Η απόφαση

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Όλοι κι όλες καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής μας θα βρεθούμε μπροστά από την επιλογή να πάρουμε μία σαφή και ξεκάθαρη απόφαση είτε γύρω από ζητήματα πολύ σημαντικά και βαρύνουσας σημασίας είτε γύρω από ζητήματα πιο απλά κι ανώδυνα. Φυσικά και δε θα σταθώ σε εκείνες τις αποφάσεις που σχετίζονται με τη δεύτερη κατηγορία, αλλά θα μου επιτρέψετε να επιμείνω λίγο σε εκείνες της πρώτης. Εκείνες τις αποφάσεις που καθορίζουν άρδην τον τρόπο ζωής μας, τις επιλογές μας, καθώς και τα όσα θα βιώσουμε με τον έναν, ή, τον άλλον τρόπο. Και όχι! Αυτές οι αποφάσεις αφορούν λίγο έως πολύ όλους κι όλες, ακόμη κι αν δε βρεθούμε ποτέ σε μία πιθανώς ανάλογη δυσμενή θέση... 

Αποφάσεις που δεν παίρνουν καμία καθυστέρηση, ή, αναβολή. 

Αποφάσεις τόσο συνειδητές όσο και ακούσιες που όμως δεν παύει να φέρουν ένα συγκεκριμένο και αμετάκλητο ( ; ) αποτέλεσμα. 

Αποφάσεις, αποφάσεις, αποφάσεις... 

Κι εμείς εκεί να αισθανόμαστε μία διαρκή πίεση και τόσο μικροί/ες κι ευάλωτοι/ες μπροστά τους που δεν μπορούμε παρά να υπακούσουμε και να υποταχθούμε σε εκείνες.

Ή μήπως όχι; 

Μήπως όλα αυτά είναι ένα καλοστημένο πρόσχημα ώστε να ''καλύψουμε''/δικαιολογήσουμε τις όποιες σκέψεις και πράξεις μας;

Μία ανάλογη απόφαση γίνεται λοιπόν η αφορμή/πηγή έμπνευσης για τη συγγραφέα Κάτια Ποθητού για τη συγγραφή του μυθιστορήματός της, με τίτλο ''Η απόφαση'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος. Ένα μυθιστόρημα που παντρεύει το αστυνομικό στοιχείο με εκείνο του ψυχολογικού θρίλερ μέσα σε ένα πλαίσιο δραματικό και κοινωνικό, από τα οποία κανείς και καμία δεν επιθυμεί να βρει τον εαυτό του/της εμπλεκόμενο με κανέναν τρόπο. Άραγε, ποια ήταν αυτή ''Η απόφαση'' που αφορά όχι μόνο την υπόθεση, αλλά γίνεται και τίτλος του βιβλίου; Με ποιον τρόπο επηρέασε/καθόρισε τις ζωές των ανθρώπων που θα πρωταγωνιστήσουν μέσα στην υπόθεση; Έχουμε να κάνουμε με μία κοινή απόφαση, ή, με μία απόφαση εντελώς προσωπική που υπήρξε η αιτία για αλυσιδωτές αντιδράσεις και ''γέννηση'' άλλων ατομικών, ή, μη αποφάσεων; 

''Μια γυναίκα βρίσκεται νεκρή στο Γιορκ.

Ένας άντρας κατηγορείται — μα λέει πως δεν την ήξερε ποτέ.

Ο επιθεωρητής Κρίστιαν Λέιν καλείται να ξετυλίξει το νήμα μιας υπόθεσης που τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ψέματα, μισές αλήθειες και σκιές από το παρελθόν μπλέκονται σε ένα μυστήριο που απειλεί να καταπιεί τους πάντες.

Ποιος ήταν πραγματικά ο στόχος; Γιατί κάποιος θέλει να θάψει την αλήθεια τόσο βαθιά;

Καθώς ο Λέιν βυθίζεται στα σκοτεινά νερά της υπόθεσης, θα βρεθεί αντιμέτωπος με διλήμματα που ξεπερνούν τη λογική — και μια απόφαση που μπορεί να αλλάξει τα πάντα." (Από το οπισθόφυλλο)

Είναι γεγονός ότι η άνωθεν περιγραφή με έκανε να θέλω να μάθω περισσότερα μιας και το μυστήριο και η αγωνία πάντα με ελκύουν μέσα στις υποθέσεις των βιβλίων που διαβάζω. Ξεκινώντας, λοιπόν, την ανάγνωση, είχα την αίσθηση ότι η συγγραφέας ήθελε να μας παραπλανήσει και να μας ''παιδέψει'' με έξυπνο τρόπο. Δε σας το κρύβω ότι υπήρξαν στιγμές που έπιασα τον εαυτό μου να εκνευρίζεται, διότι δεν μπορούσα να καταλάβω το πώς θα οδηγούμασταν στο φινάλε μαζί με τις όποιες αποκαλύψεις. Καθώς, όμως, συνέχιζα την ανάγνωση του βιβλίου, αντιλήφθηκα ότι κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν αυτή η αρχική κίνηση της συγγραφέως. Ουσιαστικά έμοιαζε σαν να μας έδινε όλα τα στοιχεία κομμάτι-κομμάτι από την αρχή και εμείς, ως αναγνωστικό κοινό, οφείλαμε να έχουμε την προσοχή μας αμείωτα στραμμένη στα λεγόμενά της. Τίποτα δε λέχθηκε απλώς για να λεχθεί, ούτε και κάθε πρόσωπο μπήκε στη θέση εκείνη για να ''γεμίσει'' κάποιο κενό. Όλα είναι προσχεδιασμένα και αρκετά καλά υλοποιημένα ώστε να υπάρχει μία συνέπεια στη ροή της πλοκής. Κι αυτό θα το αντιληφθούμε από ένα κομβικό σημείο της αφήγησης και έπειτα που όλα θα μοιάζουν να ''κουμπώνουν'' απόλυτα το ένα με το άλλο.

Η συγγραφέας έχει μία γραφή οικεία και προσιτή. Με μεγαλύτερο προτέρημα τον τρόπο που αναδεικνύει και σκιαγραφεί τους χαρακτήρες των προσώπων μαζί με τα όποια σημεία που τους/τις καθιστά ανθρώπινους μας πείθει για τα όσα αποτυπώνει πάνω στο χαρτί με έναν τρόπο παντελώς φυσικό. Η αληθινή ζωή έρχεται και πλάθεται με τη μυθοπλασία και μας προσφέρουν μία ιστορία από εκείνες που αν και ακούγονται απίθανες να συμβούν, άλλο τόσο μπορεί να γίνουν η νέα μας πραγματικότητα. Η συγγραφέας ουσιαστικά καταπιάνεται με το ζήτημα των επιλογών και των όποιων αποφάσεων παίρνουμε στη ζωή μας γνωρίζοντας εξ αρχής το ποιες θα είναι οι συνέπειες με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. 

Θα επιλέξω να ολοκληρώσω την αναφορά μου στο βιβλίο με την ερώτηση που κοσμεί το οπισθόφυλλό του: ''Μπορείς να εμπιστευτείς αυτό που θυμάσαι;". Όχι! Μη βιαστείτε να απαντήσετε. Σας προειδοποιώ. Μπορεί να είναι τόσο αθώα όσο ακούγεται, αλλά μπορεί και όχι. Για σκεφτείτε αυτό που σας λέω. Πόσες φορές δεν έχετε πιάσει τον εαυτό σας να αμφιβάλλει για το αν αυτό που θυμάστε είναι αλήθεια, ή, μία ψευδαίσθηση/πλάνη του μυαλού σας, ώστε να σας προστατεύσει από άλλες επώδυνες για τη σκέψη και την ψυχή σας διαπιστώσεις; Εν ολίγοις, εμένα το βιβλίο μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις και σας το προτείνω αν αναζητάτε κάτι ανάλογο.

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος.