Βρες το Ψέμα

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Τίτλος: Βρες το Ψέμα (Listen for the Lie)

Ωραία αρχίσαμε! Σε έναν κόσμο που έχει εθιστεί στο ψέμα και ζει μακάρια μέσα σε όλο αυτό, αντί να ψάχνουμε να βρούμε την αλήθεια, θα χρειαστεί να ψάξουμε το ψέμα... Ή μήπως ψάχνοντας το ψέμα, θα ανακαλύψουμε την όποια αλήθεια; 

''Είμαι δολοφόνος; Εσύ αποφασίζεις..."

Α, δε θα τα πάμε καλά! Εδώ κόντευα να μπερδευτώ μόνη μου από τις δικές μου σκέψεις. Άν είναι να βρίσκομαι κι ενώπιον ανάλογων διλημμάτων, ζήτω που κάηκα! Διότι, πώς να το κάνουμε; Ούτε ψυχολόγος είμαι ούτε δικηγόρος (ούτε στο ευρύτερο νομικό σύστημα εργάζομαι) ούτε αστυνομικός για να έχω τις απαραίτητες και εξειδικευμένες γνώσεις για να το κρίνω αυτό. Μία απλή και φανατική λάτρης των βιβλίων δηλώνω, μα η συγγραφέας Amy Tintera βάλθηκε να με/μας ''παιδέψει'' με το ομώνυμο μυθιστόρημά της, το οποίο κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Anubis σε μετάφραση από την κυρία Αιμιλία Χρονοπούλου.

Και όχι! Δε θα σας πιστέψω, εσάς το αναγνωστικό κοινό εννοώ, αν μου πείτε ότι δεν αισθανθήκατε έστω κι ένα τόσο δα τσίγκλισμα της σκέψης σας και δε θελήσατε να αντισταθείτε στην όποια πρό(σ)κληση γεννά ο τίτλος του βιβλίου ''Βρες το Ψέμα''! Πάντως εγώ τέτοιου είδους ''στοιχήματα'' δε τα προσπερνώ, οπότε και ξεκίνησα την ανάγνωση...

''Η αλήθεια βρίσκεται εκεί έξω. Αρκεί να την αναζητήσεις.."

Α, συνεχίζεται η πρό(σ)κληση αμείωτη. Ε, αυτό δεν το λες και το πιο πρωτότυπο, έτσι δεν είναι; Άλλωστε, δε λένε ότι για κάθε ψέμα υπάρχει από πίσω μία αλήθεια; Ή είναι πιο πολλές από μία; 

Όμως, γιατί επιμένεις; Είπα ότι θα το διαβάσω το βιβλίο, απλώς θα το κάνω με τους δικούς μου όρους πλέον! Όπως και να 'χει, ήξερα ότι στην παρούσα φάση χρειαζόμουν ένα αστυνομικό θρίλερ για να με κάνει να βγω από την όποια αναγνωστική αδράνεια... Οπότε, συνεχίζω ακάθεκτη!

''Τι θα έκανες αν όλοι σε θεωρούσαν δολοφόνο; Ειδικά αν δε θυμάσαι να έχεις διαπράξει κανένα στυγερό έγκλημα…"

Όπα! Κάπου εδώ αρχίζει και δεν είναι ένα εύθυμο αστείο, αλλά ένα σενάριο με εφιαλτικές διαστάσεις που κανένας σώφρων άνθρωπος δε θα επιθυμούσε να κατέχει την κεντρική πρωταγωνιστική θέση. Καλή η φήμη, αλλά σίγουρα όχι εκείνη που ακούει στο όνομα του θύτη... Για να μη μιλήσω για τη θέση του θύματος. Μα, ας επανέλθω στο βιβλίο, διότι πολύ λοξοδρόμησε η σκέψη μου.

Ανεξιχνίαστα και μη εγκλήματα όπως και ερωτηματικά που αιωρούνται γύρω από το ποιο πρόσωπο μπορεί να κρύβεται πίσω από τη διάπραξή των είναι ένα ζήτημα που μοιάζει να απασχολεί όλο και περισσότερο κόσμο και γι'αυτό είτε γράφονται βιβλία στηριζόμενα σε ανάλογες ιστορίες είτε γυρίζονται τηλεοπτικές εκπομπές είτε ξεπετάγονται το ένα μετά το άλλο τα ακόμη πιο δημοφιλή podcasts που έχουν κατακτήσει μία υψηλή θέση στις καρδιές και στις σκέψεις των ακροατών/τριων που ανυπομονούν για κάθε νέο επεισόδιο που θα τους/τις δώσει νέες απαντήσεις και θα τους/τις καταστήσει ως ένα χρήσιμο ''μέλος'' ως προς την επίλυσή τους. 

Κι αναρωτιέμαι. Άραγε, τί είναι αυτό που καθιστά τόσο ελκυστικές τέτοιου είδους ιστορίες; Η αναζήτηση της αλήθειας; Η ορθή απόδοση της δικαιοσύνης; Η παραδειγματική τιμωρία του/της πραγματικού/ής ενόχου; Ένα πάντρεμα όλων αυτών, ή, κάτι άλλο που λειτουργεί στο όποιο ανθρώπινο υποσυνείδητο; Το μόνο σίγουρο είναι ότι η συγγραφέας έμοιαζε να έχει πιάσει τον παλμό και είχε σκοπό να μας ''κερδίσει'' μέσα από την παρούσα ιστορία. Το αν θα τα κατάφερνε, ή, όχι, θα το έδειχνε το αποτέλεσμα...

''Η Λούσι και η Σάβι είναι τα «χρυσά κορίτσια» της μικρής πόλης τους: όμορφες, έξυπνες και αξιοζήλευτες. Η Λούσι είναι παντρεμένη με τον ιδανικό άντρα και ζει στο σπίτι των ονείρων της, ενώ η Σάβι είναι η ψυχή της παρέας, αγαπητή σε όλους και, σύμφωνα με τις φήμες, ιδιαίτερα δημοφιλής στους άντρες. Όμως, όταν η Λούσι εντοπίζεται να περιπλανιέται σαν χαμένη στους δρόμους, καλυμμένη με το αίμα της Σάβι, κανείς δε διστάζει να τη θεωρήσει ένοχη για τη δολοφονία της καλύτερής της φίλης.

Έχουν περάσει χρόνια από εκείνη τη φριχτή νύχτα – μια νύχτα από την οποία η Λούσι δε θυμάται απολύτως τίποτα. Έχει πλέον μετακομίσει στο Λος Άντζελες και προσπαθεί να χτίσει μια νέα ζωή. Όταν όμως ο χαρισματικός παρουσιαστής Μπεν Όουενς αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση για τη δεύτερη σεζόν του επιτυχημένου podcast αληθινών εγκλημάτων, «Βρες το Ψέμα», η Λούσι αναγκάζεται να επιστρέψει εκεί όπου διαπράχθηκε η δολοφονία για να λύσει η ίδια το μυστήριο – ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως υπάρχει πιθανότητα να ανακαλύψει ότι είναι πραγματικά ένοχη…" (Από το οπισθόφυλλο)

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Από την αρχή είχα βγάλει το συμπέρασμα ότι η κεντρική πρωταγωνίστρια ήταν όντως ένοχη, αλλά είχε καταφέρει να ξεγελάσει τους πάντες και τα πάντα, ακόμη και τον ίδιο της τον εαυτό. Ναι, τόσο μεγάλη ήταν η βεβαιότητά μου! Πώς κατέληξα εκεί; Διότι, υπήρχαν όλα τα προφανή στοιχεία για να την καταστήσουν ένοχη. Όμως, αρκούσε μόνο αυτό; Μήπως είχα κάνει και εγώ το ίδιο λάθος όπως άλλοι/ες αναγνώστες/στριες μαζί με μερίδα προσώπων του βιβλίου; Μήπως στο δίλημμα μεταξύ του όλα είναι μπροστά στα μάτια μας και είναι η αντικειμενική αλήθεια οπότε και αυτό πρέπει να δεχθώ και του πόσες φορές έχουμε παραπλανηθεί από τα όσα δείχνουν βολικά προφανή για να ''κλείσει'' μία υπόθεση δίχως περαιτέρω έρευνα, να έγειρα το βάρος στην πλάστιγγα προς τη λάθος μεριά; 

Ουφ! Μπέρδεμα! Ε, λοιπόν, αν αυτός είναι ένας από τους αρχικούς σκοπούς της συγγραφέως, το παραδέχομαι ότι το πέτυχε μαζί μου. Όμως, δεν έμεινα μόνο εκεί. Με πιο καθαρή κι ''ανοιχτή'' σκέψη συνέχισα την ανάγνωση του βιβλίου τμηματικά. Ένιωθα ότι χρειαζόμουν αυτές τις μικρές ''αναγνωστικές'' ανάπαυλες, ώστε να μπορώ να συγκεντρώνω τη σκέψη μου και να κρατώ, ή, να απορρίπτω ό,τι θεωρούσα χρήσιμο, ή, όχι αντιστοίχως. Ώσπου έφτασα σε ένα σημείο που θεωρώ ότι μπορούσα να βγάλω ένα νόημα και να αρχίσω να βλέπω καθαρά το τί είχε γίνει. Ή τουλάχιστον αυτό που θα μπορούσε να έχει μία λογική και να μπορεί να ''στέκει'' ως προς το τί τελικά συνέβη. 

Με μία γραφή οικεία απηλλαγμένη από φιοριτούρες και λοιπά συγγραφικά τεχνάσματα θεωρώ ότι το βιβλίο είναι καλογραμμένο με μία ροή ικανοποιητική σε ένα σεβαστό βαθμό, δίχως να πω ότι με ξετρέλανε. Ναι, η συγγραφέας μας προσφέρει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά για να μπούμε ομαλά στην ιστορία του και να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα γύρω από εκείνη. Προσωπικά δεν ένιωσα τη συναισθηματική ένταση που θα επιθυμούσα από ένα βιβλίο του συγκεκριμένου είδους, μα οι τελευταίες του 20-30 σελίδες μου πρόσφεραν έναν επίλογο κάπως διφορούμενο ως προς την αλήθεια του κι αυτό ίσως να είναι ένα από τα σημεία του βιβλίου που θα κρατήσω μαζί με τον τρόπο που έχουν σκιαγραφηθεί τα πρόσωπά του σε συνδυασμό με τα όποια ηθικά ζητήματα προκύπτουν από τη συνολική τους στάση. Τα λοιπά συμπεράσματα δικά σας, όταν αποφασίσετε να διαβάσετε το βιβλίο.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Anubis.