Τι σημασία έχει ο τίτλος

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

''Μια ερωτευμένη ιστορία''

Είθισται να αποκαλούμε κάποιους ανθρώπους είτε με ολόκληρο το ονοματεπώνυμό τους -πέρα από την όποια οικειότητα, ή, μη- ως ένδειξη σεβασμού, αγάπης, ενδιαφέροντος ίσως και ως μία βαθύτερη ανάγκη για αποστασιοποίηση απ'ό,τι μπορεί να πρεσβεύουν, αλλά και ως μία τάση να ταυτίζουμε πρόσωπα με καταστάσεις είτε θετικές είτε αρνητικές. Από την άλλη, λένε ότι όταν αποκαλούμε -κάποιες φορές- έναν άνθρωπο με το επίθετό του αυτό μπορεί να υποδηλώνει κι έναν φανερό, ή, αφανέρωτο έρωτα προς το πρόσωπο αυτό από μεριάς μας. Τί γίνεται, όμως, όταν αποκαλούμε, εν προκειμένω έναν/μία δημιουργό, με το μικρό του/της όνομα; Για μένα αυτό είναι σπουδαία κατάκτηση αυτού του προσώπου. Το πώς μπόρεσε, δηλαδή, να γίνει ένα αγαπημένο κομμάτι της σκέψης και της ψυχής των αναγνωστών/στριων, που μόνο το άκουσμα του ονόματός του/της να ταυτίζεται με κάτι που μπορεί να ''σημάδεψε'' το ''είναι'' τους και να έχουν συνδυάσει αυτόν/ήν τον/την δημιουργό με κάτι τόσο όμορφο! 

Μία δημιουργός που έχει ''κατακτήσει'' με το σπαθί της που λένε αυτό που αναφέρω παραπάνω είναι η συγγραφέας Ρενέ Στυλιαρά, ή, όπως είναι πιο ευρέως γνωστή ως ''Ρενέ''. Άραγε, πόσοι και πόσες δεν είναι εκείνοι/ες που -έστω και μία φορά- δεν έχει τύχει να κάνουν ''επίκληση'' σε κάποιο από τα πολύ εύστοχα μότο της, ώστε να προσδιορίσουν το τί αισθάνονται και να το ''κοινωνήσουν'' στους άλλους ανθρώπους γύρω τους; Λες και αυτές οι μικρές, μα γεμάτες από εικόνες, συναισθήματα και νόημα, προτάσεις να περιέχουν όλα όσα βιώνουν και θέλουν να εξωτερικεύσουν; Λες και οι λέξεις αυτές να είναι οι απαραίτητες για την όποια συναισθηματική τους ''επιβίωση'' σαν μία άλλη σανίδα σωτηρίας στο αχανές βάθος των συναισθημάτων...

Από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη κυκλοφόρησε το καινούργιο της βιβλίο, με τίτλο ''Τι σημασία έχει ο τίτλος" που συνοδεύεται από τον εύστοχο και καθοριστικό υπότιτλο ''τόσο πολύ που σ΄ αγάπησα". Και σκέφτομαι πόσο πολύ δίκιο έχει! Άραγε, αξίζει στην αγάπη να βάζουμε τίτλους, ή, να υποκύπτουμε στο λάθος να τη ''μετράμε'' ως προς την έκτασή της... Ναι, το παρόν βιβλίο μπορεί να μοιάζει, αλλά δεν είναι ακόμη ''Μια ερωτευμένη ιστορία''. Είναι μία κατάθεση ψυχής που θα μπορούσε να αφορά τον καθέναν και την καθεμία από εμάς κι όλα τα μύχια που έχουμε μέσα στην καρδιά και στην ψυχή μας...

''Αυτό το βιβλίο δεν προοριζόταν να κυκλοφορήσει. Δεν γράφτηκε με σκοπό να μπει σε ράφια, να καταγραφεί σε καταλόγους ή να αποτιμηθεί. Κυκλοφόρησε μόνο γιατί κάποια πράγματα, όταν υπάρχουν, δεν μπορούν να μένουν εγκλωβισμένα εκεί όπου γράφτηκαν. Δεν είναι όλα τα βιβλία προϊόντα απόφασης. Κάποια είναι παρενέργειες συνάντησης. Αν βρέθηκε στα χέρια σας, δεν σημαίνει ότι σας ανήκει. Σημαίνει μόνο ότι για λίγο σας εμπιστεύτηκε.'' θα πει στο οπισθόφυλλο η αγαπημένη μας Ρενέ ♥

Όπως η αγάπη και ο έρωτας δεν έχουν τέλος, μα μόνο αρχή, έτσι και πάντα θα γράφονται μυθιστορήματα οι ιστορίες των οποίων θα υμνούν αυτές τις έννοιες. Και ναι, μπορεί να μη φαντάζουν πάντα τόσο ευφάνταστες και πρωτότυπες, αλλά δεν παύει να είναι μοναδικές, αφού θα έχουν γραφτεί και θα γράφονται από τον καθέναν και την καθεμία σαν μία προσωπική εμπειρία ζωής όπου όμοιά της δεν υπάρχει, μα και πάλι θα είναι τόσο συλλογικές που όλοι κι όλες που θα τις διαβάσουμε θα βρούμε κομμάτια του εαυτού μας πάνω τους. Όμως, αντέχουμε να δούμε την αλήθεια μας μέσα από την αλήθεια ενός άλλου ανθρώπου, όπως μέσω της γραφής ενός/μίας συγγραφέα/εως, ή, θα φοβηθούμε από τα όσα θα αντικρύσουμε; Υπάρχει περίπτωση, δηλαδή, να νιώσουμε εκτεθειμένοι/ες κι ευάλωτοι/ες; Μα τί ρωτώ κι εγώ! Αυτό ακριβώς δε συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος ερωτεύεται;

Η συγγραφέας έχει μία γραφή όχι μόνο πειστική που σε κάνει να θέλεις να γυρίσεις τις σελίδες και να μάθεις περισσότερα, αλλά με έναν απολύτως φυσικό τρόπο σε οδηγεί να ζήσεις εκ των βαθών την ερωτική ιστορία των προσώπων βήμα βήμα και να νιώθεις λες και είσαι ένα κομμάτι αυτών -όχι με την αρνητική σκοπιά του τρίτου προσώπου- και παράλληλα να πλάθεις διάφορα πιθανά σενάρια με τη σκέψη σου γύρω από το μέλλον και τη γενικότερη πορεία αυτής της σχέσης. Μία σχέση που βασίζεται στην ειλικρίνεια και στην εμπιστοσύνη που ναι μεν μπορεί να παραμένει σε ένα επίπεδο πλατωνικό -δίχως να μιαίνεται από οτιδήποτε αισχρό κι άσχημο- αλλά μας ολοκληρώνει μέσα από πολλές απόψεις...

Αγάπησα τη γενικότερη εικόνα του βιβλίου τόσο εξωτερικά όσο και εξωτερικά. Ο πεζός σχεδόν σαν ποιήματα λόγος της συγγραφέως με έκανε να αισθανθώ πληθώρα συναισθημάτων και να διαβάζω το κάθε κεφάλαιο δύο και τρεις φορές προτού περάσω στο επόμενο. Λες και με αυτόν τον τρόπο να πέρναγα πιο ολοκληρωμένη από ''στάδιο'' σε ''στάδιο''. Λες και βίωνα μία δική μου ερωτική ιστορία που περιείχε όλα εκείνα τα συστατικά που θα την καθιστούσαν μοναδική και γλυκόπικρη και τόσο μα τόσο διαπεραστική για τη σκέψη και την ψυχή μου σε όλα τα επίπεδα. 

Ναι, ολοκλήρωσα την ανάγνωση του βιβλίου μέσα σε λίγες ώρες. Ευχήθηκα τόσο να ζήσω, αλλά και να αποφύγω στη ζωή μου ανάλογους έρωτες. Οξύμωρο, ε; Κι όμως! Δεν ξέρω προς τα ποια μεριά να ''γείρω'' και να αφεθώ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το βιβλίο κι αυτή η άτιτλη ιστορία αγάπης και έρωτα που εσωκλείεται τόσο αριστοτεχνικά και με προσοχή μέσα στις σελίδες του ούτε αδιάφορη μου πέρασε, μα μήτε και θα την ξεχάσω τόσο εύκολα...

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.