#Αφιέρωμα: Όταν τα βιβλία ''τζογάρουν'' κυριολεκτικά και μεταφορικά... (Μέρος 1ο): ΤΟ ΚΑΡΕ ΜΕ ΤΙΣ ΝΤΑΜΕΣ (εκδ. Ψυχογιός)

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

#Αφιέρωμα: Όταν τα βιβλία ''τζογάρουν'' κυριολεκτικά και μεταφορικά... 

Μέρος 1ο: ΤΟ ΚΑΡΕ ΜΕ ΤΙΣ ΝΤΑΜΕΣ

Παρατηρώντας τη θετική σας ανταπόκριση σε αυτήν τη ''διεύρυνση'' -ως προς τη μορφή που μπορεί να λάβει η στήλη των αφιερωμάτων- σήμερα σας έχω ένα καινούργιο αφιέρωμα που η ιδέα ''γεννήθηκε'' από τα ίδια τα βιβλία και πιο συγκεκριμένα, τους τίτλους αυτών. Με κοινό παρονομαστή την υπηρέτηση της αστυνομικής λογοτεχνίας με στοιχεία μυστηρίου και crime θα δούμε τί γίνεται Όταν τα βιβλία ''τζογάρουν'' κυριολεκτικά και μεταφορικά.... (θα καταλάβετε στην πορεία γιατί επέλεξα αυτόν τον τίτλο). Ένα αφιέρωμα, λοιπόν, που θα αποτελείται από δύο μέρη - όσα και τα βιβλία που θα παρουσιαστούν. Ξεκινώ με το νέο μυθιστόρημα του συγγραφέα Τεύκρου Μιχαηλίδη, με τίτλο ''Το καρέ με τις ντάμες'', το οποίο δεν έχει πολύ καιρό που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Δεν είναι η πρώτη φορά (ελπίζω ούτε και η τελευταία) που διαβάζω κάποιο έργο του συγκεκριμένου συγγραφέα. Ναι, η γραφή του ίσως να μην είναι και η πιο συνηθισμένη, μάλλον προς το ιδιαίτερη θα έτεινα να τη χαρακτηρίσω. Και για κάποιους/ες ίσως να ανήκει στην κατηγορία εκείνων των γραφών που είτε μισείς να αγαπάς είτε αγαπάς να μισείς... Ή μήπως και τα δύο είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος και το αποτέλεσμα είναι να μην περνά αδιάφορη (η πένα του) από τη σκέψη μας; Αναφορικά με το παρόν έργο, παρατήρησα ότι ο συγγραφέας -όπως και στο προηγούμενό του που έχω διαβάσει- επιλέγει να τοποθετήσει τίτλους που μοιάζουν σαν άλλοι γρίφοι (μαθηματικοί, ή, και μη) προς επίλυση, που όμως αν τους παρατηρήσουμε πιο προσεκτικά θα δούμε ότι θα μπορούσαν να είναι σας ένα στοιχείο που προσφέρεται ως δώρο από μεριάς του συγγραφέα προς το αναγνωστικό κοινό. Άραγε, τί μπορεί να σήμαινε αυτό ''Το καρέ με τις ντάμες'' στη συγκεκριμένη υπόθεση;

''Ένα κουφάρι, μισοφαγωμένο από τ’ αγριμικά· μια καμένη Πόρσε, μ’ ένα απανθρακωμένο πτώμα στο τιμόνι· ένα τουμπανιασμένο πτώμα που βρέθηκε να επιπλέει στ’ ανοιχτά της Αίγινας· κι ένας προαγωγός ανήλικων κοριτσιών, πνιγμένος μέσα στο ίδιο του το αίμα. Τέσσερα εγκλήματα – τέσσερις προκλήσεις για το εξιχνιαστικό δαιμόνιο της υπαστυνόμου Όλγας Πετροπούλου. Τέσσερα φονικά και τέσσερις γυναίκες που ίχνη από την παρουσία τους εντοπίστηκαν κοντά στα θύματα. Θύματα! Βαριά κουβέντα, ασύμβατη καμιά φορά με το ιδεολογικό φορτίο που κουβαλάει η λέξη… Σ’ αυτό το πόκερ μεταξύ θυμάτων και θυτών, κερδίζει ή χάνει το καρέ με τις ντάμες;" (Από το οπισθόφυλλο)

Η εξιστόρηση της πλοκής ξεκινά με μία στοχοπροσήλωση από τη μεριά του δημιουργού που έχει σκοπό να μας εκθέσει μία σειρά δεδομένων και γεγονότων που είτε ξεκινούν από το παρελθόν είτε συμβαίνουν στο τώρα που θα μας βοηθήσουν να γευτούμε μία σεβαστή δόση από το μυστηριώδες σκηνικό που στήνει καθώς κυλούν οι σελίδες του βιβλίου και εισερχόμαστε όλο και βαθύτερα στην ουσία του. Με μία σταδιακά, λοιπόν, κλιμάκωση της ανάπτυξης της ιστορίας όχι μόνο δεν αφήνει τίποτα αναπάντητο να πλανάται στον αέρα και να κάνει τη σκέψη μας να παραστρατίσει, αλλά επιλέγει να βασιστεί και να εστιάσει στην εξέταση των όποιων στοιχείων αποφεύγοντας να προβαίνει σε εικασίες, ή, υποθέσεις κάτι παραπάνω από προφανείς, ή, από εκείνες που δεν μπορούν να ευσταθούν ούτως, ή, αλλιώς...

Ο συγγραφέας δεν υποκύπτει στον πειρασμό του να ''παίξει'' με το θυμικό κομμάτι του αναγνωστικού κοινού, αλλά κατά κόρον με το λογικό κομμάτι της σκέψης μας που θα μας βάλει στη διαδικασία να ''σκάσουμε'' την όποια φούσκα μέσα στην οποία ζούμε και να ''εκτεθούμε'' στην αληθινή ζωή με τα όποια ζητήματα προκύπτουν, καθημερινά, γύρω μας. Αγάπησα την τόλμη του να μιλά ξεκάθαρα, ειλικρινά και δίχως τάσεις δήθεν διδαχής -ούτε το περνάει, όμως, και επιφανειακά!- σχετικά με τη διαφθορά της εξουσίας και των κατεχόντων ανώτατες θέσεις σε εκείνη, την παθογένεια σε πολλούς τομείς της ζωής μας, τα κακώς κείμενα στον χώρο του νομικού/δικαστικού δικαίου, όπως και στο ευρύτερο νομοθετικό πλαίσιο αναφορικά με τις ποινές (πολλές φορές μοιάζουν ως ''χάδι'' σε σύγκριση με τη σκληρότητα των ίδιων των εγκλημάτων για τις οποίες αποδίδονται) και τη θέσπιση αυτών στη χώρα μας. 

Ας είμαστε ειλικρινείς. Το ζήτημα της απόδοσης δικαιοσύνης από τα χέρια είτε του θύματος είτε κάποιου προσώπου που μπορεί να σχετίζεται σε άμεσο βαθμό με εκείνο δεν ξεκινά πάντα από αυτά τα πρόσωπα, αλλά από τον τρόπο που εκείνη (η δικαιοσύνη) δεν επιτελεί, πλήρως, τον σκοπό και τον ρόλο της. Εντάξει! Έχουμε εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη, αλλά επειδή άνθρωποι είναι πίσω από εκείνη, δεν παύει να φέρει κάποιες αδυναμίες που οφείλουν να βελτιωθούν από τους υπευθύνους σε αυτές τις θέσεις. Σίγουρα όχι από τον λαό, αλλά πώς να μην εξοργίζεται κάποιος/α και να μη θελήσει να πάρει στα χέρια του/της (η αυτοδικία δε δικαιολογείται/δεν υποστηρίζεται!) όταν παρατηρούμε αποφάσεις δικαστηρίων και μειώσεις ποινών για ειδεχθή εγκλήματα που όχι μόνο δε δικαιώνουν τη μνήμη των θυμάτων και τους συγγενείς αυτών -κατ'επέκταση και του κοινού λαϊκού αισθήματος- μα δεν προβαίνουν στην ουσιαστική τιμωρία των ενόχων; Και πριν βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε ως ακραία ως προς τις θέσεις μου, αρκεί να κοιτάξετε καλά το τί συμβαίνει γύρω μας!

Ο μικρός όγκος του βιβλίο, η περιεκτική του ιστορία, όπως και ο τρόπος που αναδεικνύει ο συγγραφέας όλα τα παραπάνω με έκαναν να το διαβάσω μονορούφι μέσα σε λίγες ώρες. Ναι, δε σας το κρύβω ότι από ένα σημείο κι έπειτα είχα υποψιαστεί το πού θα οδηγούμασταν και το τί μπορεί να σήμαινε, τελικά, αυτό ''το καρέ με τις ντάμες'', αλλά δεν το άφησα λεπτό από τα χέρια μου. Με έναν επίλογο, τολμώ να πω διφορούμενο και αντικειμενικά υποκειμενικό ως προς το πώς θα τον εκλάβει ο καθένας και η καθεμία που θα διαβάσει το βιβλίο, εμένα με άφησε να φαντάζομαι πολλά πιθανά σενάρια, ή, και τίποτα...

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες για το 2ο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος.