ΣΑΝ ΤΗ ΜΑΝΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ!

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Όσα χρόνια κι αν διαβάζω βιβλία, πάντα θα βρίσκουν τον τρόπο να με εκπλήσσουν! Είναι μερικά βιβλία (σε καμία περίπτωση δεν το λέω υποτιμητικά!) που μπορεί, αρχικά, να μην τα πιάνει το μάτι σου -που λένε-, αλλά έρχονται και καλύπτουν κάποια ''κενά'' που μπορεί να μην ήξερες ότι είχες. Σαν να δίνουν μία απάντηση σε πραγματικές σου ανάγκες που ίσως να αγνοούσες μέχρι τη στιγμή που τα έπιασες στα χέρια σου και τα διάβασες. Βιβλία είτε μικρά είτε μεγάλα σε όγκο. Βιβλία διαφόρων λογοτεχνικών ειδών. Βιβλία που ήξεραν τον τρόπο να μιλήσουν στην ψυχή και στη σκέψη σου και σε έκαναν όντως να περάσεις καλά. Στην τρίτη κι όχι φαρμακερή ''συνάντησή'' μου με την πένα της συγγραφέως Κατερίνας Μανανεδάκη ''ηθικός αυτουργός'' είναι το νέο της κοινωνικό/χιουμοριστικό μυθιστόρημα, με τίτλο ''Σαν τη μάνα δεν έχει!'', το οποίο κυκλοφορεί -και δεν οπλοφορεί!- από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Άν και η πρώτη μου ''γνωριμία'' με την πένα της συγγραφέως ήταν, παντελώς, συγκυριακή, αφού εκείνο το βιβλίο της μού το είχαν προσφέρει ως δώρο, τα επόμενα δύο που έχω διαβάσει -με πιο πρόσφατο το παρόν- ήταν θέμα δικής μου επιλογής. Σαν το υποσυνείδητό μου με οδηγούσε προς εκείνα. Λες και το οξυδερκές χιούμορ που περιβάλλει τα έργα της συγγραφέως να ήταν η πιο εύστοχη απάντηση προς καθετί που φαντάζει αποτρεπτικό ως προς τη συνέχιση της ανάγνωσης των βιβλίων -τουλάχιστον στον ίδιο παθιασμένο ρυθμό που ακολουθώ έως σήμερα. Έτσι, λοιπόν, σήμερα σας μιλώ για ένα από τα πιο ευχάριστα και τολμώ να πω άκρως ουσιαστικά βιβλία που έχω διαβάσει και με έχουν κερδίσει σε μεγάλο βαθμό.

''Σαν τη μάνα δεν έχει!'', όπως προείπα ο τίτλος του βιβλίου και θεωρώ ότι όλοι κι όλες συμφωνούμε σε αυτό. Ειδικά όταν μιλάμε για παιδιά που έχουμε μεγαλώσει μέσα σε φυσιολογικά οικογενειακά περιβάλλοντα με άπλετη δόση αγάπης, συμπόνοιας, κατανόησης, ασφάλειας, φροντίδας, αποδοχής κι ό,τι άλλο μπορεί να χρειάζεται ένας άνθρωπος για να νιώθει πλήρης. Η συγγραφέας, λοιπόν, θα πάρει μία χιλιοειπωμένη από μαμάδες (κυρίως!) ατάκα που περιλαμβάνει μέσα της κι όλες τις υπόλοιπες που είθισται οι γλυκύτατες μαμάδες να ''εξαπολύουν'' ως άλλα αόρατα ''πυρομαχικά'' προς τα βλαστάρια τους (ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, καταγωγής, παιδείας, θρησκείας, κλπ). Μία ατάκα όχι θανατηφόρα, αλλά από εκείνες που μπορεί να περιέχουν όλη την αξία και τη σημασία της παρουσίας της μάνας στο πλευρό του παιδιού/των παιδιών της.

''Η μάνα πρωταγωνίστρια στο TikTok, στο facebook και στο Instagram, η κόρη με τα μίνι για εγκεφαλικό κι ο γιος να θέλει να σε κάνει πεθερά με το ζόρι! Sleepovers, παιδικά πάρτι-υπερπαραγωγή, ίντριγκες μαμάδων, κατασκοπικές παρακολουθήσεις κι ο άντρας σου να σου καίει τον εγκέφαλο, που λουλούδι τον πήρες και γαϊδουράγκαθο σου προέκυψε!

Ταυτίσου χαλαρά. Για εμάς λέει!" (Από το οπισθόφυλλο)

Ξέρω ότι θα πείτε ότι η συγγραφέας έχει μία τάση να υπερβάλλει σε όλον τον σουρεαλισμό των περιγραφών των καταστάσεων των υποθέσεων των βιβλίων της, αλλά μεταξύ μας. Πόσο σίγουροι/ες είμαστε ότι όντως δε συμβαίνουν αυτά όχι μόνο γύρω μας, αλλά και μέσα στις ίδιες μας τις οικογένειες; Ελάτε! Ας μη ντρεπόμαστε και ας παραδεχθούμε ότι όλοι κι όλες -σε μεγαλύτερο, ή, μικρότερο βαθμό- μπορεί να έχουμε ανάλογα βιώματα. Ή τουλάχιστον, να τα έχουμε ακούσει από τους/τις γύρω μας. Διότι, όσο κι αν ακούγονται κάπως ως απλά γεννήματα της φαντασίας της συγγραφέως, δεν παύει εκείνη να πιάνει, ακριβώς, τον ρυθμό της καθημερινότητας και να τον ''ντύνει'' με την πρέπουσα και προσεκτική -σε καμία περίπτωση χλευαστική/υποτιμητική- ατμόσφαιρα που αρμόζει για τα όσα αναφέρονται μέσα στις σελίδες του βιβλίου. 

Εδώ θα βρούμε να αναδεικνύονται ζητήματα όπως η φιλία, οι συζυγικές σχέσεις, η ανάγκη για αποδοχή, οι δεύτερες ευκαιρίες σε επαγγελματικό επίπεδο σε μία μεγαλύτερη μεν, αλλά ακμαία και δημιουργική ακόμη ηλικιακή περίοδο, η εφηβεία και οι πρώτες στιγμές της ενηλικίωσης, οι συμπεριφορές των μικρών παιδιών και ο αντίκτυπός τους ακόμη και στις σχέσεις των ενηλίκων μαζί με όλα τα πρότυπα προς αποφυγή και μίμηση, η σχέση μεταξύ παιδιών και γονέων, καθώς όλα αυτά προσαρμόζονται στα δεδομένα της κάθε εποχής και το χάσμα που υπάρχει μεταξύ των γενεών κι αν και φαντάζει μεγάλο κι ''απροσπέλαστο'', μπορεί εντέλει να ''γεφυρωθεί'' φέρνοντάς μας κοντά κι ενισχύοντας περισσότερο τους δεσμούς μεταξύ μας.

Με πρόσωπα που κάθε άλλο παρά με καρικατούρες θα μπορούσαν να παρομοιαστούν, τολμώ να πω ότι πάνω τους μπόρεσα να διακρίνω πολλά από τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Πρόσωπα που με έκαναν να βιώσω ποικίλα συναισθήματα και να γελάσω με την ψυχή μου, όχι εις βάρος τους, αλλά με την έξυπνη σπιρτάδα των ρεαλιστικών τους διαλόγων και κατά τ'άλλα εύστοχων σχολίων και πράξεων που επιβεβαίωναν πώς σαν τη μάνα δεν έχει! Αλλά και τα λοιπά πρόσωπα είναι τόσο εύστοχα προσαρμοσμένα στον ρόλο τους που αισθάνεσαι λες και τα έχεις συναντήσει κάποια φορά στη ζωή σου. Εντάξει, δεν το κρύβω ότι ανέπτυξα μία παραπάνω συμπάθεια στη φίλτατη πρωταγωνίστρια του tik tok (αν κι εγώ δε διαθέτω ανάλογο προφίλ εκεί!), μα και πάλι χάρηκα που ''συνάντησα'', έστω κι έτσι, και τους/τις λοιπές.

Εν ολίγοις, μιλάμε για ένα μυθιστόρημα πετυχημένα χιουμοριστικό όπου μιλάει για την κοινωνία και τα πρόσωπα αυτής τόσο μεταξύ των διαπροσωπικών σχέσεων της αληθινής ζωής όσο και σε εκείνης μέσα στην εικονική πραγματικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που μας ''ενώνουν'' και μας ''χωρίζουν'' με ένα απλό like, follow, unfollow, block εν ριπή οφθαλμού. Ένα μυθιστόρημα που με τον πιο γλυκό τρόπο όχι μας βοηθά να αναπτύξουμε την όποια μας ενσυναίσθηση, αλλά και να αναφωνήσουμε πως ''Σαν τη μάνα δεν έχει!''.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.