ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

''ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ… αν αντέχεις να ζήσεις χωρίς να γνωρίζεις.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ… αν αντέχεις να ζήσεις γνωρίζοντας."

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η ανυπότακτη και αντάρτικη ανθρώπινη φύση -σε πείσμα των όποιων κανόνων και διδαχών προς γνώση και συμμόρφωση- φυσικά και θα εναντιωθεί σε οτιδήποτε μπορεί να ακουστεί ως αποτρεπτικό. Εννοείται ότι κάθε ''μη(ν)'' μπροστά από κάθε πρόταση μοιάζει σαν προτροπή προς ανυπακοή αντί για προσταγή προς υπακοή. Στα αυτιά πολλών ανθρώπων αυτό το ''μη(ν)'' δεν ακούγεται/ορίζεται ως κάτι που μπορεί να μας αποτρέψει από οποιονδήποτε κίνδυνο, αλλά ως το απαραίτητο έναυσμα/σινιάλο/κίνητρο -πείτε το όπως επιθυμείτε- για να ''σπάσουμε'' τα όποια αόρατα δεσμά και όρια. Οπότε, ο τίτλος του καινούργιου αστυνομικού μυθιστορήματος της συγγραφέως Κλαίρης Θεοδώρου (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός), ''Μην το διαβάσεις'', δε θα μπορούσε να μην έχει το αντίθετο ( ; ) από το επιθυμητό αποτέλεσμα που δηλώνει. Ή μήπως όχι; Μήπως είναι, τελικά, μία εύστοχη και συγκαλυμμένη πρό(σ)κληση; Προφανώς και οι απαντήσεις μας περιμένουν μέσα στις σελίδες του βιβλίου...

''Κάθε απαγόρευση κρύψει την ψευδαίσθηση της επιλογής.

Μην αγαπήσεις.

Μην εμπιστευτείς.

Μην πιστέψεις πως ο κόσμος που γνώριζες έχει τελειώσει.

Μη νομίσεις ότι μπορείς να ξεφύγεις.

ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ…"

Η συγγραφέας έχει αποδείξει ότι έχει τον τρόπο της με τις λέξεις και ξέρει το πώς πρέπει να κινήσει το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού. Σε αυτό το πέμπτο αστυνομικό της μυθιστόρημα με μία γραφή ώριμη και σίγουρη για τα λεγόμενά της και κυρίως για το πού και το πώς θα μας οδηγήσει μέσα στον λαβύρινθο του μυστήριου της παρούσας ιστορίας, ξεκινά με μία αρκετά δυνατή σκηνή την ''εισαγωγή'' μας σε όλο το κλίμα της υπόθεσης. Κι εκεί που νομίζεις ότι το μυστήριο θα κρατήσει τον ίδιο ρυθμό, το σκηνικό σαν να αλλάζει. Να γίνεται φαινομενικά πιο ήπιο και καθώς κυλούν οι σελίδες να ''παίζει'' με την ψυχολογία και την αντοχή των όποιων νεύρων μας και να φαντάζει σαν την άμμο που ''τρέχει'' βασανιστικά αργά μέσα στην κλεψύδρα. Όχι! Μη βιαστείτε να κρίνετε το βιβλίο σαν άνευρο. Υπάρχουν βαθύτεροι κι αναγκαίοι λόγοι που παίρνει αυτήν τη μορφή. Πρέπει να συγκρατείτε κάθε πληροφορία που σας δίνετε, ακόμη και την πιο μικρή και σχεδόν ανούσια. Κι αυτό, διότι θα έρθει εκείνη η στιγμή που καθεμία από αυτές θα μπει στη θέση που της αναλογεί και μπροστά σας θα στέκει μία εικόνα πλήρης που θα βγάζει νόημα...

''Ένα καρύδι, ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι, ένα κόκκαλο από μπούτι κοτόπουλου, μια παλιά σφουγγαρίστρα και μία σελίδα χαρτί, κομμένη προσεκτικά από ένα βιβλίο που υπήρχε ανέκαθεν στη βιβλιοθήκη χωρίς να το έχει όμως διαβάσει ποτέ κανείς. Ένα νησί με έξι ώρες πλημμυρίδα και έξι ώρες άμπωτη. Μια οικογένεια Εβραίων που περνάει είκοσι χρόνια κλεισμένη σε ένα υπόγειο. Και μια γυναίκα τσακισμένη, που ισχυρίζεται πως έχει σκοτώσει την οικογένειά της." (Από το οπισθόφυλλο)

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι δε χρειάζεται να ''γυρίσει'' και να κοιτάξει κάποιος/α πίσω στο παρελθόν για να μπορέσει μόνο να φανταστεί το μέλλον, μα και για να βρει τα βαθύτερα κίνητρα/αίτια πράξεων και σκέψεων - ακόμη κι διαφόρων εγκλημάτων εκδίκησης του σήμερα που φαίνονται σαν να μη συνδέονται με κάποιον τρόπο μεταξύ τους. Καλώς, ή, κακώς, η εκδίκηση δεν παίρνεται, πάντα, από το άτομο που μπορεί να έχει αδικηθεί, μα μήτε και τη βιώνει το άτομο το οποίο μπορεί να έχει αδικήσει κάποια στιγμή στη ζωή του. Πόσο σίγουροι/ες είμαστε, λοιπόν, ότι δεν μπορεί να ισχύει το όποιο προφανές; Πόσο εξυπνότεροι/ες θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε θεωρώντας ότι πάντα θα υπάρχει κάτι άλλο πιο βαθύ απ'αυτό που βλέπουμε κι ακούμε; 

''Ο επιθεωρητής Ρούπερτ Κίλερ αναλαμβάνει μαζί με τη συνεργάτιδά του Ντανιέλα Τσο την πιο αινιγματική υπόθεση της καριέρας τους την ώρα που εκείνος καλείται να παλέψει με τον μεγαλύτερο δαίμονα όλων: τον ίδιο του τον εαυτό· και τις καταστροφικές του πράξεις που κάποιος φροντίζει να του θυμίσει." (Από το οπισθόφυλλο)

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Όσο μη αρεστό βρήκα το πρώτο μισό κομμάτι του βιβλίου, το δεύτερο μισό μέχρι και το τέλος ήρθε να με ανταμείψει και με το παραπάνω. Οι εξελίξεις γίνονται πιο καθηλωτικές, οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη σχεδόν σε κάθε σελίδα του βιβλίου και οδηγούμαστε προς ένα φινάλε που δε θα μπορούσε -κατά την υποκειμενική μου γνώμη- να υπάρξει πιο ιδανικό. Οι ''δαίμονες'' αποδεικνύουν ότι μπορούν να λάβουν πολλές μορφές, να μας παραπλανήσουν και να πάρουν ένα κομμάτι της σκέψης μας και να μας κάνουν να ζούμε δέσμιοι/ες των ερινύων και να ψέγουμε τους εαυτούς μας για το πώς, εντέλει, πιαστήκαμε κορόιδα σε κάτι που ήταν μπροστά στα μάτια μας εξ αρχής, μα αρνούμασταν να το δεχθούμε τυφλωμένοι/ες από την όποια έπαρση της αλαζονείας; Πονηριάς; Ή εξαιτίας της σκέψης ότι δε γίνεται κάποιος/α άλλος/η όχι μόνο να είναι πιο ευφυής από εμάς ώστε να μας ''νικήσει''; Φυσικά και δε θα σας απαντήσω, αλλά θα σας προτρέψω να αναζητήσετε και να διαβάσετε το βιβλίο και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα...

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.