Συνέντευξη με τη συγγραφέα Βίκυ Σγουρέλλη

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΒΙΚΥ ΣΓΟΥΡΕΛΛΗ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Σημερινή μου καλεσμένη στην στήλη των συνεντεύξεων η συγγραφέας Βίκυ Σγουρέλλη. Την ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τις απαντήσεις της. Από τις εκδόσεις Books with Shoes κυκλοφορεί το βιβλίο της, με τίτλο ''Μήπως έχω αλλεργία στη γρουσουζιά;''. Της εύχομαι να είναι καλοτάξιδο. Για όσους/ες επιθυμούν να το διαβάσουν, μπορούν να το προμηθευτούν είτε από το επίσημο site του εκδοτικού, είτε από κάποιο βιβλιοπωλείο. 

Πάμε να δούμε τι μοιράστηκε μαζί μας...

ΕΡΩΤΗΣΗ 1: Από τις εκδόσεις Books with Shoes κυκλοφορεί το νέο σας παιδικό βιβλίο, με τίτλο ''Μήπως έχω αλλεργία στη γρουσουζιά''. Να είναι καλοτάξιδο. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι'αυτό;

Β.Σ. Σας ευχαριστώ πολύ, κυρία Γανίτη, και για τις ευχές σας, τη φιλοξενία σας και, φυσικά, γι’ αυτή τη συζήτηση που με χαροποιεί ιδιαίτερα.

Η ιστορία, λοιπόν, αφηγείται την καθημερινότητα της μικρής Ελισάβετ, που γεννήθηκε Τρίτη και 13 και στο σπίτι το έχει πάρει όλη η οικογένεια - είναι από αυτές τις οικογένειες που ζουν πάνω-κάτω παππούς, γιαγιά και γονείς- πατριωτικά! Και δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά ό,τι κι αν κάνει η Ελισάβετ

φαίνεται να αντιμετωπίζεται περίπου σαν τις επτά πληγές του Φαραώ.

Φυσικά, η Ελισάβετ και η οικογένειά της, ό,τι κι αν νομίζουν ότι περνούν, παραμένουν ενωμένοι σε ένα πράγμα που θεωρώ το πιο σημαντικό στη ζωή ενός ανθρώπου: την καλοσύνη που συνοδεύεται από πράξεις. Και αυτό φαίνεται έμπρακτα με την υιοθεσία του μαύρου γάτου, του Τάσου, τον οποίο η γιαγιά της έχει κάνει παστό στο αλάτι για να μην είναι γρουσούζης.

Νομίζω έκανα spoiler; Ίσως ναι, ίσως και όχι.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2: Τί σας οδήγησε στη συγγραφή παιδικών/εφηβικών βιβλίων;

Β.Σ. Από μικρό παιδί διάβαζα και ήμουν και επιλεκτική, τρομάρα μου. Τότε, βέβαια, δεν υπήρχε το διαδίκτυο ούτε ο υπολογιστής. Και το πιο ωραίο δώρο γενεθλίων, για εμένα, ήταν τα βιβλία.

Όταν, αργότερα, σπούδαζα αγγλική λογοτεχνία και γλώσσα, στο τελευταίο εξάμηνο έπρεπε να ακολουθήσουμε μια κατεύθυνση ως προς τα λογοτεχνικά είδη. Εγώ τότε θεώρησα, όπως-κακώς- θεωρούν και πολλοί σήμερα ότι το παιδικό και εφηβικό βιβλίο είναι εύκολο, οπότε αυτό το είδος επέλεξα.

Πιστέψτε με, δεν ήταν καθόλου εύκολο. Θα πω ότι ως είδος λογοτεχνικό είναι εξίσου δύσκολο όσο οι άλλες κατηγορίες. Απλά προστίθεται και η εικονογράφηση και το πώς αυτή συνομιλεί με το κείμενο.

Όταν αργότερα εξειδικεύτηκα σε συγκεκριμένους τομείς της παιδαγωγικής, διαπίστωσα ότι δεν υπήρχαν ή τουλάχιστον εγώ δεν έβρισκα παιδικά βιβλία που να συνδυάζουν όλα όσα αναζητούσα. Έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω να γράφω.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3: Ποια η πηγή έμπνευσης της παρούσας ιστορίας; Πόσο χρόνο χρειαστήκατε για να ολοκληρώσετε τη συγγραφή του παραμυθιού;

Β.Σ. Η παιδική αυτή ιστορία επιλέχθηκε μέσα από δεκάδες ιστορίες που γράφω σχεδόν κάθε βράδυ, καθώς αναπολώ το παρελθόν μου. Ακόμη και τώρα που έγραψα αυτή τη φράση, πόσο περίεργο… κάποτε αναπολούσα με λαχτάρα το μέλλον.

Σε αυτό το παρελθόν, που φροντίζω να αναμοχλεύω μέσα από την ενασχόλησή μου με την ψυχολογία και την ψυχοθεραπεία, βρίσκω αρκετά στοιχεία τα οποία σήμερα πασπαλίζω με χιούμορ. Τότε, όμως, ήταν σοβαρές υποθέσεις.

Ένα από αυτά είναι αυτού του είδους οι προλήψεις που όλοι και όλες, λίγο- πολύ, γνωρίζουμε.

Η ιστορία έμεινε αρκετό καιρό στο ντουλάπι, μπορεί και δύο χρόνια. Μετά το εφηβικό μου Εφη-βία: Είμαι η Σάρα, πραγματικά δεν μπορούσα να επανέλθω συγγραφικά, παρότι έκανα προσπάθειες.

Όταν γνώρισα τη δουλειά της εικονογράφου Anastasia Khmelevska, άρχισα να σκέφτομαι ποια από τις ιστορίες που είχα στα αρχεία μου θα μπορούσε να συναντήσει καλύτερα τη δική της ματιά. Επέλεξα την Ελισάβετ και νομίζω ότι τελικά η Anastasia δεν εικονογράφησε απλώς την ιστορία αλλά της έδωσε τον

δικό της κόσμο.

Και φυσικά δεν μπορώ να μιλήσω για τη δημιουργία αυτού του βιβλίου σαν να ήταν υπόθεση ενός ανθρώπου. Η Ηλιάνα Στεφάκη μάς έδωσε την ιδέα για τα χρώματα τα οποία λάτρεψα και έκανε τη γραφιστική επιμέλεια, η Μαρία Κομπολίτη δεν επιμελείται απλώς τα κείμενά μου αλλά με διδάσκει, γιατί καταλαβαίνει ότι πολλές φορές σκέφτομαι στα αγγλικά και η Ματούλα Γεωργεδάκη έκανε την πρώτη αναγνωστική επιμέλεια και έφερε το θεατρικό είδος και μια νέα φρεσκάδα στον εκδοτικό μας οίκο.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4: Μήπως οφείλουμε όλοι κι όλες (μεγαλύτεροι/ες και μικρότεροι/ες) να ρωτήσουμε τον εαυτό μας ''Μήπως έχω αλλεργία στη γρουσουζιά'';

Β.Σ. Πιστεύω πως ναι. Και γιατί όχι να ρωτάμε τον εαυτό μας για πολλά πράγματα ακόμη; Έτσι δεν μένουμε άκαμπτοι στις απόψεις μας και δίνουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να αλλάξει ή να επανορθώσει. Εάν, για παράδειγμα, σε μια φιλική ή επαγγελματική σχέση ο ένας πιστεύει ότι δεν έχει φταίξει πουθενά, τότε τι διάλογος και λύση να υπάρξει;

Είναι όμορφο πράγμα η περιέργεια, η επεξεργασία των πληροφοριών και η αναζήτηση, γιατί μπορούν να μας οδηγήσουν σε νέους ορίζοντες και νέα ταξίδια.

Ωστόσο, το βιβλίο βασίζεται σε ερωτήσεις που ψάχνουν απαντήσεις. Έτσι είναι η ζωή: γεμάτη ερωτήσεις. Άρα μπορώ να καταλάβω ότι η αμφιβολία και η αναζήτηση θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια αβεβαιότητα που ενδέχεται να τρομάζει.

ΕΡΩΤΗΣΗ 5: Τί θα επιθυμούσατε να “κοινωνήσετε’’ στα μικρά παιδιά μέσα από την ιστορία του βιβλίου σας;

Β.Σ. Για να απαντήσω με το χέρι στην καρδιά στην ερώτησή σας, θα ήθελα οι μικροί και οι μεγάλοι που θα το διαβάσουν πρώτα απ’ όλα να περάσουν καλά και ίσως να τους δώσω ένα έναυσμα για διάλογο. Σε καμία περίπτωση δεν θα στόχευα να τους διδάξω τι πρέπει να πιστεύουν ή να μην πιστεύουν.

Νομίζω ότι έχουμε ανάγκη και το χιούμορ και την επικοινωνία περισσότερο από τα κηρύγματα.

ΕΡΩΤΗΣΗ 6: Πώς ένα παραμύθι δύναται να αναπτύξει την κριτική ικανότητα και σκέψη των παιδιών;

Β.Σ. Θα ξεκινήσω με ένα παράδειγμα. Όταν οι μαθητές μου έχουν απορίες ποτέ δεν τους δίνω αμέσως την απάντηση. Τους λέω απλώς να θυμηθούν τι είχε γίνει στην τάξη όταν συναντήσαμε αυτό το φαινόμενο για το οποίο με ρωτούν. Και έτσι μαθαίνουμε να ψάχνουμε μέσα από το πλαίσιο. Το ίδιο, νομίζω, ισχύει και με τις παιδικές ιστορίες.

Ένα βιβλίο μπορεί να αφήσει στο παιδί ερωτήματα όταν το κλείσει, αντιφάσεις ή ακόμη και πράγματα με τα οποία δεν συμφωνεί. Να το κάνει να αναρωτηθεί: «Γιατί;», «Κι αν δεν είναι έτσι;», «Εγώ τι θα έκανα;».

ΕΡΩΤΗΣΗ 7: Είναι, τελικά, τα παιδιά οι πιο αυστηροί κριτές και το πιο απαιτητικό κοινό;

Β.Σ. Νομίζω, ναι!

Και το γνωρίζω από πρώτο χέρι, διότι στον χώρο εργασίας μου, στο L.O.V.E. English, οι πρώτοι που βλέπουν τα σχέδια και τα κείμενα είναι οι μαθητές μου.

Είναι αμείλικτοι/ες! Δεν θέλουν βέβαια να με κακοκαρδίσουν, αλλά ξέρω ότι θα μου πουν τι πραγματικά πιστεύουν.

ΕΡΩΤΗΣΗ 8: Τί θα συμβουλεύατε τους νέους συγγραφείς που επιθυμούν να γράψουν βιβλία για παιδιά;

Β.Σ. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να συμβουλεύσει τους συναδέλφους μου. Ίσως εκείνοι να συμβούλευαν εμένα… εδώ που τα λέμε.

Αν όμως μιλάμε ειδικά για το παιδικό και εφηβικό βιβλίο, θα έλεγα να κάνουν τη μελέτη τους πριν μπουν σε μια τόσο απαιτητική διαδικασία.

Γιατί, όπως γνωρίζετε κι εσείς πολύ καλά, το κατάλληλο βιβλίο, όταν συναντήσει το κατάλληλο παιδί, μπορεί να γίνει η δύναμή του.

ΕΡΩΤΗΣΗ 9: Τέλος, θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποια από τα μελλοντικά σας συγγραφικά σχέδια;

Β.Σ. «Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει.»

Αλλά, ναι.

Μετά την αγκαλιά που δέχτηκε το «γρουσουζάκι μου», ειδικά από ανθρώπους που εμπιστεύομαι και εκτιμώ και επειδή είχαν προηγηθεί δύο προσπάθειές μου σε μια περίοδο που ήμουν αρκετά φοβισμένη, νιώθω πλέον ότι μπορώ να ανακοινώσω το δεύτερο βιβλίο της σειράς Εφη-βία.

Κοινωνικός ρεαλισμός και επιστροφή στην εφηβεία αυτή τη φορά. Γιατί, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε φόβους και γενικότερα προβληματισμούς, ίσως είναι βοηθητικό πρώτα να μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε και, εάν γίνεται, να τους κατονομάσουμε.

Σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία και γι’ αυτή την όμορφη συζήτηση.

Εύχομαι σε εσάς και στους αναγνώστες σας όμορφα αναγνωστικά ταξίδια!

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση, Κυριακή Γανίτη από το blog Dominica Amat

Διαβάστε την κριτική μου για το βιβλίο εδώ: https://www.dominicamat.gr/2026/09/blog-post_13.html