Η Δαχτυλήθρα και το Αστέρι
Πρέπει να παραδεχθώ ότι το τελευταίο διάστημα βρίσκω τον εαυτό μου -τουλάχιστον ως προς την αναγνωστική μου ιδιότητα- πολύ ευλογημένο, καθώς φτάνουν στα χέρια μου πολύ αξιόλογα βιβλία. Βιβλία με ποικίλες θεματικές και λογοτεχνικά είδη στα οποία ανήκουν και κατά έναν μαγικό τρόπο έρχονται να ''γεμίσουν'' κάποια συναισθηματικά μου ''κενά'' τα όποια μέχρι πρότινος αγνοούσα την όποια ύπαρξή τους. Σήμερα συνεχίζοντας τις βιβλιοπροτάσεις μου για το καλοκαίρι κι όχι μόνο, σας μιλώ για ένα από τα πιο ωραία παιδικά βιβλία που έχω διαβάσει από την αρχή της χρονιάς έως και σήμερα. Ο λόγος για το παραμύθι της συγγραφέως Μυρτώς Τσιουμπρή, με τίτλο ''Η Δαχτυλήθρα και το Αστέρι", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελκυστής. Το βιβλίο προορίζεται για παιδιά ηλικίας άνω των 8 ετών και την εικογράφησή του έχει επιμεληθεί η κυρία Βιβή Μαρκάτου.
Περιγραφή:
«Θες να γίνουμε φίλες;»
«Ναι, θέλω πολύ!»
«Δε με φοβάσαι που είμαι τόσο διαφορετική,
από όλους εσάς;»
«Πιο πολύ φοβάμαι να νιώθω μόνη
σε έναν τόσο μεγάλο κόσμο»
«Έλα. Κράτα το χέρι μου σφιχτά
και πάμε να σου δείξω τα αστέρια!»
«Κι αν χαθούμε;»
«Τότε θα ζήσουμε».
Ξέρετε ποιο είναι ένα από τα πολλά που μου λείπουν όσο μεγαλώνω; Αυτή η αγνότητα της αθώας μας παιδικής ψυχής που μπορούσε να δημιουργεί δεσμούς φιλίας τόσο άρρηκτα συνδεδεμένους μεταξύ τους που τίποτα δεν μπορούσε να τους σπάσει. Εκείνη την ηρεμία και ομορφιά της άδολης φύσης μας που δεν έκρινε ανθρώπους και ήταν τόσο ''ανοικτή'' κι ειλικρινής προς όλους/ες δίχως να μένει στην όποια διαφορετικότητα, ή, οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε σήμερα να μας προκαλεί την όποια αμηχανία, ή, φόβο λόγω του ό,τι φαντάζει ξένο και μακρινό ίσως να μην είναι εύκολα αντιληπτό από εμάς. Όχι! Δε λέω ότι είμαστε χαζοί/ες, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν μπορούμε να έχουμε γνώσεις για τα πάντα κι από την ανάγκη μας να μην πονέσουμε τον άλλον άνθρωπο, μπορεί και να στεκόμαστε πιο μακρυά του.
Η συγγραφέας με μπόλικη και πραγματική ενσυναίσθηση μας παρουσιάζει μία ιστορία για την αποδοχή της διαφορετικότητας και την ανάπτυξη της φιλίας μεταξύ των παιδιών που έχουν μάθει να αγαπούν ανδιοτελώς δίχως το ένα να αισθάνεται ανώτερο από το άλλο! Με παραδείγματα παρμένα από την αληθινή ζωή, το παραμύθι όχι μόνο με έκανε να συγκινηθώ σε πολύ μεγάλο βαθμό -δίχως να γίνεται μελό!- και κυρίως να δω για ακόμη μία φορά το πώς η μοναξιά δεν έχει ηλικία και πάντα μα πάντα θα υπάρξει εκείνο το άτομο που θα έρθει να φωτίσει τη ζωή μας μέσω της φιλίας του και της παρουσίας του δίπλα μας σε όλη τη διάρκεια της ζωής.
Αγάπησα το πόσο προστατευτικά συμπεριφέρθηκε το ένα κοριτσάκι της ιστορίας προς το άλλο, όχι διότι το ένα τυγχάνει να ανήκει στο φάσμα του αυτισμού (συγγνώμη, αλλά δεν έχω γνώσεις για να μιλήσω γι'αυτό!), αλλά γιατί νιώθει βαθειά αγάπη το ένα για το άλλο! Άλλωστε, αυτό δε χρειαζόμαστε όλοι κι όλες μας για να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι/ες και πλήρεις; Εάν, λοιπόν, αναζητάτε ένα παραμύθι που να μιλάει με τόσο όμορφο τρόπο, δίχως να φοβίζει, αλλά να αγκαλιάζει με αποτέλεσμα τη χαρά να πολλαπλασιάζεται μέσα από το όποιο μοίρασμα, τότε το παρόν είναι η ιδανική επιλογή!
Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελκυστής.
Reviewed by Dominica
on
Ιουνίου 20, 2026
Rating:
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια: