ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΟΘΙ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Δεν ανήκω στο νομικό/δικαστικό, ή, αστυνομικό χώρο του τόπου μας (ή οπουδήποτε αλλού!) ώστε να έχω τις ανάλογες και πρέπουσες γνώσεις για να εκφέρω μία εμπεριστατωμένη άποψη για το πώς κινούνται αυτά τα συστήματα, τις ενέργειες που ακολουθούνται μετά τη διάπραξη ενός π.χ. εγκλήματος, δίκης, κλπ. Οι μόνες -μηδαμινές- μου γνώσεις έχουν προέλθει (δεν ξέρω καν αν βασίζονται και στην πραγματικότητα!) είτε από τα όσα έχω λάβει από διάφορα αστυνομικά μυθιστορήματα είτε με το να παρακολουθώ -ξένες κυρίως- ανάλογες σειρές και ταινίες στην τηλεόραση. Όχι, πώς αυτά από μόνα τους αρκούν να με καταστήσουν έναν άνθρωπο με τέτοιες εξειδικευμένες γνώσεις! Άλλο οι σπουδές κι άλλο τα βιβλία και τα σενάρια των ταινιών/τηλεοπτικών σειρών. Αλίμονο, αν αυτά μας καθιστούν ικανές/ους για να ασκήσουμε αξιόπιστα αυτά τα επαγγέλματα!

Αυτό, λοιπόν, που ξέρω -και μεταξύ μας μου ακούγεται ως λογικό!- είναι ότι για να κριθεί η αθωότητα, ή, η ενοχή ενός ατόμου θα πρέπει να υπάρχουν ακράδαντες κι απτές αποδείξεις για το ένα, ή, το άλλο κι όχι απλές διφορούμενες ενδείξεις και λανθασμένα προφανή και μη συμπεράσματα που μπορεί να μας ''καλύπτουν'' ώστε να μην ασχοληθούμε παραπάνω. Όπως, έχω αντιληφθεί την αξία του άλλοθι σε όλο αυτό. Βέβαια, εδώ υπάρχει και το ενδεχόμενο η παρουσίαση, ή, και μη ενός άλλοθι όχι μόνο να δύναται να κρύβει την αλήθεια (προφανώς γύρω από την ενοχή του ατόμου), αλλά και να μην καταφέρει να δικαιώσει έναν αθώο άνθρωπο. Άλλωστε, πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για ψεύτικα άλλοθι; Άρα και αυτά χρήζουν διαφορετικές ερμηνείες -ακόμη κι αμφισβήτηση- από τον καθέναν και την καθεμία; Γιατί να μας κάνει να απορούμε, αφού κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις απόψεις/κριτικές που καταθέτουμε για τα βιβλία που διαβάζουμε...

Είπα βιβλία κι ευτυχώς επανέφερα τη σκέψη μου εκεί που πρέπει, διότι πολύ ''ξεστράτισε'' πάλι. Σήμερα έχω την ευκαιρία να ''συναντήσω'' ξανά μία συγγραφέα που θεωρώ αγαπημένη για τον απλούστατο λόγο ότι βάζει το μυαλό μου να σκεφτεί κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης και να ψάξει πίσω από τα όποια εννοούμενα/υπονοούμενα. Ο λόγος, λοιπόν, για τη συγγραφέα Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη και πιο συγκεκριμένα το καινούργιο της αστυνομικό μυθιστόρημα, με τίτλο ''Χωρίς άλλοθι'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. Ένα μυθιστόρημα που ο τίτλος μόνο σαφής μπορεί να θεωρηθεί και με έκανε να θέλω να μάθω περισσότερα. Και γι'αυτό προτού ξεκινήσω τη ''μύησή'' μου στον κόσμο του, επέλεξα να διαβάσω την περίληψη που κοσμεί το οπισθόφυλλό του, μήπως και μάθω αυτό το κάτι παραπάνω (σας την παραθέτω ως έχει).

''Η τριανταεπτάχρονη Λητώ Ράλλη, επικεφαλής συντάκτρια αστυνομικού ρεπορτάζ σε εφημερίδα του Λονδίνου, επιστρέφει στην Ελλάδα ύστερα από έντεκα χρόνια απουσίας. Ο αιφνίδιος θάνατος του πατέρα της Λουκά την αναγκάζει να επιστρέψει στο πατρικό της στην Κηφισιά και σε ένα παρελθόν που δεν έπαψε ποτέ να τη στοιχειώνει. Οι μόνοι συγγενείς που της έχουν απομείνει είναι η θεία της Βάνα, η ξαδέλφη της Εριέττα και κάποιοι οικογενειακοί φίλοι. Πριν προλάβει να διαχειριστεί το πένθος και τις εκκρεμότητες, η Βάνα δολοφονείται άγρια μέσα στο πατρικό της Λητώς, με την ίδια να συλλαμβάνεται και να προφυλακίζεται ως βασική ύποπτη. Όλες οι ενδείξεις την υποδεικνύουν ως ένοχη, το κίνητρό της ωστόσο παραμένει άγνωστο. Η υπόθεση προκαλεί σάλο που φτάνει ως το Λονδίνο. Ο συνάδελφος και φίλος της Φίλιππος Δούκας έρχεται στην Ελλάδα με σκοπό να διεξάγει τη δική του προσωπική έρευνα, η οποία φέρνει στο φως άγνωστα στοιχεία και μυστικά, ικανά να συνταράξουν συθέμελα πρόσωπα και οικογένειες, αν ποτέ αποκαλυφθούν. Καθώς οι αποκαλύψεις πυκνώνουν, τα δεδομένα της υπόθεσης αλλάζουν επικίνδυνα. Όλοι φαίνεται να κρύβουν κάτι, ακόμη και ο ίδιος ο Φίλιππος. Μια φρικτή αλήθεια από το δικό του παρελθόν αρχίζει να διαγράφεται στο παρασκήνιο, τοποθετώντας τον στο κάδρο όσων επιδιώκουν να ενοχοποιήσουν τη Λητώ για έναν φόνο που δεν διέπραξε και απομακρύνοντας την ενδεχόμενη ερωτική σχέση ανάμεσά τους. Η αστυνομική έρευνα, υπό τον αστυνόμο Μάνο Ανδρεάδη, εξελίσσεται παράλληλα, όμως είναι η ανεπίσημη έρευνα του Φίλιππου που ανοίγει τις πιο επικίνδυνες πόρτες του παρελθόντος. Το ημερολόγιο της πρόωρα χαμένης μητέρας της Λητώς Αντιγόνης, η οποία αυτοκτόνησε, λειτουργεί ως καταλύτης, φέρνοντας στο φως αλήθειες που έπρεπε να παραμείνουν θαμμένες για πάντα." (Από το οπισθόφυλλο)

Ξεκινώντας κάπως υποψιασμένη την ανάγνωση του βιβλίου και έως ένα σημείο νιώθωντας ότι σαν να άκουγα μία παραλλαγή κάποιου οικογενειακού δράματος με την όποια υπερβολή της μυθοπλασίας, που ίσως και να είχε τύχει να ''συναντήσω'', παλαιότερα, και σε άλλα βιβλία του είδους που έχω διαβάσει, επέτρεψα σε εκείνο να μου μιλήσει. Ναι, δε στάθηκα εκεί, καθώς είχα εντοπίσει κάποια μικρά, ή, και μεγαλύτερα στοιχεία μέσα στην αφήγηση της πλοκής που λειτουργούσαν ως άλλο εύστοχο δέλεαρ για τη σκέψη μου. Κι όντως κάποιες υποθέσεις που είχαν γεννηθεί μέσα στη σκέψη μου είχαν αντίκρισμα και κάποιες άλλες ανετράπησαν σε σημείο που δεν το περίμενα για να είμαι ειλικρινής. Όλα έμοιαζαν τόσο άψογα καλοκουρδισμένα από την αρχή έως και το τέλος, από τη σκιαγράφηση των προσώπων και τις θέσεις τους μέσα στην υπόθεση μέχρι και τον τρόπο που εξελισσόταν όλη η πλοκή ως ένα ρέον κείμενο, καθώς και τα βαθύτερα κίνητρα πίσω από τα όποια εγκλήματα μαζί με τα πρόσωπα που μπορούσαν να φέρουν την όποια ενοχή. Υπήρχαν τα όποια προφανή και τα όποια όχι τόσο -τουλάχιστον για μένα- δεδομένα. Βέβαια, αυτό από ένα σημείο κι έπειτα αλλάζει κι εκεί ήρθε και το βιβλίο να με ικανοποιήσει περισσότερο.

Όπως προείπα -για μένα ως απλή αναγνώστρια- το βιβλίο άρχισε να έχει έναν πιο γρήγορο και πιο ιντριγκαδόρικο ρυθμό λίγο πριν τη μέση της αφήγησης έως και τον επίλογό του. Όχι, ότι έχουμε να κάνουμε με ένα λιγότερο καλό βιβλίο, αλλά τα υποκειμενικά γούστα του/της κάθε αναγνώστη/στριας ποικίλουν κι εκεί έγκειται η ομορφιά των βιβλίων και κατ'επέκταση της ανάγνωσης. Εκεί, λοιπόν, η συγγραφέας ''πατάει'' το γκάζι κι επιλέγει να ανοίξει ένα ένα όλα της τα χαρτιά που κρατά σαν καλά κρυμμένους άσσους στα μανίκια της και να φέρει κάθε πρόσωπο μπροστά από ευθύνες, αποκαλύψεις που διαταράσσουν τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες, ανατροπές και να προσδώσει μία άλλη διάσταση γύρω από τα βαθύτερα κίνητρα γύρω από τη διάπραξη των εγκλημάτων, όπως την ταυτότητα πίσω από το πρόσωπο που φέρει τον ρόλο του θύτη.

Μυστικά του παρελθόντος, ένας δήθεν καθωσπρεπισμός για τυφλή υποταγή στο ''φαίνεσθαι'' -δίχως να νοιαζόμαστε για το πραγματικό κι ουσιαστικό ''είναι''- και στα όσα επιτάσσει η κοινωνία την εκάστοτε εποχή ως αποδεκτά, συζυγικές/οικογενειακές/ερωτικές σχέσεις, ταμπού και προκαταλήψεις και μία γενικότερη τάση για ομερτά που κάποια στιγμή οφείλει να επιτρέψει στο ''απόστημα'' να ''σπάσει'' ώστε να έρθει η πρέπουσα λύτρωση και δικαίωση όπως ακριβώς αναλογεί στον καθέναν και στην καθεμία βάσει των όποιων πράξεων κι επιλογών του/της κι αρκετά ακόμη θα θέσει επί τάπητος η συγγραφέας μέσα από την παρούσα ιστορία (θα ήθελα μία διευκρίνηση σε ένα σημείο, αλλά αυτό θα το συζητήσω με τη συγγραφέα). Εν κατακλείδι, έχουμε ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται άκοπα και συνεχόμενα. 

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.