Μελτέμια και ψίθυροι

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Ένα βιβλίο που το συνοδεύουν ''Μελτέμια και ψίθυροι''...

''Μενεξέδες και ζουμπούλια

Και θαλασσινά πουλιά

Αν τη δείτε την καλή μου

Χαιρετίσματα πολλά..."

Οι άνωθεν στίχοι του τραγουδιού ήρθαν να κατακλύσουν τη σκέψη μου με την εύηχη μελωδία τους με το που διάβασα τον τίτλο του μυθιστορήματος της Ευαγγελίας Παλαιολόγου, με τίτλο ''Μελτέμια και ψίθυροι'', το οποίο κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική. Ένα μυθιστόρημα αισθαντικό από εκείνα που σαν επιδέξιοι ακροβάτες του τσίρκου καταφέρνουν και ισορροπούν μεταξύ του ονείρου και της πραγματικότητας, καθώς και του αισθηματικού και του κοινωνικού στοιχείου. Σαν να είναι βγαλμένο από τα σπάργανα της ίδιας της ζωής και έρχεται σαν μία επιπλέον υπενθύμιση του να ζήσουμε όσα πραγματικά λαχταρά η ψυχή και η καρδιά μας, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να πάμε κόντρα στα όσα μας επιβάλλουν οι άλλοι/ες γύρω μας...

''Μελτέμια και ψίθυροι'', όπως προείπα ο τίτλος του βιβλίου κι αυτομάτως ένιωσα να κατακλύζομαι από ανάλογες εικόνες, τα μελτέμια του καλοκαιρινού Αιγαίου να με χαϊδεύουν στο πρόσωπο, να μεταφέρουν θύμησες, συναισθήματα, μυρωδιές και πολλά ακόμη και οι ψίθυροι... Αχ αυτοί οι ψίθυροι... Έρχονται και μου σιγοψιθυρίζουν πολλά από εκείνα που κρατώ μέσα μου σαν φυλαχτά, μα κι εκείνα που θέλω να ξεχάσω, καθώς μπορεί να με πληγώνουν... Μα να που κανείς και καμία δεν μπορεί, τελικά, να ξεφύγει από την αλήθεια και την αποκάλυψη των όποιων μυστικών που μπορεί να κληροδοτούνται από γενιά σε γενιά και αν και παραμένουν σιωπηλά, έρχεται η κατάλληλη στιγμή που έρχονται στο φως και ταράσσουν, άρδην, τις όποιες εύθραυστες ισορροπίες με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται...

''Όταν η Ρίτα, νεαρή ιστορικός, επιστρέφει στην Αντίπαρο για να τακτοποιήσει την κληρονομιά της γιαγιάς Μαργαρώς, ο άνεμος και η αλμύρα φέρνουν μαζί τους ψιθύρους από ένα παρελθόν που κανείς δεν τόλμησε να φανερώσει. Στο παλιό σπίτι στον Κάμπο, κρυμμένο βαθιά σε ένα έπιπλο, ανακαλύπτει ένα ξύλινο κουτί γεμάτο μυστικά, κομμάτια ενός έρωτα που άντεξε μισό αιώνα στη σιωπή.

Από τις αυλές της Αντιπάρου μέχρι τα σοκάκια της Σύρου, η Ρίτα ακολουθεί ένα νήμα κρυφών συναντήσεων και σκιερών υποσχέσεων, ώσπου βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με μια αλήθεια ικανή να ενώσει ή να πληγώσει τρεις γενιές.

Την ίδια στιγμή, έρχεται κοντά με τον Γιώργη, καπετάνιο του νησιού, και καλείται να αναμετρηθεί με ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνο το παρελθόν: πόσο χώρο αφήνουμε στον έρωτα να υπάρξει όταν η αλήθεια πονά;

Δύο χρονικές γραμμές, δύο έρωτες και μια αλήθεια που, αργά ή γρήγορα, ζητά να ειπωθεί." (Από το οπισθόφυλλο)

Καθ'όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης ένιωσα να ''χάνομαι'' μέσα στις ιστορίες των κεντρικών προσώπων και δε σας το κρύβω ότι συγκινήθηκα κάπως παραπάνω με την ιστορία της γιαγιάς Μαργαρίτας. Δεν ξέρω πώς ακριβώς συνέβη, αλλά την ένιωσα πιο κοντά μου από ποτέ, αν και δεν έχουμε καμία εμπειρία κοινή που να συγκλίνουμε. Όμως, την αισθάνθηκα σαν δικό μου άνθρωπο. Σαν να μπήκα στη θέση της και να έψαξα να βρω όλα εκείνα τα κατάλληλα λόγια και επιχειρήματα που όχι μόνο θα την κατανοούσαν, αλλά και θα την αποδεχόντουσαν με τα καλά και τα αρνητικά της. Σαν να είχε ανάγκη όλη αυτήν τη στήριξη, την αγάπη και τη φροντίδα από μεριάς μας. Σαν να όφειλα να της προσφέρω όλα όσα όχι η ζωή, αλλά κάποιοι άνθρωποι της στέρησαν και δεν μπόρεσε να διεκδικήσει όπως πραγματικά της άξιζε.

Με μία γραφή που αποπνέει έναν αιγαιοπελαγίτικο αέρα πλημμυρισμένη από αυτήν την αλμύρα και τη μυρωδιά του θυμαριού και της ρίγανης μαζί με την όποια άγρια ομορφιά του τόπου και την απλότητα των ανθρώπων του, το βιβλίο με παρέσυρε μέσα στις σελίδες του και στις ιστορίες των προσώπων. Έγινα ένα αόρατο κομμάτι και έμαθα από πρώτο χέρι τί πάει να πει προκαταλήψεις, ήθη, έθιμα και κανόνες μίας άλλης εποχής που όριζε τις ζωές των ανθρώπων με τον τρόπο που εκείνη επιθυμούσε. Ο συμβιβασμός, ο φόβος της κατακραυγής, αλλά και η ''υποταγή'' μπορεί να οδηγούν τα βήματα μερικών, αλλά έστω κι αργά θα έρθει η πολυπόθητη λύτρωση με έναν τρόπο διαφορετικό από τον αναμενόμενο με τη συγχώρεση να κρατά καλά το κλειδί για όλα, ο επίλογος του βιβλίο για μένα είναι πιο ενδεδειγμένος και ολοκληρωτικός από όλες τις απόψεις...

Εν κατακλείδι, μιλάμε για ένα βιβλίο από εκείνα που μπορεί να σας θυμίσουν πολλά και να αναπτύξετε μία αλλόκοτη οικειότητα μαζί του και να μείνει για καιρό νωπό στη μνήμη και στην καρδιά σας. Εμένα μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις και μελλοντικά θα ήθελα να διαβάσω κι άλλα έργα της συγγραφέως.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.