#Αφιέρωμα: Από το ''Απλά σ` αγαπώ" στο ''Σε μισώ μέχρι θανάτου"...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

#Αφιέρωμα: Από το ''Απλά σ` αγαπώ" στο ''Σε μισώ μέχρι θανάτου"...

Αγαπώ τη λογοτεχνία πάρα πολύ. Χρωστάω πολλά στα βιβλία που ''στάθηκαν'' δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια και σε περιόδους όπου η ψυχολογία μου δεν ήταν στα καλύτερά της. Έβρισκα πάνω τους ένα αόρατο αποκούμπι που μαζί με τα αγαπημένα μου πρόσωπα με έκαναν να αισθάνομαι καλά. Θα μου ήμουν, όμως, ανειλικρινής αν έλεγα ότι δεν έχω νιώσει να κουράζομαι από εκείνα και ότι υπάρχουν στιγμές που περνώ κρίση στη σχέση μου με εκείνα. Κι επειδή δε θέλω να είμαι αγνώμων για όλα όσα μου έχουν προσφέρει, ψάχνω τρόπους που θα κρατούν, διαρκώς, ζωντανή αυτήν τη φλόγα της φιλαναγνωσίας.

Εδώ και αρκετό καιρό σκέφτομαι το τί μπορώ να κάνω ώστε να γίνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα κι για εσάς και για την παρουσία των blogs μου. Έτσι, κατέληξα στην ιδέα τα τόσο αγαπητά αφιερώματα να περάσουν σε μία νέα εποχή και να ''επεκταθούν'' παίρνοντας και άλλες μορφές (μαζί με τις ήδη υπάρχουσες) όπως έννοιες να παρουσιάζονται ως κοινός παρονομαστής. Να εστιάζω σε έννοιες αλληλένδετες, ή, αντίθετες, μα απολύτως ταιριαστές, κοινές λέξεις, κλπ.. Θα δείτε κι άλλα στην πορεία και εύχομαι να σας ικανοποιήσει πολύ! Ε, δε θα σας τα αποκαλύψω όλα από τώρα. Να κρατήσω και μερικές εκπλήξεις φυλαγμένες!

Σήμερα, λοιπόν, γίνονται τα επίσημα ''εγκαίνια'' αυτής της επέκτασης της στήλης των αφιερωμάτων με ένα αφιέρωμα σε δύο βιβλία (κυκλοφορούν αμφότερα από τις εκδόσεις Μίνωας) που αφορούν τις όψεις του ίδιου νομίσματος. Ποιες είναι αυτές; Μα η αγάπη και το μίσος... Ναι, δύο εκ διαμέτρου αντίθετα, ή, πιο σωστά αλληλένδετα όσο ποτέ συναισθήματα που καθορίζουν τις ζωές, τις πράξεις και τις σκέψεις των ανθρώπων σαν να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής τους. Εκείνα το ζήτησαν και εγώ υπάκουσα. Ο λόγος λοιπόν για τα μυθιστορήματα με τίτλους ''Απλά σ'αγαπώ'' το οποίο υπογράφει το συγγραφικό δίδυμο των Μαρίνα & Γιάννη Αλεξάνδρου και ''Σε μισώ μέχρι θανάτου" το οποίο υπογράφει η συγγραφέας Ravena Guron. Πάμε να τα γνωρίσουμε μαζί...

Από το ''Απλά σ` αγαπώ"...

''Μπορεί η αγάπη να νικήσει όταν τα πάντα γύρω της καταρρέουν;"

Αγάπη... Ένα εκ των ύψιστων συναισθημάτων που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του. Ένα συναίσθημα που ακόμη και οι ίδιοι/ες οι θεοί/ες ζήλεψαν που μπορούν οι άνθρωποι, μέσα από την όποια τους θνητότητα, να ζήσουν και να μην το ανταλλάσσουν ούτε καν με την αιωνιότητα της αθανασίας. Ένα συναίσθημα σωστή αμβροσία για την ψυχή και την καρδιά που μετακινεί ακόμη και βουνά και αλλάζει κοσμοθεωρίες, στάση ζωής έως και την ίδια μας την ύπαρξη. Και δεν ξέρω ποιος άνθρωπος είναι, τελικά, πιο τυχερός. Εκείνος που κατάφερε να τον αγαπήσουν, ή, εκείνος που μπόρεσε να αγαπήσει άνευ όρων και μέχρι τέλους; Το συγγραφικό δίδυμο των Μαρίνα & Γιάννη Αλεξάνδρου ''συναντώ'' ξανά με μεγάλη μου χαρά επ'αφορμή της επανακυκλοφορίας του αισθηματικού/κοινωνικού τους μυθιστορήματος, με τίτλο ''Απλά σ'αγαπώ''. Και σκέφτομαι πόσο απλή και σύνθετη μέσα σε όλον της τον πλούτο μπορεί να είναι η αγάπη και το πώς μπορεί να μας ''κατακλύσει'', ολότελα, από μέσα προς τα έξω κι από την κορυφή έως και τα νύχια...

''Στην αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου Απλά σ’ αγαπώ η Αθηνά και ο Κωστής ζουν έναν έρωτα που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Εκείνη παραδίδεται ολοκληρωτικά, χωρίς φόβο. Στην αγκαλιά του γεύεται την απόλυτη πληρότητα, το πάθος, αλλά και την πιο βαθιά απελπισία. Για πρώτη φορά τολμά να γυμνώσει όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή της. Ένα βράδυ αρκεί για να γεφυρώσουν όσα τους χώριζαν. Όμως το παρελθόν δεν συγχωρεί, πρέπει να πληρώσουν το τίμημα. Από τη μυστηριακή Φλωρεντία που χάνεται στην ομίχλη του Άρνου, μέχρι τη διπρόσωπη καρδιά των Βρυξελλών, η Αθηνά και ο Κωστής θα βρεθούν αντιμέτωποι με μυστικά ικανά να καταστρέψουν ό,τι έχτισαν. Χρειάζεται θάρρος, αλήθεια και πίστη για να φτάσουν στην πολυπόθητη κάθαρση..." (Από το οπισθόφυλλο)

Είναι γεγονός ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των αισθηματικών μυθιστορημάτων έχουν ως κεντρικά πρόσωπα άτομα συγκεκριμένων χαρακτηριστικών (κυρίως εξωτερικής εμφάνισης, εργασίας, μόρφωσης, χαρακτήρα, κλπ) και κάπως περιορισμένης ηλικιακής μάγκας. Ίσως για κάποιους/ες αυτό να μοιάζει ως κάτι (θα το θέσω όσο πιο επιεικώς μπορώ) ρατσιστικό για μεγάλη μερίδα των ανθρώπων (είτε ανήκουν στο αναγνωστικό κοινό είτε όχι) εκεί έξω. Να, όμως, που οι συγγραφείς επιλέγουν να μας δείξουν την αγάπη και το πώς τη βιώνουν οι άνθρωποι σε μία ηλικία που ναι μεν μπορεί να έχει περάσει ο ενθουσιασμός της πρώτης νιότης, αλλά δεν παύει να είναι ακόμη νέοι/ες και αυτή η ωριμότητα του χρόνου και οι όποιες εμπειρίες της ζωής να τους/τις κάνουν να εκτιμούν σε μεγαλύτερο βαθμό το συναίσθημα της αγάπης και του έρωτα. Μία αγάπη κι ένας έρωτας που ξέρει το τί θέλει και το διεκδικεί μέχρις εσχάτων τηρουμένων πάντα των όποιων αναλογιών και έχοντας κατά νου το τί μπορεί να έχει προτεραιότητα στη ζωή τους ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται ότι πρέπει (η αγάπη και ο έρωτας) να ''θυσιαστούν'' για να είναι οι λοιποί/ες καλά.

Άν κάτι χαρακτηρίζει την πένα των συγγραφέων είναι ο τρόπος που συνδυάζεται με σεβασμό, προσοχή και νοιάξιμο τόσο η γυναικεία όσο και η ανδρική οπτική/φωνή των γραφόντων και κατ'επέκταση και των προσώπων που πρωταγωνιστούν μέσα σε κάθε υπόθεση των έργων τους. Κι εγώ εκτιμώ πολύ αυτήν την χρυσή τομή που έχουν βρει και επικρατεί μία ισορροπία μέσα στην πλοκή και μου επιτρέπουν να προσεγγίσω τα πάντα μέσα από μία πολύπλευρη και συνολική ματιά, καθώς ''χτίζουν'' ιστορίες που φαντάζουν αληθοφανείς μέσα στα πλαίσια της μυθοπλασίας παράλληλα με πρόσωπα τόσο οικεία και προσιτά που πάνω τους μπορούμε να βρούμε κομμάτια του εαυτού μας και κυρίως να μας διδάξουν με τον πιο απλό, μα ουσιαστικό τρόπο ότι ο έρωτας μπορεί ναι μεν μπορεί να συνοδεύεται από προδοσία και λύτρωση, αλλά αξίζει και με το παραπάνω για όσους/ες δε φοβούνται να αγαπήσουν ειλικρινά, βαθιά κι απόλυτα...

...στο ''Σε μισώ μέχρι θανάτου"

''Ο φόνος είναι ένα πιάτο που σερβίρεται καλύτερα κρύο''

Κι από την αγάπη ''μετακινούμαστε'' στο μίσος -σαν να είναι το πιο απλό πράγμα, σαν να είναι ένα τσιγάρο διαδρομή- μέσα από το young adult αστυνομικό μυθιστόρημα μυστηρίου της συγγραφέως Ravena Guron (Ραβένα Γκάρον), με τίτλο ''Σε μισώ μέχρι θανάτου" (Catch Your Death) (μετάφραση Αναστασία Δεληγιάννη). Άραγε, μετά το προηγούμενο βιβλίο της ''Αυτό το βιβλίο σκοτώνει'', τί διαφορετικό είχε να μας προσφέρει με το καινούργιο; Το μόνο σίγουρο (αν κρίνουμε κι από τους δύο τίτλους) κοινός παρονομαστής θα είναι ο θάνατος που προέρχεται μέσω του εγκλήματος. Και προβαίνοντας σε μία πρώτη ''σύγκριση'' μεταξύ του παρόντος και του προηγούμενου βιβλίου της που έχω διαβάσει, καταλήγω στο πρώτο συμπέρασμα -το κρατώ στο πίσω μέρος του μυαλού μου ως αστερίσκο- πώς η συγγραφέας φαίνεται ότι έχει επιλέξει να μας προσφέρει βιβλία όπου το μυστήριο και η αγωνία να προκύπτουν από τα κλειστοφοβικά όρια των σκηνικών μέσα στα οποία τοποθετεί όλη τη δράση των υποθέσεων των έργων της.

''Παγιδευμένη σε μια έπαυλη με έναν δολοφόνο και μια οικογένεια γεμάτη ψέματα – πώς θα μπορούσες να επιζήσεις; Τρία νεαρά κορίτσια βρίσκονται αποκλεισμένα στη μεγαλοπρεπή Έπαυλη Μπραμπλ εν μέσω σφοδρής χιονοθύελλας, και γίνονται άθελά τους μάρτυρες ενός εγκλήματος. Η πάμπλουτη Έμιλι Βανφόρτε δηλητηριάζεται κατά τη διάρκεια ενός οικογενειακού δείπνου, κάτι που σημαίνει ότι η Ντέβι, η Λίζι και η Τζέιν είναι παγιδευμένες σ’ ένα σπίτι γεμάτο ψέματα μαζί με έναν δολοφόνο. Μαχαίρια κρυμμένα στο πάτωμα, εξαφανισμένα όπλα και μυστικά περάσματα συνθέτουν έναν λαβύρινθο ίντριγκας στην έπαυλη των Βανφόρτε. Καθώς η νύχτα προχωρά, τα τρία κορίτσια περιπλανιούνται στα σκοτεινά δωμάτια αναζητώντας την αλήθεια. Ποια μπορεί να εμπιστευτεί ποιον; Και μέχρι πού θα φτάσουν για να σώσουν τη ζωή τους – ή να προστατεύσουν ένα μυστικό;" (Από το οπισθόφυλλο)

Διαβάζοντας το βιβλίο από τις πρώτες, κιόλας, σελίδες του δε χρειάζεται κάποιος/α να είναι ειδήμων ώστε να αντιληφθεί ότι η συγγραφέας επιλέγει να κινηθεί σε ένα ασφυκτικά περιορισμένο πλαίσιο. Σαν να ακολουθεί η συγγραφέας τα χνάρια της Άγκαθα Κρίστι, προσαρμόζοντάς τα, όμως, πάνω στα δικά της θέλω και μοτίβα γύρω από το αστυνομικό στοιχείο και το έγκλημα. Εδώ, λοιπόν, έχουμε λίγα κι επί τούτου φαινομενικά άσχετα, μα κι άκρως ταιριαστά μεταξύ τους πρόσωπα συγκεντρωμένα σε ένα κτίριο που εκπέμπει κάτι το γκόθικ, σκοτεινό και τρομακτικό (απομονωμένη κι αποκλεισμένη από το χιόνι έπαυλη - αποκομμένη από την επικοινωνία με τον έξω κόσμο) όπου συντελείται ένα έγκλημα. Ο θάνατος δίνω το ''παρών'' και οι ύποπτοι πολλοί/ες. Άραγε, μπορείς να εμπιστευθείς τους/τις γύρω σου; Κι άραγε, πώς μπορεί όλο αυτό να γίνει αντιληπτό από τα νεανικά μυαλά και σκέψεις της πλειοψηφίας των προσώπων που θα γίνουν μάρτυρες αυτών των γεγονότων;

Το βιβλίο ξεκινά και έχει έναν δικό του και σχετικά αργό ρυθμό τρόπο εξιστόρησης των γεγονότων. Όμως, όλο αυτό αλλάζει σταδιακά με την εύστοχη -κατ'εμέ- αφήγηση της ιστορίας από τις τρεις βασικές πρωταγωνίστριες που χάρη στη νεανική τους φύση και ματιά μας επιτρέπουν να μην μπούμε στη διαδικασία να ''χαθούμε'' μέσα σε έναν αχρείαστο δραματικό ''σκόπελο'', αλλά αντιθέτως προσδίδουν την απαραίτητη ζωντάνια στο κείμενο κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μας μέχρι τέλους. Δε λέω! Υπάρχουν, σαφώς, οι απαραίτητες ανατροπές κι αποκαλύψεις που μας προσφέρονται σταδιακά με απώτερο σκοπό την κλιμακούμενη, προς τα επάνω, συναισθηματική ένταση με κυρίαρχο εκείνο της αγωνίας. Μα για μένα πιο αγαπημένα στοιχεία του βιβλίου είναι τόσο η αμφιλεγόμενη κι αντιφατική φύση των προσώπων (δεν μπορείς να τους/τις χαρακτηρίσεις ούτε απολύτως κακούς/ες ούτε απολύτως καλούς/ες - με τις όποιες φανερές σκέψεις γύρω από συγκεκριμένους/ες), όπως και τα μύχια κίνητρα που οδηγούν τους ανθρώπους να προβούν σε κάποιο έγκλημα με κυριότερο εκείνο της εκδίκησης. Ακόμη κι αν δεν αφορά, αποκλειστικά, εκείνους/ες.

Αγάπη και μίσος. Μίσος και αγάπη. Δύο συναισθήματα τόσο μεγάλα και σαρωτικά που όχι μόνο γίνονται πηγή έμπνευσης των δημιουργών, αλλά κινητήριος δύναμη, άλλοθι κι οτιδήποτε άλλο μπορεί να ικανοποιήσει τις ψυχές και τις σκέψεις των ανθρώπων. Και κάπως, έτσι, ολοκληρώνεται το πρώτο αφιέρωμα στην καινούργια κατηγορία που εγκαινιάστηκε σήμερα και εύχομαι όχι μόνο να το βρήκατε ικανοποιητικό, αλλά να σας έκανε να ανυπομονείτε -όπως κι εγώ- για το επόμενο!

Αναζητήστε τα! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μίνωας.