Συνέντευξη με τον συγγραφέα Ηλία Μπαρλιά

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΗΛΙΑΣ ΜΠΑΡΛΙΑΣ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Σημερινός μου καλεσμένος στην στήλη των συνεντεύξεων ο συγγραφέας Ηλίας Μπαρλιάς. Τον ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τις απαντήσεις του. Από τις εκδόσεις Βακχικόν κυκλοφορεί το βιβλίο του, με τίτλο ''Ο κύριος Τσέχωφ έχει κέφια". Του εύχομαι να είναι καλοτάξιδο. Για όσους/ες επιθυμούν να το διαβάσουν, μπορούν να το προμηθευτούν είτε από το επίσημο site του εκδοτικού, είτε από κάποιο βιβλιοπωλείο. 

Για να δούμε τι μοιράστηκε μαζί μας...

ΕΡΩΤΗΣΗ 1: Θα ξεκινήσω με μία ερώτηση που κάνω σε όλους τους συγγραφείς. Πώς μπήκε η συγγραφή στη ζωή σας;

Η.Μ: Οι περισσότεροι συγγραφείς ξεκινούν το γράψιμο, την αναμέτρηση δηλαδή με τον ίδιο τους τον εαυτό, έχοντας την ανάγκη να εκφραστούν, να επικοινωνήσουν ιδέες και συναισθήματα. Στη δική μου περίπτωση, τουλάχιστον σε αυτό το έργο, η συγγραφή ήρθε αναπάντεχα, περισσότερο ως παρότρυνση άλλων και λιγότερο ως δική μου αναζήτηση. Πάντα όμως σκάρωνα ιστορίες και υπήρχε στην άκρη του μυαλού μου η ιδέα της δημοσίευσής τους. Είχα ανέκαθεν περιέργεια για τη διαδικασία δημιουργίας ενός έργου, από τη στιγμή της σύλληψης της ιδέας μέχρι τη στιγμή που το έργο συναντά το κοινό του και είχα την επιθυμία να βιώσω αυτή τη διαδικασία.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2: Από τις εκδόσεις Βακχικόν κυκλοφορεί το πρώτο σας βιβλίο, με τίτλο ''Ο κύριος Τσέχωφ έχει κέφια''. Να είναι καλοτάξιδο. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για αυτό;

Η.Μ: Πρόκειται για μια ιστορία που τοποθετείται χρονικά στα τέλη του 19 ου αιώνα, στην προεπαναστική Ρωσία. Η ηρωίδα είναι μια απλή γυναίκα της βιοπάλης που αντιμετωπίζει τα συνήθη προβλήματα των ανθρώπων που δεν έχουν στη διάθεση τους τα μέσα για μια άνετη ζωή. Σκαρφίζεται λοιπόν ένα σχέδιο για να τα φέρει βόλτα. Κι εδώ εμφανίζεται ο κ. Τσέχωφ του τίτλου που βέβαια είναι ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας. Παράλληλα λοιπόν με την εξέλιξη της ιστορίας, δανείζομαι ήρωες από έργα του μεγάλου συγγραφέα, τους μπλέκω με τα πρόσωπα της ιστορίας μου αλλά με μια προσέγγιση ανάλαφρη, κωμική.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ 3: Ποιο το πρωταρχικό σας συναίσθημα στο άκουσμα ότι επρόκειτο να εκδοθεί το έργο σας και να το γνωρίσει το αναγνωστικό κοινό;

Η.Μ: Έκπληξη! Είχα στείλει το έργο μου στον εκδοτικό οίκο αλλά μάλλον δεν είχα πολλές προσδοκίες. Όταν έλαβα το τηλεφώνημα, μου πήρε κάποια δευτερόλεπτα να αποκωδικοποιήσω αυτό που άκουγα. Στη συνέχεια, ένιωσα βέβαια περηφάνεια και ικανοποίηση για την ευόδωση της προσπάθειας μου.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ 4: Ποια η πηγή έμπνευσης της ιστορίας του βιβλίου σας; Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρώσετε την συγγραφή του;

Η.Μ: Η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση θα βοηθήσει να αποσαφηνίσω τι εννοώ ότι η συγγραφή του ήταν αποτέλεσμα παρότρυνσης, κατά παραγγελία με έναν τρόπο. Στο σχολείο όπου εργαζόμουν είχα δημιουργήσει μαζί με μια εξαιρετική συνάδελφο μια λέσχη ανάγνωσης για τους μαθητές. Κάποια στιγμή, αντιληφθήκαμε ότι η ανάγνωση δεν ήταν αρκετή για τα παιδιά. Δημιουργήσαμε από κοινού ένα θεατρικό έργο που στην κυριολεξία γραφόταν επί τόπου, στη διάρκεια των συναντήσεων. Προέκυψε λοιπόν ένα έργο που είχε ως βάση τα βιβλία που διαβάζαμε την περίοδο εκείνη, βικτωριανά μυθιστορήματα. Η επιτυχία ήταν μεγάλη και την επόμενη χρονιά μου ζητήθηκε να γράψω ένα καινούριο. Η πηγή της έμπνευσης μου, για να απαντήσω στην ερώτηση σας, ήταν τα ίδια τα παιδιά, οι ο τρόπος που μιλούσαν, συμπεριφέρονταν, κινούνταν. Με γνώμονα αυτά δημιουργήθηκε το έργο. Δε μου πήρε πολύ χρόνο να το ολοκληρώσω γιατί είχα συνεχώς ερεθίσματα. Κατά κάποιο τρόπο οι μαθητές υπαγόρευαν το γράψιμο μου.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ 5: Γιατί επιλέξατε να γράψετε ένα βιβλίο που να ''υπηρετεί'' το είδος των θεατρικών έργων; Τί σας ελκύει σε αυτά;

Η.Μ: Το θεατρικό έργο είναι ένα είδος πολύ δυναμικό και άμεσο. Υπάρχει ζωντάνια, επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες και υπάρχει η δυνατότητα για διαφορετικές προσεγγίσεις στο κείμενο ανάλογα με το ποιος ερμηνεύει ή σκηνοθετεί. Έχω γράψει δύο ακόμη και θα ήθελα να τα δω να «ζωντανεύουν». Η ανάγνωση ενός μυθιστορήματος ή ενός ποιήματος είναι κατά βάση μια εμπειρία μοναχική ενώ το θέατρο, πέρα από τον παιδευτικό του ρόλο, έχει μια συλλογικότητα, είναι μια εμπειρία που τη μοιράζονται πολλοί άνθρωποι ταυτόχρονα και αντιδρούν πιο άμεσα σ’ αυτήν. Δεν ξέρω σε πόσους από εμάς έχει τύχει να χειροκροτήσουμε τον ήρωα του βιβλίου που μας συγκίνησε όταν ολοκληρώσουμε την ανάγνωσή του αλλά σίγουρα θα χειροκροτήσουμε μια ερμηνεία που μας καθήλωσε, τα λόγια που μας απηύθυνε ο πρωταγωνιστής ή το πρόσωπο που στράφηκε στο κοινό επιζητώντας λίγη από την καλοσύνη μας. Ή μπορεί και όχι.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ 6: Τί θα επιθυμούσατε να αποκομίσουν οι αναγνώστες/στριες από την ανάγνωση του βιβλίου σας;

Η.Μ: Καταρχάς, θα ήθελα να γελάσουν. Πρόκειται για κωμωδία άλλωστε. Θα ήθελα όμως να αποτελέσει το έργο αυτό αφορμή για να ανατρέξουν οι αναγνώστες, όσοι δεν τα γνωρίζουν και αναφέρομαι περισσότερο στις νεαρές ηλικιακά ομάδες, στα πρωτότυπα ανυπέρβλητα έργα του Άντον Τσέχωφ. Να «συναντηθούν» έστω εκ της πλαγίας οδού με το μεγαλείο αυτού του δημιουργού.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ 7: Σαν αναγνώστης, τί είδους βιβλία προτιμάτε να διαβάζετε;

 

Η.Μ: Διαβάζω πολλή πεζογραφία, κυρίως σύγχρονη ξένη. Φυσικά και ελληνική, διαθέτουμε υπέροχες πένες. Έχω ίσως κάποιο μικρό έλλειμα στην κλασική λογοτεχνία το οποίο φροντίζω να μειώνω κάθε χρόνο. Με ενδιαφέρουν επίσης και τα βιβλία ιστορίας.

ΕΡΩΤΗΣΗ 8: Τέλος, ποιο το όραμά σας ως δημιουργός;

Η.Μ: Θα ήθελα να συνεχίσω να γράφω θέατρο και να συνδυάζω λογοτεχνία με θεατρικό κείμενο. Σαφώς θα ήθελα να δοκιμαστώ και στο μυθιστόρημα που απαιτεί μεγαλύτερη πειθαρχία και αφοσίωση. Στόχος μου, προς το παρόν και λόγω επαγγέλματος, είναι να προσπαθήσω να φέρω τις νεότερες γενιές πιο κοντά στα μεγάλα λογοτεχνικά κείμενα διασκευάζοντάς τα για το θέατρο. Ξέρετε, λατρεύω τις διασκευές και τις επανεκτελέσεις έργων. Στο θέατρο, τη λογοτεχνία, τη μουσική. Τα πραγματικά μεγάλα έργα επιβάλλεται να τα «ξανακοιτάμε» υπό το πρίσμα της εκάστοτε εποχής και με όρους διαφορετικούς κάθε φορά. Έτσι αποδεικνύουν τη διαχρονικότητά τους. Τα μεγάλα έργα δε χάνουν τημοναδικότητά τους ποτέ. Αντίθετα, εμείς χάνουμε όταν τα αγνοούμε.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση, Κυριακή Γανίτη από το blog Dominica Amat