ΝΤΟΜΙΝΟ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Πολλές φορές στη ζωή μας για να τονίσουμε μία συνθήκη και τις επακόλουθες αυτή συνέπειες χρησιμοποιούμε τον όρο ''ντόμινο'', ο οποίος αποτελεί την ονομασία του ομώνυμου παιχνιδιού, όπου τοποθετούμε με ακρίβεια -στις διαστάσεις και στις αποστάσεις- παρόμοια αντικείμενα (κυρίως παραλληλόγραμμα τουβλάκια) με σκοπό αφού σπρώξουμε το ένα, να ακολουθήσουν με μαθηματική ακρίβεια και δίχως απόκλιση να πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Όμως, η ζωή δεν είναι παιχνίδι και σίγουρα όλοι κι όλες γνωρίζουμε πώς αν κινήσεις το πρώτο ντόμινο, μετά δεν μπορείς να πράξεις το οτιδήποτε ώστε να σταματήσεις αυτό που έπεται... Παρ'όλ'αυτά, η τζαναμπέτικη και ανάποδη ανθρώπινη φύση επιλέγει να πάει κόντρα στους κανόνες όχι μόνο της φυσικής, αλλά και της ηθικής και πολλών ακόμη σαν από γινάτι για να αποδείξει τί; Την όποια ανωτερότητά της μέσω της παροδικότητας της θνητής της φύσης; 

Άν και δεν ανήκω στο φανατικό αναγνωστικό κοινό της συγγραφέως Ρένας Ρώσση - Ζαϊρη, δεν παύει να είναι μία εκ των δημιουργών που εκτιμώ κι όταν τυγχάνει να διαβάσω κάποιο έργο της, να νιώθω μία εσωτερική γαλήνη και τρυφερότητα ερχόμενη σε επαφή με τις ιστορίες της. Σαν ένα αόρατο χάδι, μία άυλη αγκαλιά να έρχεται και να ''περικυκλώνει'' το ''είναι'' μου και να με κάνει να βλέπω πράγματα για τη ζωή, δίχως να τα κρίνω με απόλυτη αυστηρότητα, αλλά με μία μύχια κι αβίαστη ενσυναίσθηση που μας προ(σ)καλεί να μπούμε και να δούμε τα πάντα μέσα από τη θέση των άλλων ανθρώπων. Για σκεφτείτε, το τί μπορεί να κάναμε εμείς σε άλλες καταστάσεις, προτού να καταλήξουμε στο συμπέρασμα αν η απόφαση των άλλων ήταν ορθή, ή, όχι; Με αυτό, λοιπόν, το κριτήριο, η συγγραφέας μας παρουσιάζει το καινούργιο της κοινωνικό μυθιστόρημα, με τίτλο ''Ντόμινο'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

''«Μέσα σου χτυπάνε δύο καρδούλες!» είπε ο Μενέλαος.

«Τέσσερα χεράκια, τέσσερα ποδαράκια, τι ευτυχία!» φώναξε η Ρεγγίνα και χώθηκε στην αγκαλιά του άντρα που λάτρευε.

Μόνο που ο Παύλος κι ο Αιμίλιος, τα δίδυμα της αγαπημένης του, δεν ήταν δικά του. Κι η τύχη θέλησε να παίξει ντόμινο μαζί τους…

Χώρισε δύο νεογέννητα. Τα μοίρασε.

Άλλαξε ζωές, άλλαξε σχέσεις.

Κράτησε εκείνος τον Παύλο, και τον Αιμίλιο τον παρέδωσε στον Αριστομένη, τον βιολογικό του πατέρα.

Τα δίδυμα μεγαλώνουν χωρίς να γνωρίζει το ένα την ύπαρξη του άλλου. Ώσπου ο Αιμίλιος εξαφανίζεται.

Και τότε ο Αριστομένης προσκαλεί όσους θεωρεί πως του έκαναν κακό στο μικρό ιδιόκτητο νησί του στο Λιβυκό πέλαγος.

Για να τους εκδικηθεί…" (Από το οπισθόφυλλο)

Ως άνθρωποι έχουμε την κακή συνήθεια να προβαίνουμε σε γρήγορα και αρκετές φορές -θα τα χαρακτηρίσω επιεικώς χαζά- συμπεράσματα βασιζόμενοι/ες μόνο στην πρώτη εντύπωση και στις όποιες προκαταλήψεις και λοιπές σκέψεις με τις οποίες έχουμε γαλουχηθεί και ξεχνάμε ότι μιλάμε για ανθρώπους με ψυχή και συναισθήματα που ναι μεν μπορεί να έχουν κάνει λάθη -ακόμη κι αδικήσει κόσμο- και ίσως αν τους/τις δινόταν μία δεύτερη ευκαιρία να μην προέβαιναν σε αυτά, ή, ακόμη ότι κι εμείς οι ίδιοι/ες -ω μη γένοιτο!- ίσως να τύχει να μας τα φέρει έτσι η ζωή, ώστε να βρεθούμε κι εμείς εμπλεκόμενοι/ες σε ανάλογη θέση. Άραγε, πώς θα επιθυμούσαμε να μας φερθούν, τότε, οι άλλοι/ες γύρω μας; Πόσο ανάγκη θα είχαμε την αποδοχή, την κατανόηση και την αγκαλιά τους; Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς και να μη μεροληπτούμε κατά το δοκούν. Άν κι αντικειμενικά αυτό, πολλές φορές, μοιάζει ακατόρθωτο.

Έχοντας όλα αυτά κατά νου προσπάθησα να προσεγγίσω τόσο την ιστορία όσο και τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν μέσα σε αυτήν. Και θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Ναι, μπόρεσα να κατανοήσω την αρχική αγανάκτηση, αλλά και την ανάγκη για μεταμέλεια μερικών προσώπων. Κι από την άλλη, κάποια πρόσωπα τα εκτίμησα, ή, τα αντιπάθησα από την αρχή. Δεν υπήρχε μέση οδός στα όποια μου συναισθήματα προς εκείνα. Μπορεί να μη βασίστηκα στην πρωταρχική μου σκέψη για εκείνα, αλλά άφησα σε εκείνους/ες -μέσω των όποιων πράξεών τους- να μου επιτρέψουν να τους/τις δω είτε με θετικά είτε με αρνητικά μάτια. Ναι, ξέρω τί θα μου πείτε! Πώς εδώ μιλάμε για την υπερβολή της μυθοπλασίας, μα ελάτε που η ίδια η ζωή δύναται να παίξει ανάλογα παιχνίδια εις βάρος, ή, υπέρ μας, χωρίς να μας ρωτήσει.

Με φόντο τα χρώματα της χώρας μας και των εξαιρετικών της τόπων θα δούμε μπροστά μας γεννιούνται φιλίες, έρωτες, πόνοι, αδικίες, καθώς και αρκετά ακόμη. Ο λόγος της συγγραφέως στρωτός, τρυφερός και τόσο οικείος θα μας επιτρέψει να ζήσουμε -έστω και σε νοερό επίπεδο- τα όσα θα βιώσουν τα πρόσωπα της ιστορίας που θα προσπαθήσουν να ζήσουν και να βρουν τις ισορροπίες σε ένα σκηνικό όπου η αλήθεια θα βρει τη χαραμάδα που θα της αφήσει το περιθώριο να βγει στο φως και στην όποια πλάνη να διαλυθεί μία και καλή. Και στο επίκεντρο οι ανθρώπινες σχέσεις -σε όλα τα επίπεδα- που θα καθοριστούν από τις πράξεις που συνάδουν άψογα με την εξαιρετική τους σκιαγράφηση από τη συγγραφέα. 

Άραγε, το παρόν ''Ντόμινο'' θα έχει την ίδια κατάληξη με τα συνονόματά του, ή, θα επέλθει η πολυπόθητη λύτρωση κι ολοκλήρωση με έναν άλλον τρόπο; Οι απαντήσεις μέσα στις σελίδες του βιβλίου.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.