ΤΟ ΒΑΝΑΚΙ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Σήμερα -λίγες μέρες πριν την έναρξη των καλοκαιρινών διακοπών- επέλεξα να βάλω μία άνω τελεία στις αναγνώσεις βιβλίων έχοντας ως συντροφιά ένα μυθιστόρημα που δε θα μπορούσα να πω ότι ανήκει στην κατηγορία των πιο συνηθισμένων ''ενόχων'' που εκεί οφείλεται η τόσο στενή μου επαφή με τη λογοτεχνία, αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο κάθε άλλο παρά αποτρεπτική έμοιαζε όλη αυτή ως συνθήκη. Ναι, ως μία απλή αναγνώστρια μπορεί να αποζητώ και την όποια ''αναγνωστική ασφάλεια'', αλλά κάποιες φορές νιώθω την ανάγκη να ''πειραματιστώ'' και είπα να το δοκιμάσω με το παρόν βιβλίο. Ο λόγος για το καινούργιο μυθιστόρημα της συγγραφέως Στεφανίας Ρουλάκη, με τίτλο ''ΤΟ ΒΑΝΑΚΙ'' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κομνηνός.

Άραγε, τί μπορεί να συμβολίζει αυτό ''ΤΟ ΒΑΝΑΚΙ'' του τίτλου πέρα από το όποιο προφανές; Είναι μόνο το μέσο για να μας οδηγήσει στον όποιο προορισμό που επιθυμούμε να μεταβούμε; Μπορεί να λειτουργεί ίσως και με έναν πιο εναλλακτικό και μεταφορικό τρόπο; Όπως το να μην μας παρέχει, αποκλειστικά και μόνο, το ταξίδι του σώματος, αλλά και της ψυχής και της σκέψης; Δηλαδή, να μας βοηθά να οδηγηθούμε βαθειά μέσα στην ψυχή μας και μέσω αυτού του ''ταξιδιού'' της ενδοσκόπησης και αυτογνωσίας να αντικρίσουμε τα θέλω μας, να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό και τους/τις γύρω μας, να μάθουμε από τα λάθη του παρελθόντος και να ατενίσουμε το μέλλον με περισσότερη ελπίδα, δύναμη και κουράγιο; Προφανώς κι όλα αυτά ήταν παρά δικές μου υποθέσεις που ξεπετάχτηκαν μέσα στη σκέψη μου ακούγοντας τον τίτλο. Μα παραδέχομαι ότι με ''έτρωγε'' η περιέργεια για το αν θα μπορούσα να είχα μαντέψει σωστά, έστω κι ως έναν βαθμό...

''Στα τριάντα έξι της, η Βάνα έμαθε πως η απώλεια δεν χτυπάει μόνο μία φορά. Μεγαλωμένη ανάμεσα στις σκιές ενός αλκοολικού πατέρα και στη σιωπή μιας καταθλιπτικής μητέρας, πίστεψε πως ο γάμος θα ήταν το καταφύγιό της. Όταν όμως, η μοίρα τής αφαιρεί τα πάντα μέσα σε λίγους μήνες, μια σαρωτική μοναξιά την κατακλύζει.

Με μοναδικό σπιτικό ένα παλιό βανάκι, παρέα έναν παλαβιάρη σκύλο και έναν χάρτη γεμάτο φαντάσματα, αποφασίζει να οδηγήσει μακριά από όλα όσα την όριζαν. Από τους αμπελώνες της Αχαΐας και τα σοκάκια της Ναυπάκτου που ακόμη μυρίζουν έναν παλιό, έρωτα, μέχρι τα παγωμένα νερά του Αλιάκμονα και το άγνωστο των Δαλματικών ακτών.

Είναι ένα ταξίδι για να ξεφύγει από το παρελθόν ή για να το αντιμετωπίσει επιτέλους;" (Από το οπισθόφυλλο)

Σε αυτό, λοιπόν, το ταξίδι της κεντρικής πρωταγωνίστριας, της Βάνας με το παλιό βανάκι (πολύ εύστοχο το λογοπαίγνιο μεταξύ των δύο - νομίζω ότι βγάζει κι ένα επιπλέον νόημα ο τίτλος!) θα έχει συνοδοιπόρους της όλους κι όλες που θα επιλέξουμε να τη συντροφεύσουμε σε αυτό. Ναι, θα σταθεί γενναία και δε θα φοβηθεί να εκτεθεί σε νέα πρόσωπα και καταστάσεις που θα τη βοηθήσουν όχι μόνο να τα βρει με τον εαυτό της, αλλά κυρίως θα πάρει ένα πολύ σημαντικό μάθημα που δεν είναι άλλο από το ότι θα υπάρξουν στιγμές στη διάρκεια της ζωής μας που είναι πιθανό να χάσουμε τον δρόμο, μα δεν είναι κάτι που θα μας βγει σε κακό! Αντιθέτως, αυτή η μη αναμενόμενη ( ; )/επιθυμητή ''παρέκκλιση'' όχι μόνο μπορεί να είναι βοηθητική, μα να μας βοηθήσει να βρούμε ό,τι πραγματικά αναζητάμε μαζί με τον όποιο σκοπό μας.

Η συγγραφέας είναι σαφές ότι εξαρχής έχει ένα πλάνο γύρω από το πώς επιθυμεί να αποτυπωθεί όλη η ιστορία πάνω στο χαρτί. Δεν την ενδιαφέρουν οι μοιραίες κι εκκωφαντικές ανατροπές, ή, παρουσίες ανθρώπων που θα εντυπωσιάσουν σαν άλλα πυροτεχνήματα και μετά θα αποσυρθούν από τη σκηνή. Αντιθέτως, με επίκεντρο την κεντρική πρωταγωνίστρια ''χτίζει'' γύρω της έναν κύκλο ανθρώπων που καθένας και καθεμία εξ αυτών θα διατελέσει ένα σημαντικό ρόλο μέσα στην υπόθεση τόσο όσο χρειάζεται δίχως να την επισκιάζει και θα τη βοηθήσει ώστε να πάει ένα βήμα παραπέρα μέχρι την τελική ''ολοκλήρωση''. Ναι, μπορεί να φαντάζει ότι ο χρόνος κάπως σαν να ''τρέχει'' μέσα στο κείμενο και να μην υπάρχουν όλες εκείνες οι πληροφορίες σε κάποια σημεία, αλλά προσωπικά αυτό δε με ενόχλησε. Θεωρώ ότι ό,τι χρειαζόταν να το ξέρω, το έμαθα. Ίσως το κάτι παραπάνω να μου φαινόταν και υπερβολικό, αλλά και πάλι από τη στιγμή που δεν υπάρχει, δεν μπορώ να το πω με απόλυτη βεβαιότητα.

Τί έχουμε, λοιπόν, εδώ; Ένα προσωποκεντρικό μυθιστόρημα που μας επιτρέπει να βρούμε κομμάτια του δικού μας εαυτού, ή, αγαπημένων μας προσώπων τόσο πάνω στη βασική πρωταγωνίστρια όσο και στα λοιπά πρόσωπα. Πρόσωπα τόσο γνώριμα και οικεία που οι όποιες εμπειρίες ζωής τους τα καθιστούν τόσο ρεαλιστικά και απτά που ποικίλα συναισθήματα θα γεννηθούν στην καρδιά και στη σκέψη μας με τελικούς αποδέκτες αυτά. Άραγε, πώς θα μας βρει ο επίλογος του βιβλίου; Θα έχει πετύχει τον στόχο του; Και δεν εννοώ μόνο την κεντρική ηρωϊδα, αλλά και τον καθένα και την καθεμία, ξεχωριστά, που θα επιλέξει να διαβεί τον ίδιο δρόμο με εκείνη προς την αυτογνωσία και την όποια λύτρωση. Αυτό δεν έχετε να το διαπιστώσετε από μόνοι/ες σας διαβάζοντας το βιβλίο!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κομνηνός.