'' που μας θυμίζουν εκείνα τα μεσημέρια του Σαββάτου και της Κυριακής που χαζεύαμε στις τηλεοράσεις μας εκείνες τις αμερικάνικες ρομαντικές κομεντί και μας έκαναν να νιώθουμε το παιδικό/εφηβικό καρδιοχτύπι μαζί με όλα τα όνειρα για την ενήλικη ζωή. Κι όλα αυτά η συγγραφέας τα αποτυπώνει πάνω στο χαρτί με μία αίσθηση ό,τι η ελπίδα που μας γεννά το όποια παραμύθι κάθε άλλο παρά φρούδα είναι! Με πρόσωπα τόσο προσιτά και αγαπητά από την πρώτη ματιά -ακόμη κι εκείνα που μπορεί να μας βγάζουν μία αντιπάθεια- που οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι πράξεις τους μαζί με τις όποιες πικάντικες τόσες όσες σκηνές έρχονται και προσδίδουν μία αληθοφάνεια και ζωντάνια στο κείμενο που εντέλει σε κάνει να περάσεις όμορφα την ώρα σου. Διότι, ποιο είναι το ζητούμενο σε αυτήν τη ζωή; Να βρίσκουμε και να κάνουμε ό,τι μας κάνει ευτυχισμένους/ες! Και σίγουρα τα βιβλία συγκαταλέγονται σε αυτήν τη λίστα!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες, καθώς ακολουθούν πολύ σύντομα κι άλλα αφιερώματα και κριτικές/παρουσιάσεις βιβλίων!