Το πάρκο τσέπης αποσυνδέθηκε

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ

Τίτλος: Το πάρκο τσέπης αποσυνδέθηκε

Συγγραφέας: Ρούσσα Νεονάκη

Ένα αναμφισβήτητο γεγονός είναι το πώς οι οθόνες (υπολογιστών, κινητών και τάμπλετ) έχουν γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των ανθρώπων, σαν μία άλλη ''επέκταση'' του χεριού τους κι όχι μόνο. Μετά λύπης μου παρατηρώ ότι μικροί/ες και μεγάλοι/ες έχουμε αφοσιωθεί -σε μεγαλύτερο, ή, μικρότερο βαθμό- τόσο πολύ στην εικονική κι όχι στην πραγματική μας ζωή, που φαντάζει σαν να έχουμε χάσει πια το νόημα και την αξία πολλών πραγμάτων γύρω μας. Τα συναισθήματα τα ζούμε σε ένα διαφορετικό επίπεδο, οι διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων περιορίζονται σε ανταλλαγή emails, μηνυμάτων στις όποιες εφαρμογές, καθώς και λοιπών χαριτωμένων -όταν τις χρησιμοποιούμε με μέτρο κι όρια!- εικόνων και αυτοκόλλητων που έχουν αντικαταστήσει στην πραγματικότητα την έκφραση των σκέψεων και των όποιων συναισθημάτων, προβληματισμών, κλπ, αντί των λέξεων. Άραγε, τί είναι αυτό που θα μας κάνει να πάρουμε τα μάτια μας από πάνω τους και να περιορίσουμε αυτήν την αλόγιστη χρήση τους;

Η ανερχόμενη και υποσχόμενη -τουλάχιστον για μένα ως αναγνώστρια- συγγραφέας Ρούσσα Νεονάκη εμπνέεται απ'όλα τα παραπάνω και μας παρουσιάζει μία τόσο εύστοχη και ευνόητη ιστορία μέσα από το παραμύθι της, με τίτλο ''Το πάρκο τσέπης αποσυνδέθηκε'' (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Lebee Publications) και το οποίο απευθύνεται σε παιδιά αρχών σχολικής ηλικίας και την εικονογράφησή του έχει επιμεληθεί η κυρία Μιλιάνα Βλάχου. Πάμε να το γνωρίσουμε μαζί!

Περιγραφή:

Μια μικρή χώρα γκρι, που την έλεγαν Γκρις, είχε παντού χρώμα γκρι. Ακόμα και οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί έχασαν σταδιακά το χρώμα τους και έγιναν γκριζωποί. Όλοι φορούσαν ακουστικά, κρατούσαν κινητά τηλέφωνα και δεν μιλούσαν μεταξύ τους. Νέοι, γέροι, παιδιά, ακόμα και μικρά μωρά, χάζευαν τις οθόνες των κινητών τους όλη μέρα και όλη νύχτα κι έτσι η χώρα πήγαινε από το γκρι στο γκριζότερο. Ένα πάρκο τσέπης ήρθε να τη σώσει. Άραγε, θα τα καταφέρει;

Για πείτε μου. Μη ντρέπεστε! Παραδεχθείτε το! Σας θυμίζει πάρα πολλά η άνωθεν περιγραφή του βιβλίου. Έτσι δεν είναι; Δε μοιάζει σαν να στέκεστε μπροστά από έναν καθρέπτη όπου πάνω του απεικονίζεται η κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, ακόμη κι αυτά που έχουν ως πρωταγωνιστές/στριες εμάς; Η συγγραφέας με νοιάξιμο, φροντίδα, προσοχή, σεβασμό και αγάπη ''χτίζει'' μία αληθοφανή ιστορία για το πώς η υπερβολική χρήση των οθονών έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται όλο το χρώμα και η ουσία της ζωής. Η ταχύτητα με την οποία τα πάντα αλλάζουν, μας φέρνουν μπροστά σε αποτελέσματα που δε μας είναι καθόλου αρεστά. Έτσι, λοιπόν, μέσω των καθημερινών κι απτών παραδειγμάτων μας κάνει να στρέψουμε το βλέμμα μας σε ό,τι πραγματικά αξίζει. Να νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τη ζωή μας και να τη χαιρόμαστε με τον τρόπο που της αξίζει!

Στα λοιπά θετικά στοιχεία του παραμυθιού συγκαταλέγονται:

- Οι σύντομες προτάσεις,

- Το οικείο και γεμάτο λεξιλόγιο,

- Η ψυχαγωγική/διδακτική αύρα όλης της ιστορίας,

- Καθώς και η πολύχρωμη και εύθυμη εικονογράφηση.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Lebee Publications.