Xίλιες αναμνήσεις από σένα

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Προτού ξεκινήσω να σας μιλώ για το βιβλίο που διάβασα, θέλω να σας εξομολογηθώ κάτι. Το παρόν βιβλίο δεν ήταν η πρώτη μου επιλογή στα προτεινόμενα βιβλία του ενημερωτικού δελτίου τύπου των εκδόσεων Κλειδάριθμος (τους ευχαριστώ έτσι κι αλλιώς για την αποστολή του αντιτύπου), αλλά η δεύτερη εναλλακτική. Κι όμως, που η ζωή, ή, πιο σωστά τα βιβλία τελικά με επιλέγουν και δεν τα επιλέγω εγώ! Και το μυθιστόρημα ''Xίλιες αναμνήσεις από σένα" (A Thousand Broken Pieces) της σειράς ''A Thousand Boy Kisses'' που υπογράφει η συγγραφέας Τίλι Κόουλ (Tillie Cole) ήρθε σε μία στιγμή που ούτε το περίμενα ούτε και που φανταζόμουν το αποτύπωμα που θα άφηνε πάνω μου και θα το έφερα ως αλλιώτικο ''φυλαχτό'' στη σκέψη μου από εδώ και πέρα. 

Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω και την καλύτερη σχέση με τα αισθηματικά μυθιστορήματα (σε καμία των περιπτώσεων ΔΕΝ τα υποτιμώ!), απλώς θεωρούσα ότι τη δεδομένη στιγμή δε χρειαζόμουν αυτήν την όποια ρομαντική ιδέα του έρωτα που θα μπορούσε να μου προσφέρει ένα ανάλογο μυθιστόρημα. Παρασυρμένη -εσφαλμένως!- από αυτήν την εικόνα του εξωφύλλου με τα αγαπημένα ανθισμένα άνθη της κερασιάς και το ροζ χαρακτηριστικό χρώμα αυτών, ένιωθα ότι θα ήταν ένα όμορφο κι ανάλαφρο μυθιστόρημα που ναι μεν θα με έκανε να περάσω καλά ( ; ), μα μέχρι εκεί. Δεν περίμενα ποτέ αυτό το αποτέλεσμα που τελικά είχε, μιας και δεν έχει τύχει μέχρι και σήμερα να έχω διαβάσει το πρώτο βιβλίο της παρούσας σειράς. Ίσως, όμως, να ήταν καλύτερα έτσι. Διότι, αν γνώριζα εξ αρχής, μπορεί και να μην το τολμούσα. Όχι, γιατί έχουμε να κάνουμε με ένα κακογραμμένο βιβλίο, αλλά για ένα έργο που αναδεικνύει ένα κοινωνικό ζήτημα που μας αφορά όλους κι όλες και οι όποιες διαπιστώσεις προκύπτουν από την ιστορία του είναι κάτι παραπάνω από οδυνηρές...

''Τέσσερα χρόνια µετά την απώλεια της πολυαγαπηµένης της αδερφής, η Σαβάνα ζει µισή ζωή. Είναι πια δεκαεπτά –όσο ήταν η Πόπι όταν πέθανε– και ο πόνος της απώλειας είναι χειρότερος από ποτέ. Όταν ο ψυχολόγος της της προτείνει να κάνει ένα ταξίδι σε όλο τον κόσµο, που διοργανώνεται για να βοηθήσει εφήβους σε πένθος, η Σαβάνα δέχεται απρόθυµα να συµµετάσχει. Παίρνει µαζί της το ηµερολόγιο που της έχει αφήσει η Πόπι, το οποίο δεν έχει καταφέρει να διαβάσει ακόµη.

Ο Κέιλ είναι θυµωµένος. Ήταν ένας πολλά υποσχόµενος παίκτης του χόκεϊ, αλλά δεν µπορεί πλέον να πατήσει στον πάγο χωρίς να παραλύσει από τις αναµνήσεις του µεγαλύτερου αδερφού του, που έφυγε από τη ζωή πριν από έναν χρόνο. Όταν οι γονείς του τον στέλνουν στο ίδιο ταξίδι στο εξωτερικό, πηγαίνει παρόλο που δεν θέλει.

Καθώς ξεκινούν το ταξίδι αυτό, ο Κέιλ και η Σαβάνα βρίσκουν παρηγοριά ο ένας στον άλλον, και όσο πιο πολύ δένονται, τόσο περισσότερο καταφέρνουν να ενώσουν τα κοµµάτια της καρδιάς τους.

Κοµµάτι κοµµάτι." (Από το οπισθόφυλλο)

Εμείς οι άνθρωποι, παρά την όποια θνητότητά μας, έχουμε την τάση να μιλάμε για την απώλεια και το πένθος σαν να είναι κάτι μακρινό και ξένο από εμάς. Σαν να μη μας αφορά, αλλά δυστυχώς ξεχνάμε ότι είναι ίσως το μόνο σίγουρο πράγμα που θα βιώσουμε έστω και για μια φορά στη ζωή μας και θα έρθει με τέτοιον τρόπο που θα αλλάξει όχι μόνο την κοσμοθεωρία μας, αλλά και εμάς τους/τις ίδιους/ες… Και ξέρετε τί είναι το οξύμωρο σε όλη αυτήν τη συνθήκη; Το γεγονός ότι μας κάνει να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε, καθώς και τη δυνατότητα να ζούμε στο πλευρό των ανθρώπων που αγαπάμε και μας αγαπούν ανιδιοτελώς. Πόσο ευλογημένοι/ες μπορεί να αισθανθούμε έχοντας βιώσει μια τέτοια αγάπη; Και δε μιλώ μόνο για τον έρωτα, μα και για εκείνη ανάμεσα στα αδέλφια, τους/τις φίλους/ες, όπως και μεταξύ των γονέων και των παιδιών τους…

Το ομολογώ! Δεν ξέρω αν με παρέσυρε ο λόγος της συγγραφέως, η ίδια η ιστορία, τα έντονα συναισθήματα που ένιωσα ότι με έκαναν να θέλω να σπαράξω και να αφήσω τα δάκρυα να χυθούν ελεύθερα πάνω στο πρόσωπό μου και να λυτρωθώ μέσα από την όποια βίωση του νοερού πένθους και ό,τι μπορεί να συνδεόταν με εκείνο, αν ήταν ένας συνδυασμός αυτών, ή, κάτι άλλο, μα οφείλω να πω ότι το βιβλίο με συνεπήρε…

Διαβάζοντας, λοιπόν, το βιβλίο αναρωτήθηκα το αν, άραγε, πενθούμε την ιδέα της απώλειας του ανθρώπου που φεύγει από τη ζωή; Τον βιολογικό θάνατο αυτού του ανθρώπου; Είναι θέμα εγωϊσμού διότι δε θα βρίσκεται, πλέον, δίπλα μας; Μήπως πενθούμε τα όσα έχουμε ζήσει δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο και που πια θα ανήκουν στο παρελθόν ακολουθούμενα το φευγιό του; Ή το γεγονός ότι μετά από αυτό δε θα είμαστε ολόκληροι/ες, αφού μαζί του θα έχει χαθεί (οριστικά ;) κι ένα κομμάτι του εαυτού μας;

Δεν ξέρω αν ο χρόνος διορθώνει τα πάντα και αν επουλώνει τις πληγές… Θα έλεγα ότι μάλλον έρχεται να τις κάνει φαινομενικά πιο υποφερτές, μα κατά βάση τις κάνει ένα με εμάς και μας υποχρεώνει (εντός κι εκτός εισαγωγικών) να ζήσουμε μαζί με εκείνες. Κι αν… Κι αν υπήρχε κάτι που να μπορούσε να συγκολλήσει όλα τα αόρατα σπασμένα κομμάτια του εαυτού μας, θα ήμασταν πρόθυμοι/ες να το δοκιμάσουμε, ή, θα μας φαινόταν λες και όχι μόνο ήταν μάταιο, μα θα είχαμε την εντύπωση ότι μπορεί να αλλοιώσει-έστω και σε ένα μικρό βαθμό- ό,τι μπορούσε να σημαίνει αυτό το ραγισμένο κάτι για εμάς;

Επιτρέψτε μου να έχω τη σκέψη ότι μόνο όσοι άνθρωποι έχουν ίδια βιώματα γύρω από την απώλεια μπορούν να αντιληφθούν, πλήρως, το τί μπορεί να σημαίνει όλο αυτό. Ναι, το πένθος και η όποια βίωσή του από τον καθέναν και την καθεμία, ξεχωριστά, είναι κάτι παντελώς προσωπικό, σεβαστό, κατανοητό και διαφορετικό! Δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης, μα μήτε και συγκεκριμένος τρόπος για να το ξεπεράσεις, πόσω μάλλον ενδεδειγμένο χρονικό πλαίσιο. Όποιος/α υποστηρίζει κάτι τέτοιο, για μένα είναι επιεικώς ανόητος/η! Και ναι! Κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται άλλους ανθρώπους και πιο ειδική βοήθεια να το ξεπεράσουν, ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Αν και αυτό το τελευταίο δεν το πολυπιστεύω, μα πάντα αφήνω στους ανθρώπους να αποφασίσουν εκείνοι για τον εαυτό τους. Και σίγουρα έχουμε παρατηρήσει ότι ένα πένθος δύναται είτε να φέρνει πιο κοντά είτε να απομακρύνει, μια και καλή, τους ανθρώπους που το βιώνουν. Αυτό ίσως να είναι για καλό είτε κι όχι. Η ζωή θα το δείξει...

Με την εναλλαγή στο ποιο άτομο μιλάει σε σχεδόν κάθε κεφάλαιο του βιβλίου, όχι μόνο μας δίνεται η ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα, αλλά και να αντιληφθούμε αυτό που αναφέρω παραπάνω σχετικά με το πώς βιώνει ένας άνθρωπος τη συνθήκη του πένθους. Δεν υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος. Μόνο η ανάγκη για να βρούμε τον δρόμο μας πάλι μέσα από όλο αυτό και να μην αφήσουμε στο όποιο σκοτάδι να μας ''τυλίξει'' και να ''χαθούμε'' μέσα στη δίνη του. Κι αν η σκέψη ότι αυτά τα αγαπημένα μας πρόσωπα που έχουν φύγει από τη ζωή είναι κάπου και είναι πραγματικά καλά και ζουν ευτυχισμένα και δεν επιθυμούν να μας βλέπουν στεναχωρημένους/ες, ε τότε αυτό όχι μόνο λειτουργεί παρηγορητικά, μα μας δίνει ελπίδα και κουράγιο...

Θα μπορούσα να κάτσω και να σας μιλώ με τις ώρες για το βιβλίο, μα επειδή δε θέλω ούτε να με πάρουν πάλι τα κλάματα (πάνω που έχω συνέλθει) ούτε να γίνω κουραστική με την όποια μη λογοτεχνική μου φλυαρία, θα κλείσω την αναφορά μου σε αυτό με μία φράση που περιέχεται στις σελίδες του και με έκανε όχι μόνο να συνειδητοποιήσω πολλά, αλλά και να αισθανθώ την ουσία της ιστορίας και λέει ''Τότε φοβόμουν ότι θα την έχανα. Τώρα τρέμω μην την ξεχάσω''. Αυτό!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.