Στο κοτέτσι

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Ο σοφός -κάποιες φορές και με τις ώρες του!- λαός μας, που αρέσκεται να επικαλείται το αρχαίο αθάνατο (καλά, γι'αυτό δεν παίρνω κι όρκο!) πνεύμα ως αυθεντία για να δηλώσει τις θέσεις και τη γενικότερη στάση του απέναντι σε πολλά πράγματα, έχει μία εύστοχη τάση να χρησιμοποιεί λέξεις και φράσεις που μέσα από την όποια φαινομενική τους αθωότητα -επιεικώς θα το θέσω- χαζομάρα ( ; ) που χαρακτηρίζουν πολλά από τα κακώς κείμενα και τα πάθη των ανθρώπων. Με επίκεντρο τα πτηνά του κοτετσιού και δη τις κότες, τις φραγκόκοτες, τα κοκόρια και τα συναφή, συχνά πυκνά, χρησιμοποιούμε τις φράσεις ''όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει'', ''κοκορομαχίες'', ''είσαι κότα'', ''κότα λιράτη'', ''του/της αρέσει να κοκορεύεται'', ''όποιος/α ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον/την τρώνε οι κότες'' κι αρκετά ακόμη θέλοντας να δώσουμε έμφαση σε αυτές τις κακές συνήθειες που έχουν πολλοί άνθρωποι. Έτσι, λοιπόν, σήμερα έχω τη μεγάλη χαρά να σας μιλήσω για ένα αδικημένο κείμενο της αείμνηστης Πηνελόπης Δέλτα, με τίτλο ''Στο κοτέτσι'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στίξις.

Τί είναι, όμως, αυτό που κάνει την παρούσα έκδοση του έργου να ξεχωρίζει; Η εύστοχη διασκευή - προσαρμογή του κειμένου σε θεατρικό έργο από την ταλαντούχα καλλιτέχνη κυρία Δήμητρα Παπαδήμα. Μία νέα κι αναζωογονητική προβολή ενός κειμένου που αναδεικνύει με τον πιο οξυδερκή τρόπο το πώς η επιτυχία των κειμένων των παλαιότερων δημιουργών είναι η διαχρονικότητα των ίδιων των νοημάτων τους που καταφέρνει να δηλώνει και τη διαχρονική αποτυχία της κοινωνίας. Μίας κοινωνίας που ενώ φαινομενικά μοιάζει να προχωρά μπροστά, εκείνη παραμένει δέσμια των ήδη υπαρχουσών κακών κειμένων που την ταλανίζουν και τη βρωμίζουν όπως οι μυρωδιές των ακαθαρσιών των κοτετσιών...

''Βυθιζόταν καθημερινά στις λάσπες και στις κουτσουλιές κι ύστερα επέστρεφε αμίλητος, με τα μαλλιά μπλεγμένα στο κοτετσόσυρμα και γεμάτος από τις γρατσουνιές, τις τσιμπιές, τις δαγκωματιές όλης της μέρας. Τότε ένιωθε την καρδιά του να τρέμει μπροστά σε τόση θαυμαστή κοκορομυαλιά κι έλεγε πως θα πεθάνει… «Φυλάξου, Κικιρή»." (Από το οπισθόφυλλο)

Ξεκίνησα την ανάγνωση του βιβλίου με μεγάλο ενδιαφέρον και έχοντας απερίσπαστη την προσοχή μου προς εκείνο. Η εισαγωγή και όλα τα σχόλια της κυρία Παπαδήμα όχι μόνο ένιωθα να με ''καλύπτουν'' πλήρως ως προς το νόημα του κειμένου, αλλά και με βοήθησαν να προσαρμοστώ πιο εύκολα μέσα σε εκείνο. Η μετατροπή του κειμένου σε θεατρικό έργο με ρεαλιστικούς διαλόγους που φανερώνουν πολλά περισσότερα από τα όσα μπορεί να υπονοούν όχι μόνο δίνουν ένα γρήγορο κι ακατάπαυστο ρυθμό σε όλη την εξέλιξη της ιστορίας, μα μας επιτρέπουν να ρίξουμε γερές ματιές στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της τότε εποχής και μετά λύπης μας να διαπιστώσουμε -για πολλοστή φορά- το πώς διαρκώς συμβαίνει μία ανακύκλωση των ίδιων και των ίδιων με τη διαφθορά της εξουσίας, την πλάνη του λαού από τους δεινούς ρήτορες, τους διάφορους παρατρεχάμενους που καταφέρνουν κι επιβιώνουν σαν άλλα έντομα παρά τις όποιες πολιτικές αναταραχές κι αλλαγές, καθώς και την υποβάθμιση/κατάπνιξη κάθε προσπάθεια αλλαγής προς το καλύτερο εν τη γενέσει της κι αρκετά ακόμη να κρατούν γερά και να μην μπορούν να ''ξεκολλήσουν'' από πάνω μας λες και, πλέον, έχουν γίνει ένα με το δέρμα και την υπόστασή μας...

Με εμφανή την ανάγκη της συγγραφέως να ''σπάσει'' τα δεσμά και να καταδείξει όλα όσα πραγματικά ενοχλούν είτε σε ηθικό είτε σε κοινωνικό είτε σε πολιτικό επίπεδο, δε διστάζει να βγει μπροστά ως μία γυναίκα με δυνατή σκέψη και κριτική ικανότητα που είναι πολύ προχωρημένη για τα δεδομένα της εποχής της και που δε φοβάται να εναντιωθεί σε ό,τι μπορεί να την περιορίζει/''πνίγει''. Ναι, δεν είναι καθόλου εύκολο τούτο το ''ταξίδι''. Αντιθέτως, πολλές φορές θα νιώσουμε να μας τσιμπούν και να μας πονούν τα ράμφη των κοκοριών, όπως και η ενοχλητική ''μυρωδιά'' από τις ακαθαρσίες των πτηνών μαζί με τις κουτσουλιές που λερώνουν τον χώρο, την μνήμη, την ιστορία, αλλά και την ίδια μας την αξιοπρέπεια μαζί με τη δύναμή μας να κρίνουμε και να μη χειραγωγούμαστε να έρχεται και να μας προκαλεί μία τάση ''ανάδευσης'' του στομαχιού μαζί με τα όποια αποτελέσματα...

Το βιβλίο σε παρασύρει από την αρχή έως και το τέλος και σε αφήνει γεμάτο/η από ''τροφή'' προς κατανάλωση για τον νου και την ψυχή. Με δίχως καμία τάση ωραιοποίησης/δικαιολόγησης τίποτα από των όσων συνέβησαν τότε, μα με ξεκάθαρα τα δηκτικά και οξυδερκή -πάντα με ορθά επιχειρήματα- σχόλια της δημιουργού, το κείμενο έρχεται και ζωντανεύει μπροστά σου μέσα από την εντέχνως έξυπνη αλληγορική του φύση και την παρομοίωση της χώρας μας ως ένα κοτέτσι με έναν λαό άναρχο και ευκολόπιστο και παραδομένο στα πάθη έχοντας πλανευθεί από την ιδέα της μεγάλης Ελλάδας και της εμμονικής διατήρησης των κακοφορμισμένων αόρατων κι ορατών πληγών, των σφετεριστών κατεχόντων την εξουσία που δεν ακούν τον λαό, τους/τις βολεμένους/ες μακάρια στις θέσεις των, μα και αρκετών ακόμη που μας κάνουν να θυμώνουμε και να θέλουμε να βγάλουμε προκλητικά τη γλώσσα προς όλα εκείνα και να επιδιώξουμε το καλύτερο για εμάς!

Εν κατακλείδι, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κείμενο -υπό τη μορφή θεατρικού έργου- που βλάπτει σοβαρά την όποια χαζομάρα! Βλέπετε, στοχεύει να μας ταρακουνήσει από τις αναπαυτικές μας θέσεις και να μας θέσει προ των όποιων ευθυνών φέρουμε κι εμείς ως πολίτες της χώρας ως προς τη διαμόρφωση όχι μόνο του πολιτικού και οικονομικού, μα και του κοινωνικού γίγνεσθαι με την όποια παρακμή και την ανάγκη για ανάδειξη όλων εκείνων των φωτεινών προτύπων που μπορούν να μας οδηγήσουν πέρα από το όποιο αδιέξοδο και τέλμα έχουμε βρεθεί...

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στίξις.