Μεσσίας 21ου αιώνα: Μοίρα

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

''Μεσσίας'': Σύμφωνα με τον επίσημο ορισμό του πρόκειται για την ελληνική μεταφορά του εβραϊκού όρου ''μασιάχ'', που σημαίνει «χρισμένος», ενώ η πάγια ελληνική απόδοση του όρου είναι ''χριστός''. Βέβαια, ερχόμενοι/ες στη σημερινή εποχή ως ''Μεσσία'' επιλέγουμε να χαρακτηρίσουμε έναν άνθρωπο που ως από θαύμα όχι μόνο θα άρει στις πλάτες του σαν άλλος θεάνθρωπος και υιός του Θεού, Χριστός, τις αμαρτίες και τα βάσανα αυτού του κόσμου, σβήνοντας καθετί άσχημο γύρω μας(όπως διδάσκει το Χριστιανικό δόγμα μέσω της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης), μα εκείνον/η που θα έρθει και θα επιλύσει καίρια/κρίσιμα ζητήματα. 

Ναι, ο Μεσσίας -σύμφωνα με τον Χριστιανισμό- έχει ήδη έρθει στο πρόσωπο του Χριστού και μας έχει διδάξει τον δρόμο για μία καλύτερη κι ενάρετη ζωή, ενώ κάποιοι/ες άλλοι/ες ακόμη Τον περιμένουν για να τους/τις λυτρώσει. Tί μπορεί να συμβαίνει, αν τελικά δεν ισχύει κάτι τέτοιο; Αν οι πραγματικοί Μεσσίες, του σήμερα, είμαστε εμείς οι ίδιοι/ες; Και για να σας προλάβω προτού, αδικώς κι αυθαιρέτως- με κρίνετε ως βλάσφημη, με παν σεβασμό, προσοχή και δίχως καμία τάση ύβρεως/ασέβειας προς τα θεία και τα θρησκευτικά πιστεύω- εννοώ ως προς τους ίδιους μας τους εαυτούς! 

Μεγάλος ο πρόλογος και οι όποιοι πρώτοι προβληματισμοί που γεννήθηκαν στη σκέψη μου καθώς ξεκινούσα την ανάγνωση του μυθιστορήματος του ανερχόμενου και με πολλές προοπτικές εξέλιξης (αξίζει να κρατήσετε με αστερίσκο στο μυαλό σας το όνομά του) του συγγραφέα Δημήτρη Παπαχρόνη, με τίτλο ''Μεσσίας 21ου αιώνα: Μοίρα", το πρώτο βιβλίο μίας καθηλωτικής ιστορίας που μόλις τώρα ξεκινά το ταξίδι της στον χώρο της λογοτεχνίας και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως. 21ος αιώνας, δηλαδή το τώρα της εποχής μας και αναρωτιέμαι το πώς αυτός ο Μεσσίας θα μπορέσει να εμφανιστεί και να προσαρμοστεί στα σημερινά δεδομένα. Ποια μορφή μπορεί να έχει και ποιος ο σκοπός του; Και κυρίως ποιο το μερίδιο της μοίρας μέσα σε όλο αυτό;

''Παρασυρμένος από την ανάγκη να ξεφύγει από την κατάθλιψη και να πιει μια μπύρα, ο νεαρός Τζόνι Φαμάρ βγαίνει για μια νυχτερινή βόλτα στους δρόμους του Φοίνιξ. Η κατάληξη της βόλτας θα αποτελέσει την αρχή ενός τρομαχτικού παιχνιδιού της μοίρας, καθώς θα του στερήσει τη σωματική του ακεραιότητα και θα τον φέρει κοντά στη νοσηλεύτρια Μάρθα Άλικερν, μητέρα ενός αγοριού με ιδιαιτέρως αναπτυγμένη ευφυΐα, που ανεβαίνει τον δικό της Γολγοθά. Εξαρχής, η σχέση τους σκιάζεται από μυστικά, αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο. Χωρίς να το ξέρουν, βρίσκονται στο στόχαστρο μιας πανίσχυρης κλίκας που ζητάει εκδίκηση και μπορεί να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να το πετύχει." (Από το οπισθόφυλλο)

Δε θα ήταν υπερβολή, από μεριάς μου, να δηλώσω ότι είχα πάρα πολύ καιρό να συγκλονιστώ από γραφή συγγραφέα. Με έναν λόγο ρέοντα, αδιάκοπο, στρωτό, καθηλωτικό και πειστικό που σε ''αγκαλιάζει'' καθιστώντας σε αιχμάλωτό/ή του, σε καμία των περιπτώσεων (αν δεν το είχα διαβάσει στο βιογραφικό του συγγραφέα) δε θυμίζει έναν ανερχόμενο δημιουργό που μας παραδίδει ένα πρωτόλειο δείγμα γραφής, αλλά κάποιον δημιουργό με σοβαρή, στιβαρή και πολυετή εμπειρία και παρουσία στον χώρο της λογοτεχνίας. Η δυναμική της σκέψης και της πένας του είναι τόσο ενδιαφέρουσα που θέλεις να διαβάσεις κι άλλο κι άλλο! Και εδώ αξίζει να προσέξουμε και τον τρόπο σκιαγράφησης και τοποθέτησης όλων των προσώπων μέσα στην ιστορία όπου ο ρεαλισμός της τρωτότητας της υπόστασής τους σαν άλλοι/ες αντιήρωες/ίδες μας επιτρέπει μόνο να ταυτιστούμε μαζί τους, μα να τα αγαπήσουμε και να τα μισήσουμε χωρίς να υπάρχει άλλη επιλογή...

Η παράλογη εκδίκηση -δίχως το παραμικρό έλεος- γίνεται κινητήριος δύναμη με την πίστη στον Θεό να δοκιμάζεται/κλονίζεται μπροστά στις πιο αναπάντεχες τραγωδίες/δυσκολίες που η μοίρα -με ένα της καπρίτσιο- επιλέγει να παίξει εις βάρος μας ενισχύουν την ήδη υπάρχουσα τραγικότητα όλων όσων θα βιώσουν τα πρόσωπα του βιβλίου. Και σας ρωτώ. Τί να αναμένει κάποιος/α για να μη στερηθεί την ελπίδα του/της, όταν και οι άνθρωποι που διαλαλούν και διδάσκουν τον λόγο Του επιλέγουν να του/τη γυρίσουν την πλάτη και σαν άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι να νίψουν τας χείρας τους και να αισθανθούν απηλλαγμένοι από το όποιο βάρος των ευθυνών που τους αναλογεί;

Οι εμμονές μετατρέπονται σε μορφές με εφιαλτικές διαστάσεις και υπόσταση, εκεί όπου ο φόβος και οι ψυχικές διακυμάνσεις οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μία σφοδρή και κατά μέτωπο ''σύγκρουση'' της τρέλας με τη λογική. Κι εκεί, μία καρμική συνάντηση θα ανασύρει πολλά από τα ''συντρίμμια'' του μυαλού που δεν μπορεί να διαχειριστεί και να αποδεχθεί όλα όσα συμβαίνουν. Και μέσα σε όλα αυτά, να σου και το αστυνομικό στοιχείο που κάνει την εμφάνισή του σε ένα σημείο κομβικό προσθέτοντας αυτήν την πρέπουσα αγωνία σε όλο το κείμενο, παίζοντας με την ψυχολογία τόσο των εμπλεκόμενων προσώπων όσο και του αναγνωστικού κοινού. Ναι, αγάπησα την ευρηματική κίνηση του συγγραφέα το πώς αναδεικνύει την εναντίωση της λογικής προς όλες τις συμπτώσεις, καθώς και το προφανές που παύει να ισχύει αποδεικνύοντας ότι τα κίνητρα είναι πιο σκοτεινά και δόλια από ποτέ και τρομάζουν ακόμη και τους/τις πιο σκληρούς/ες κι ανάλγητους/ες...

Το βιβλίο ολοκληρώνεται... Όχι, αυτό δε θα το μοιραστώ μαζί σας, μα θα σας προτρέψω να αναζητήσετε και να διαβάσετε κι εσείς με τη σειρά σας το βιβλίο και να βρείτε τις επιπλέον πληροφορίες. Εγώ δηλώνω γοητευμένη και ανυπόμονη για το τί έπεται στη συνέχεια. Και κάπως έτσι, η λίστα μου με τα πιο αγαπημένα βιβλία της φετινής χρονιάς μεγάλωσε!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως.