Διαβάζοντας μια σύνθεση αποσπασμάτων για το βιβλίο: «Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ» (Εκδ. Ελκυστής)

Τίτλος: Η εσχάτη παρουσία

Συγγραφέας: Μιχάλης Κ. Γριβέας

Εκδόσεις: Ελκυστής

[Η νουβέλα του Μιχάλη Γριβέα «η εσχάτη παρουσία» αποτελεί προϊόν καθαρής μυθοπλασίας. Είναι εμπνευσμένη όμως από την «Αποκάλυψη του Ιωάννου» και τον μύθο «Έρως και Ψυχή». Για να συναντήσει ο αναγνώστης τα βαθύτερα του έργου διαλέξαμε μια σύνθεση αποσπασμάτων από το βιβλίο σε αντίστιξη με επιλεγμένα αποσπάσματα από την ίδια την «Αποκάλυψη»].

Απόσπασμα από τη νουβέλα «η εσχάτη παρουσία»: ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ - Η ΑΡΧΗ.

Αγαπημένοι μου πρόγονοι στάθηκε αδύνατον ν’ αντισταθώ στην ασίγαστη επιθυμία να σας διηγηθώ τούτη την ιστορία από το μέλλον. Το δικό σας μέλλον, εσάς που διαβάζετε τώρα αυτές τις γραμμές, γιατί τα γεγονότα της αφήγησης μου θα συμβούν ανυπολόγιστα χρόνια μετά από την εποχή σας.

Πόσα ακριβώς δεν επιτρέπεται να σας αποκαλύψω, εγώ ο μακρινός σας απόγονος, αφού βρίσκομαι πλέον σε μια άλλη πτύχωση της πλάσης, πέρα από τα όρια του χρόνου, την οποία εσείς είναι αδύνατον να κατανοήσετε. Γιατί εσείς έχετε πεθάνει τώρα που γράφω ενώ εγώ δεν έχω ακόμα γεννηθεί την ώρα που εσείς με διαβάζετε. Αυτό που μ' έκανε όμως να παραβιάσω τον αμείλικτο νόμο του χρόνου, αποκαλύπτοντάς σας το επέκεινα, ήταν κάτι που με συγκλόνισε συνθλίβοντας τη νιρβάνα της αιωνιότητάς μου.

Όταν ο χρόνος είχε ολοκληρώσει μια από τις, μη μαθηματικά περιγραφόμενες, περιστροφές του μυστηριακού του ρολογιού οι απόγονοι των ανθρώπων είχαν αγγίξει την έσχατη ώρα της ολοκλήρωσής τους.

Η ζωή που ξεκίνησε σε μια γωνιά αυτής της πλάσης, γαντζωμένη στα γρανάζια ενός ασήμαντου πλανήτη, έφθασε τώρα να εξελίξει τον εαυτό της σε ένα ον που κυριαρχούσε σε όλες τις άλλες υλικές και άυλες δυνάμεις του κόσμου. Ο μετάνθρωπος, το υπέρτατο δημιούργημα της ζωής, γνώριζε πλέον τα πάντα. Κατείχε όλους τους νόμους της φύσης, είχε δαμάσει το χώρο και το χρόνο, μπορούσε να εποικίσει πλανήτες και γαλαξίες και είχε αποκωδικοποιήσει όλο το νήμα της ζωής. Ζούσε πλέον χίλια χρόνια δυνατός και νέος, χωρίς ουσιαστικές φθορές και αρρώστιες. Είχε φτάσει σχεδόν να γίνει ίδιος με τον Θεό! Σχεδόν… γιατί τα είχε όλα εκτός από ένα: την αθανασία! Κουμαντάριζε τα πάντα σ αυτήν την πλάση αλλά παρέμενε θνητός! Οι άνθρωποι δεν είχαν πια λόγο ύπαρξης! Η μαζική υστερία αυτοκαταστροφής είχε κάτσει στο θρόνο των παλιών θρησκειών, οι οποίες είχαν καταρρεύσει εδώ και πολλές - πολλές χιλιετηρίδες. Χριστιανισμός, μωαμεθανισμός, βουδισμός, μαγεία και όλες οι παραλλαγές των μεταφυσικών δοξασιών ζούσαν πλέον μόνο στα αραχνιασμένα κιτάπια της προϊστορίας του ανθρώπινου είδους. Είχαν παραδοθεί στην επέλαση της επιστήμης η οποία όμως, εφόσον είχε ανακαλύψει και την έσχατη ρανίδα από τη θάλασσα της γνώσης, είχε εξαντλήσει τις σελίδες και του δικού της αφηγήματος. Η συντέλεια φαινόταν πως θα έρθει όχι από το τρομερό χέρι του Θεού, αλλά από τους σχεδόν άσαρκους νευρώνες του μυαλού των ανθρώπων. Ξάφνου όμως ο επιθανάτιος ρόγχος του κόσμου σταμάτησε από κάτι αναπάντεχο.

Από την πρώτη ανάσταση!

Απόσπασμα από την «Αποκάλυψη του Ιωάννου»: Η ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Και είδα τις ψυχές των θανατωμένων με πέλεκυ εξαιτίας της μαρτυρίας του Ιησού και εξαιτίας του λόγου του Θεού, και οι οποίοι δεν προσκύνησαν το θηρίο ούτε την εικόνα του. Και έζησαν και βασίλεψαν μαζί με το Χριστό χίλια έτη. Οι υπόλοιποι από τους νεκρούς δεν έζησαν μέχρι να συντελεσθούν τα χίλια έτη. Αυτή είναι η ανάσταση η πρώτη. Μακάριος και άγιος εκείνος που έχει μέρος στην ανάσταση την πρώτη. Πάνω σ’ αυτούς ο δεύτερος θάνατος δεν έχει εξουσία, αλλά θα είναι ιερείς του Θεού και του Χριστού και θα βασιλέψουν μαζί του τα χίλια έτη.

Απόσπασμα από τη νουβέλα «η εσχάτη παρουσία»: Η ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η Οιωνίς ήταν νέα, μόλις τριακοσίων ετών, πάνω στο ζενίθ της ακμής της. Ο Ιησούς παρουσιάστηκε ξαφνικά μπροστά της. Ο Μεσσίας, σε μια συγκλονιστική εξομολόγησή του, της εκμυστηρεύτηκε ότι το υπέρτατο δημιούργημα του, οι άνθρωποι, έχουν πλησιάσει τόσο την θεία του πεμπτουσία ώστε ήγγηκεν η ώρα της εξομοίωσης τους με τον ίδιο! Το μόνο που απέμενε για τον ακροτελεύτιο εναγκαλισμό δημιουργού και δημιουργήματος ήταν να προετοιμάσουν τη δευτέρα παρουσία Του στη Γη. Για να διαχωρίσει τους αμνούς από τα ερίφια, σύμφωνα με τις πράξεις που είχαν κάνει στην επίγεια διαδρομή τους ώστε να κερδίσουν οι μεν την αιώνια ζωή και οι δε τον μέγα θάνατο. Προϋπόθεση για τούτο ήταν η ανάσταση των νεκρών και ο επανερχομός του υιού του Θεού στο γαλάζιο πλανήτη όπου και θα έκρινε τελικά όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από την εποχή που έζησε ο καθένας.

Έπρεπε τώρα μόνο να προετοιμάσουν την περιλάλητη δευτέρα παρουσία και μάλιστα να αναστήσουν αυτοί - οι άνθρωποι - όλους τους πεθαμένους προγόνους τους από καταβολής κόσμου. Αυτή ήταν η σαφής εντολή του Χριστού! Απόλυτα εφικτή αφού οι γνώσεις και οι τεχνολογικές δυνατότητες του ανθρώπου είχαν φτάσει στο σημείο, μόνο μέσω του δικού του dna, να μπορεί να αναστήσει οποιοδήποτε έμβιο ον προηγήθηκε του ιδίου από την αρχή της δημιουργίας μέχρι τότε. Η Οιωνίς την αποδέχτηκε με χαρά! Παρακάλεσε μόνο τον Χριστό να δώσει μια εύλογη χρονική προθεσμία ώστε οι άνθρωποι να κατορθώσουν να αναστήσουν όλους τους νεκρούς τους από τον Αδάμ και την Εύα ως τη στιγμή της δευτέρας παρουσίας Του. Εκείνος γελώντας καλοκάγαθα έδωσε χίλια χρόνια προθεσμία.

Απόσπασμα από την «Αποκάλυψη του Ιωάννου»: ΜΟΝΟΧΡΩΜΙΑ

Και κυκλικά γύρω στο θρόνο, θρόνοι είκοσι τέσσερις, και πάνω στους θρόνους καθισμένους είκοσι τέσσερις πρεσβυτέρους ντυμένους με ρούχα λευκά.

Και τα στρατεύματα που είναι στον ουρανό τον ακολουθούσαν πάνω σε ίππους λευκούς, ντυμένοι με εκλεκτό λινό λευκό, καθαρό.

Αυτός που νικά έτσι, θα ντυθεί με ρούχα λευκά και δεν θα εξαλείψω το όνομά του από τη βίβλο της ζωής, και θα ομολογήσω το όνομά του μπροστά στον Πατέρα μου και μπροστά στους αγγέλους του.

Έχεις λίγα ονόματα ανθρώπων που δε μόλυναν τα ρούχα τους και θα περπατήσουν μαζί μου με λευκά, γιατί είναι άξιοι.

Και δόθηκε σε καθέναν από αυτούς στολή λευκή και τους ειπώθηκε να αναπαυτούν ακόμα λίγο χρόνο.

Απόσπασμα από τη νουβέλα «η εσχάτη παρουσία»: ΜΟΝΟΧΡΩΜΙΑ

Μετά από αμέτρητους αιώνες όπου είχαν καταργηθεί οι λατρευτικοί τόποι όλων των θρησκειών έχτισαν νέο περίλαμπρο ναό. Τον ονόμασαν ''Αγία Έλευση'' προς τιμή της αναμενόμενης επανακαθόδου του Ιησού στη Γη. Η πολυχρωμία ήταν η κατεξοχήν αισθησιακή έκφραση της πολυπλοκότητας με την οποία λειτουργούσε η φύση από καταβολής κόσμου. Τα χρώματα με τη μαγευτική τους θελκτικότητα ήταν τα άνθη της διασταύρωσης, του έρωτα, της αλλαγής, της κίνησης, της ζωής και συνεπώς ταυτόχρονα και του θανάτου. Η επικείμενη αθανασία λοιπόν θα έθετε οριστικό τέλος σε όλα τούτα. Όλα και όλοι θα ενοποιούνται σε ένα! Τον ένα και μοναδικό Θεό. Ο χρόνος θα εξέπνεε, ο έρωτας θα θαβόταν, η κίνηση των πάντων θα σταματούσε. Το περίφημο ρητό του Ηράκλειτου «τα πάντα ρει» θα έδινε τη θέση του στο δόγμα «ουδέν ρει και τα πάντα μένουν». Όφειλαν συνεπώς να προετοιμάσουν την υποδοχή της δευτέρας καθόδου του θεανθρώπου στη Γη με το συμβολισμό που της άξιζε: την καθολική μονολιθικότητα. Ντύθηκαν άπαντες, αφού έκαψαν και το έσχατο χρωματιστό τους ρούχο, στα ολόλευκα. Έβαψαν τα σπίτια, τα τεχνικά έργα και τα έπιπλά τους άσπρα. Αγιογράφησαν μάλιστα τον οίκο του Θεού μόνο με ασπρόμαυρες εικόνες.

Απόσπασμα από την «Αποκάλυψη του Ιωάννου»: ΣΕΙΣΜΟΣ – 6 Η ΣΦΡΑΓΙΔΑ

Τότε αμέσως ήρθα σε πνευματική κατάσταση, και ιδού, θρόνος ήταν τοποθετημένος στον ουρανό, και πάνω στο θρόνο κάποιος καθισμένος, Και είδα στο δεξί χέρι εκείνου που κάθεται πάνω στο θρόνο ένα βιβλίο γραμμένο από μέσα και από έξω, πολύ καλά σφραγισμένο με επτά σφραγίδες. Και είδα όταν άνοιξε τη σφραγίδα την έκτη, και έγινε σεισμός μεγάλος. Και τότε έγιναν αστραπές και φωνές και βροντές, και σεισμός τέτοιος που δεν έγινε αφότου οι άνθρωποι κατοίκησαν πάνω στη γη, σεισμός σαν κι αυτόν, τόσο πολύ μεγάλος.

Και ο ουρανός αποχωρίστηκε σαν βιβλίο που τυλίγεται ελικοειδώς. Και κάθε όρος και νήσος μετακινήθηκαν από τον τόπο τους.

Και ανοίχτηκε ο ναός του Θεού και φάνηκε η κιβωτός της διαθήκης του Κυρίου μέσα στο ναό του. Και έγιναν αστραπές και φωνές και βροντές και σεισμός και χαλάζι μεγάλο.

Απόσπασμα από τη νουβέλα «η εσχάτη παρουσία»: ΣΕΙΣΜΟΣ – 6 Η ΣΦΡΑΓΙΔΑ

Χάρτινες ψιχάλες στροβιλίζονταν στην αντάρα που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον ουρανό και τη Γη. Κάθε πρωτοχρονιά, σε τούτο τον τελευταίο αιώνα της βασιλευόμενης - από το θείο βρέφος - χιλιετίας, ένας συνταρακτικός σεισμός κλόνιζε την Αγία Έλευση. Οι ολόλευκοι τοίχοι της χαρακώνονταν από ρωγμές. Όχι όμως σαν αυτές που παρουσιάζουν τα κτήρια όταν καταπονούνται από σεισμικά κύματα αλλά από εκείνες που μόνο οι μάγισσες ανοίγουν σείοντας τα αναθεματισμένα τους ραβδιά. Ενώ όλοι ήξεραν πως τα οικοδομικά υλικά με τα οποία είχε κατασκευαστεί και διακοσμηθεί ο ναός δεν είχαν ίχνος χρώματος παρακολουθούσαν με ανοιχτό το στόμα να τεμαχίζονται από κίτρινες, κυανές, πράσινες και κόκκινες ρωγμές. Ο παράξενος Εγκέλαδος όχι μόνο κλόνιζε το εκκλησιαστικό οικοδόμημα αλλά ξέρναγε πάνω στην μονόχρωμη αγιοσύνη του τα διαβολικά χρώματα της αμαρτίας.

Απελπισμένοι οι θεολόγοι τραβούσαν τα γένια τους αδυνατώντας να εξηγήσουν τις μαγικές καρικατούρες, που φάνταζαν σαν δαιμονικά ιερογλυφικά, πάνω στο σεπτό σώμα του ναού. Αλλά και οι σεισμολόγοι έμπλεοι απελπισίας έσκισαν τα άχρηστα πτυχία τους σκορπίζοντας τα κομματάκια των σελίδων στον ουρανό. Εκείνος τα άρπαξε - δακρύζοντας ειρωνικά από τα γέλια - και μετατρέποντάς τα σε χάρτινες ψιχάλες τα επέστρεψε, εν είδη βραβείων της ανεπαρκούς ανθρώπινης γνώσης, στα απορημένα πρόσωπα των πιστών.

Τα κύματά των υπέργειων σεισμών δεν προέρχονταν από τις δονήσεις της Γης αλλά από το ποδοβολητό των μυριάδων επαναστατών οι οποίοι, μετά την παταγώδη αποτυχία ανάστασης των νεκρών, επελαύναν ακάθεκτοι για να γκρεμίσουν την καταρρακωμένη Βαστίλη των νεοχριστιανών!

Αυτή ήταν η έκτη σφραγίδα!

Απόσπασμα από την «Αποκάλυψη του Ιωάννου»: ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ

Και είδα θηρίο να ανεβαίνει, έχοντας δέκα κέρατα και επτά κεφάλια, και πάνω στα κέρατά του δέκα διαδήματα και πάνω στα κεφάλια του βλάσφημα ονόματα. Και του έδωσε ο δράκοντας τη δύναμή του και το θρόνο του και εξουσία μεγάλη. Και ένα από τα κεφάλια του ήταν σαν σφαγμένο για θάνατο, αλλά η θανάσιμη πληγή του θεραπεύτηκε. Και θαύμασε όλη η γη και ακολούθησε πίσω από το

θηρίο, και προσκύνησαν το δράκοντα,που έδωσε την εξουσία στο θηρίο. Και του δόθηκε στόμα να λαλεί μεγάλα και βλασφημία και του δόθηκε εξουσία να πολεμήσει σαράντα δύο μήνες.

Και άνοιξε το στόμα του σε βλασφήμια κατά του Θεού, για να βλασφημήσει το όνομά του και τη σκηνή του, αυτούς που κατασκηνώνουν στον ουρανό.Και του δόθηκε να κάνει πόλεμο με τους αγίους και να τους νικήσει. Και θα τον προσκυνήσουν όλοι όσοι κατοικούν πάνω στη γη.

Απόσπασμα από τη νουβέλα «η εσχάτη παρουσία»: ΣΩΡΕ

Η επαναφορά των χριστιανικών μυστηρίων δεν έφερε αποτέλεσμα. Άνοιξαν οι σφραγίδες μπλοκάροντας το δρόμο της ανάστασης των αρχαίων. Είχαν πλέον σπαταληθεί τα περισσότερα χρόνια της χιλιετούς βασιλείας του Ιησού! Κάπου στον αόρατο πυθμένα της κοινωνίας κάτι αναδευόταν σαν φίδι. Ένα ρεύμα, μια αμφιβολία, ένα ιοβόλο ερπετό τρύπωνε στις καρδιές των δύσπιστων. Μια χούφτα νεαρών, ολιγάριθμα αγόρια και κορίτσια γεννημένα μετά την παλινόρθωση της θρησκείας, έξυνε με τ' απαλά της νύχια το νωπό επίχρισμα του χριστιανισμού παλεύοντας να ξαναφέρει στην επιφάνεια την αμείλικτη εικόνα της επιστημονοκρατείας. Δεν παραδεχόταν ότι μπορούν να ξαναζωντανέψουν οι νεκροί και εξόρκιζε σαν παραπλανητικές και φρούδες τις υποσχέσεις του Θεού. Η κρατούσα αντίληψη ήταν ότι επρόκειτο για μια ανώδυνη νεανική αμφισβήτηση. Μια δικαιολογημένη, από τις εφηβικέ ςορμόνες, αντίδραση θα έλεγε κανείς που σύντομα θα εξατμιζόταν με την έλευση της ωριμότερης ηλικίας.

Η πρωθιέρεια έβλεπε πίσω από το παραπέτασμα του παρόντος. Εκεί στην επικράτεια των μελλούμενων διέκρινε να υπάρχει μέσα στο ξεσηκωμένο νεανικό γκρουπάκι ο μαγικός παράγοντας που μπορεί να προκαλέσει τη μεγάλη έκρηξη σε μια, χωρίς αυτόν, άφλεκτη υδαρή μάζα. Αισθανόταν τον τρομερό καταλύτη των χημικών αντιδράσεων. Τον αρχηγό στις κοινωνικές επαναστάσεις! Ξεχώριζε μέσα στην ολιγομελή παρέα των αμφισβητιών εκείνο τον όμορφο, τον γεμάτο δύναμη και πείσμα, τον χαρισματικό νέο που πάντα φορούσε στο λαιμό ένα κόκκινο κασκόλ ανατρέποντας παράνομα τον κανόνα της μονοχρωμίας. Αυτόν που οι σύντροφοί του φώναζαν με το ακατάληπτο όνομα: Σωρέ.

Απόσπασμα από την «Αποκάλυψη του Ιωάννου»: Ο ΓΑΜΟΣ ΤΟΥ ΑΡΝΙΟΥ

Ας χαιρόμαστε και ας αγαλλόμαστε, και ας δώσουμε τη δόξα σ’ Αυτόν, γιατί ήρθε ο γάμος του Αρνίου, και η Γυναίκα του ετοίμασε τον εαυτό της.

Και της δόθηκε να φορέσει ρούχο βασιλικό από λινό λαμπρό.

Και μου λέει: Γράψε: Μακάριοι οι καλεσμένοι στο δείπνο του γάμου του Αρνίου. Επίσης μου λέει. Αυτοί οι λόγοι είναι αληθινοί, του Θεού.

Απόσπασμα από τη νουβέλα «η εσχάτη παρουσία»: ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΝΑΦΣΗ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΟΙΩΝΩΝ

Η χιλιόχρονη προθεσμία που είχαν πάρει οι άνθρωποι από τον Χριστό κόντευε να παρέλθει. Η Νάφση διαδέχτηκε την Οιωνίδα και με τη χάρη του αγίου πνεύματος είχε εμφυτευμένες όλες τις γνώσεις και εμπειρίες της γιαγιάς της εκτός από μία: Το μεταφυσικό βίωμα της Οιωνίδας με τους ερωδιούς στο μυστηριακό βουνό. Και τα τριακόσια χρόνια της ζωής της η Νάφση τα είχε ζήσει στο μονόχρωμο κόσμο της εκκλησίας. Μια μέρα λοιπόν ξεκίνησε για το όρος των οιωνών, το βουνό των παράξενων πτηνών, για να ολοκληρώσει την επίγεια υπόστασή της.

Μετά το υψόμετρο των τριών χιλιομέτρων, ένιωσε τα βιονικά της γόνατα να κόβονται. Αποκαμωμένη κουλουριάστηκε, σφάλισε τα βλέφαρα και με μισόκλειστα χείλη ψιθύριζε μία προσευχή:

«Κύριε αποκάλυψε μου τους ερωδιούς, ευλόγησέ με χαρίζοντάς μου τις κρυμμένες τους προφητείες, σε παρακαλώ! Αμήν, αμήν, αμήν».

Ενώ η θερμοκρασία βούταγε στα μείον του Κελσίου αυτή, ίσως κοιμισμένη ή βυθισμένη σε λήθαργο ή ακόμα και λιπόθυμη, άρχισε να ζεσταίνεται. Ριπές θερμού αέρα, σα να κωπηλατούσαν πάνω της μυριάδες εξαπτέρυγα, χάιδεψαν το δέρμα της. Κελαϊδίσματα Παραδείσιων πτηνών συντόνισαν

μουσικά τα τύμπανα των αυτιών της. Πυρετώδεις πνοές ξεσήκωσαν τις αισθήσεις της. Έβγαλε τα ρούχα της ένα - ένα. Η έξαψη όμως συνέχιζε ακάθεκτη το έργο της. Τεντώθηκε και στριφογύρισε γυμνή πάνω στο πούσι για να δροσιστεί. Σκέφτηκε πως φταίει ο ήλιος. Ο ήλιος όμως δεν υπήρχε πια!

«Πώς έγινε τούτο τόσο ξαφνικά»; Αναρωτήθηκε εναγώνια. Αυτό όμως που αντίκρυσε ξεπέρναγε κάθε φαντασία: Τον είχαν κρύψει αμέτρητοι ερωδιοί καλύπτοντας, με τα ανοιχτά φτερά τους, και την τελευταία μοίρα στον ουράνιο θόλο. Εκστασιασμένη κοίταξε κάτω στη Γη περισκοπώντας ολούθε το έδαφος. Το φως είχε κρυφτεί και τη θέση του είχαν πάρει οι σκιές των πουλιών. Όμως ο κόσμος είχε γίνει φωτεινότερος και από το πιο ηλιόλουστο γιόμα του ήλιου. Η πλάση είχε γεμίσει χρώματα αφού αν και σκεπαζόταν παντού από σκιές, τούτες οι σκιές ήταν έγχρωμες!!!

Διακτινισμένη η Νάφση, παραδόθηκε στο νέο ποικιλόχρωμο κόσμο που την αγκάλιαζε. Η γλυκιά θαλπωρή μιας ανάσας πίσω της τη γέμισε με το νέκταρ των θεών. Κάποιος τη σκέπαζε με τα φτερά του κάνοντάς τη να ανατριχιάζει από ηδονή. Έμεινε ακίνητη, έμπλεη ευτυχίας, χωρίς να στρέψει την κεφαλή για να τον δει. Μόνο Εκείνος μπορούσε να στέκει πίσω της, σκέφτηκε. Μόνο Αυτός μπορούσε να της προσφέρει την τέλεια αγκαλιά. Δεν χρειαζόταν να τον αντικρίσει! Ήταν σίγουρη ότι ήταν Εκείνος που, έχοντας εισακούσει τη προσευχή της, την έκλεινε στην πλατυτέρα των αγκαλιών. Σαν θνητή δεν δικαιούταν να κοιτάξει τον υπερούσιο. Σφάλισε λοιπόν ερμητικά τα μάτια της για να μην τυφλωθεί αντικρίζοντας το Θεό. Ύστερα χωρίς καμιά ντροπή, όπως η Εύα στον ύψιστο, του δόθηκε ολόγυμνη. Εκείνος την κοινώνησε με το είναι του και οι δύο μετουσιώθηκαν σε ένα! Η Νάφση στο όρος των οιωνών μυήθηκε στο υπέρτατο μυστήριο της ύπαρξης, στο κρυμμένο μυστικό της ζωής που καμιά θρησκεία, επιστήμη ή μαγεία δεν μπορούσε να φανταστεί!

Συνεχίζεται...

Περίληψη οπισθοφύλλου:

Ό,τι νομίζαμε πως ξέραμε για τη Δευτέρα Παρουσία ήταν μόνο η αρχή…

Ένα γράμμα από το απώτατο μέλλον σπάει τους νόμους του χρόνου.

Μια νέα αποκάλυψη για το τέλος του κόσμου, δε μοιάζει με καμία άλλη.

Οι άνθρωποι τότε γνώριζαν τα πάντα, εκτός το πώς να νικήσουν τον θάνατο

.«Άνθρωποι, αναστήστε εσείς όλους τους νεκρούς προγόνους σας και θα σας χαρίσω την αθανασία»,είπε ο Ιησούς.

Τα χρώματα θυσιάστηκαν και ο έρωτας εξοστρακίστηκε.

Η αθανασία δεν έχει ανάγκη από φλόγα,μόνο ακινησία και στασιμότητα.

Έξι σφραγίδες όμως έκλεισαν τις πύλες του Άδη· οι νεκροί έμεναν πεισματικά μέσα.

Η προϋπόθεση δεν εκπληρώθηκε και η πολύχρωμη επανάσταση ξέσπασε.

Ο Χριστός επέστρεψε. Ένας άλλος θεός, ο Έρως, τον περίμενε!

Η έβδομη σφραγίδα άνοιξε,φανερώνοντας την τελευταία παρουσία.

Ένα βιβλίο εμπνευσμένο από την Αποκάλυψη του Ιωάννη και τον μύθο περί Έρωτος και Ψυχής σε μια λογοτεχνική ζεύξη που καταργεί τα σύνορα ανάμεσα στη θεολογία, τη μεταφυσική και την επιστημονική φιλοσοφία.

*Τα πνευματικά δικαιώματα τόσο της εικόνας του εξωφύλλου όσο και των άνωθεν αποσπασμάτων ΔΕΝ ανήκουν στο blog, αλλά αποκλειστικά στον συγγραφέα και στον εκδοτικό οίκο.

**Τα αποσπάσματα δημοσιεύονται κατόπιν συνεννόησης και συναίνεσης του συγγραφέα και του εκδοτικού οίκου.