#Αφιέρωμα: ''Η μούσα της Αναρχίας-Μέρος πρώτο" & ''Η Μούσα της Αναρχίας, Μέρος Β'' (Εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές)

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

#Αφιέρωμα: ''Η μούσα της Αναρχίας-Μέρος πρώτο" & ''Η Μούσα της Αναρχίας, Μέρος Β'' (Εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές)

Όπως σας είπα σε προηγούμενο κείμενό μου, έχω αποφασίσω (για το επόμενο χρονικό διάστημα) τόσο για πρακτικούς όσο και για πιο προσωπικούς λόγους να αλλάξω τόσο τον ρυθμό ανάγνωσης βιβλίων όσο και των αριθμό αυτών, εστιάζοντας περισσότερο σε λογοτεχνικά είδη που είτε ήταν πάντα στις πρώτες μου επιλογές είτε με ενδιαφέρουν ώστε να τα γνωρίσω καλύτερα. Όταν επικοινώνησε μαζί μου ο συγγραφέας Λεωνίδας-Βασίλειος Μανιάτης για την παρουσίαση των βιβλίων του, με τίτλους ''Η μούσα της Αναρχίας-Μέρος πρώτο" & ''Η Μούσα της Αναρχίας, Μέρος Β'' (κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές) δε δίστασα στιγμή να δεχθώ την πρότασή του, καθώς θέλω ως αναγνώστρια να διευρύνω τους ''αναγνωστικούς'' μου ορίζοντες γύρω από τη λογοτεχνία της φαντασίας (και τα παρακλάδια αυτής) όπως και της δυστοπίας. Έτσι, λοιπόν, σήμερα σας τα παρουσιάζω μέσα από ένα περιεκτικό αφιέρωμα που εύχομαι να το βρείτε κατατοπιστικό.

Ο συγγραφέας παραμένοντας πιστός στην αρχική του στάση να μας παρουσιάσει μία ιστορία που εξελίσσεται μέσα σε ένα δυστοπικό σκηνικό που εναρμονίζεται, πλήρως, με την επίδραση της επιστημονικής φαντασίας στο βιβλίο ''Η μούσα της Αναρχίας-Μέρος πρώτο" πιάνει το νήμα της εξιστόρησης της ιστορίας όπως μας άφησε στην κατάληξη του βιβλίου του ''Η Αίθουσα της Γνώσης"* (αν με ρωτάτε, συνετό θα είναι να το διαβάσετε κι εκείνο για να έχετε μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα) πηγαίνοντας όχι ένα, αλλά αρκετά βήματα παραπέρα εντείνοντας το μυστήριο και την όποια αγωνία μαζί με τους εύστοχους προβληματισμούς που θέτει γύρω από την κατάχρηση της εξουσίας, τον φόβο των λίγων που προκύπτει από μία πιθανή απόκτηση της γνώσης από τον απλό λαό που θα του έδινε τη δύναμη όχι μόνο να κρίνει, αλλά και να ανατρέψει αναθεωρητικά κι άλλα αρνητικά καθεστώτα στερώντας την εξουσία από τους κατέχοντες αυτήν, την πίστη στον σκοπό, τις θυσίες που απαιτούνται για να πετύχουμε τα όσα επιθυμούμε κι αρκετά ακόμη. 

Ίντριγκες, συνωμοσίες, μπόλικη δόση φαντασίας και ένα αόρατο πέπλο φόβου που επιβάλλει (εντός κι εκτός εισαγωγικών) τον όποιο σκοταδισμό, μα και την όποια ελπίδα που ξεπηδά σαν φως κι από τις πιο μικρές χαραμάδες είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του ευρύτερου πλαισίου όπου θα λάβουν χώρα τα γεγονότα της υπόθεσης. Μία υπόθεση δομημένη με τέτοιον τρόπο ώστε να εξελίσσεται διαρκώς με στάδια που βασίζονται σε ένα συγκεκριμένο πλάνο με την παρουσία των απαραίτητων ανατροπών, αποκαλύψεων, μα και μυστικών που γίνονται ''υποχείριο'' στα χέρια όλων των προσώπων της ιστορίας και της καταλυτικής παρουσίας αυτών, βρήκα το βιβλίο αρκετά καλογραμμένο με έναν ιδιαίτερο τρόπο αφήγησης που απαιτεί την αμέριστη προσοχή μας καθ'όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Άραγε, τί μας επιφύλασσε η συνέχεια;

Περιγραφή:

Μετά την έξοδό της από την Αίθουσα της Γνώσης, η επαναστατική δράση της έκπτωτης πια ιέρειας Λιζ μοιάζει να πλησιάζει στο τέλος της, καθώς οδηγείται αιχμάλωτη στο ανάκτορο της Τζούλιας Γκρέυ. Ωστόσο, το γκρίζο ανάκτορο θα αποδειχθεί λιγότερο αφιλόξενο από το αναμενόμενο, καθώς η Λιζ θα βρει έναν απρόσμενο, σκιώδη σύμμαχο, στο πρόσωπο του αδελφού του θετού της πατέρα, Τόμπιν Γκρέυ.

Την ίδια ώρα, ο γέροντας Τοποτηρητής των Τιμωρών στα Τάρταρα, Ιέρων, μηχανεύεται ένα ύπουλο σχέδιο για να αποσπάσει τη Λιζ από τον πατέρα του παιδιού της, εμπλέκοντας στη συνωμοσία του τη νεαρή Ραφαέλλα Ρόγιο, την οποία τοποθετεί εμμέσως στον επαναστατημένο Πράσινο Τομέα, αναθέτοντάς τη μία βαρυσήμαντη αποστολή.

Όσο όμως η Λιζ παραμένει ζωντανή και η αιρετική, κατά το επίσημο ιερατείο, επαναστατική διδασκαλία της, συνεχίζει να εξαπλώνεται, ολόκληρος ο υποχθόνιος κόσμος των Ταρτάρων βρίσκεται σε έντονο επαναστατικό αναβρασμό, ενώ Τιμωροί και άνθρωποι αισθάνονται την επερχόμενη μεταβολή των ισορροπιών ισχύος και συνωμοτούν για να επωφεληθούν τα μέγιστα από την επικείμενη ανακατάταξη.

Και κάπως έτσι η ιστορία φαίνεται να ολοκληρώνεται, ή, μοιάζει σαν να μπαίνει μία άνω τελεία -αφήνοντάς μας ελεύθερους/ες να υποθέσουμε το τι μέλλει γενέσθαι- με το βιβλιο ''Η Μούσα της Αναρχίας, Μέρος Β'' που δίχως περιττές περιστροφές, ή, λοιπές επαναλήψεις συνεχίζει την εξιστόρηση της ιστορίας από εκεί που μείναμε στον επίλογο του προηγούμενου βιβλίου. Λες και τώρα ήταν η στιγμή να βγουν όλα στο φως μαζί με τις όποιες συνέπειες, τιμωρίες και επιβραβεύσεις (εντός κι εκτός εισαγωγικών)... Κι ένας λαός επιρρεπής στον όποιο/στην όποια λαοπλάνο και τη διδασκαλία ότι η πίστη μπορεί να απελευθερώσει από τα όποια δεινά. 

Μία πίστη που αλλοιώνεται το νόημά της από τον/την εκάστοτε που θέλει να κατέχει την όποια ηγετική θέση. 

Μόνο που εδώ η πιστή λαμβάνει ποικίλες κι αντικρουόμενες αναγνώσεις. 

Η πίστη χειραγωγείται. 

Αμφισβητείται. 

Γίνεται όπλο και δύναμη στα χέρια και υποκινεί εξεγέρσεις, αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις και μάχες εσωτερικές, αλλά εξωτερικές με ηττημένους και κερδισμένους που το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουν πληρώσει το όποιο αντίτιμο...

Διαβάζοντας το παρόν βιβλίο (μπορεί να είμαι σωστή μπορεί και λάθος) μου φάνηκε πιο προσωποκεντρικό σε σχέση με το προηγούμενο, αφού θεωρώ ότι ρίχνει το βάρος στην ψυχολογία τόσο των προσώπων που πρωταγωνιστούν μέσα σε εκείνο, καθώς και σε εκείνη του αναγνωστικού κοινού. Διλήμματα, αποφάσεις που μόνο αμετάκλητες μπορούν να θεωρηθούν, προσωπεία που ''πέφτουν'' με τρόπο εκκωφαντικό -ή μήπως ήταν εκεί κι απλώς εμείς αρνούμασταν να τα δούμε;-, τόσες όσες ανατροπές χρειάζονται και αρκετά ακόμη που σχετίζονται με το πάντρεμα της φαντασίας και της πραγματικότητας σαν ένα άλλο αλληγορικό παραμύθι για μεγάλους και μεγάλες με μηνύματα προς πολλούς/ες αποδέκτες/τριες, το βιβλίο θεωρώ ότι έρχεται να αποτελέσει τροφή για τη σκέψη για το μέλλον της ανθρωπότητας κάτω από το βάρος των όποιων αποφάσεων λαμβάνουν βάσει της κριτικής τους ικανότητας και της όποιας υπακοής/υποταγής στο θυμικό...

Περιγραφή: 

Η στιγμή της αλήθειας έφτασε. Ο Γκρίζος Τομέας είναι έτοιμος να βυθιστεί στο χάος μίας δυναστικής διαμάχης, την ώρα που ολόκληρος ο υποχθόνιος κόσμος των Ταρτάρων συνταράσσεται από τις ολοένα και πιο έντονα επαναστατικές διδασκαλίες της έκπτωτης μητέρας Λιζ, αλλά και από τις προετοιμασίες του Έκτορα Βέρντε για τον επερχόμενο πόλεμο με τους Τιμωρούς. Η αιχμαλωσία της Λιζ από την Τζούλια Γκρέυ φαίνεται ότι δεν μπορεί να κρατήσει πολύ ακόμα.

Ένα βήμα μακριά από την απελευθέρωση ή την εκτέλεσή της και με την επιρροή του θείου της του Τόμπιν πάνω της πιο ισχυρή από ποτέ, η Λιζ καλείται να πάρει μία δύσκολη απόφαση για τον υποχθόνιο κόσμο της· μία απόφαση που θα σφραγίσει το μέλλον των τελευταίων ανθρώπων. Να επιλέξει ανάμεσα στον ηθικά σωστό και τον πρακτικά εφαρμόσιμο δρόμο προς την ελευθερία. Μία λάθος της επιλογή όμως αρκεί ώστε η ελευθερία που υπόσχεται στους συνανθρώπους της να εκφυλιστεί σε μία νέα, αντίστροφη μορφή τυραννίας. Με το ανυπεράσπιστο κάποτε θήραμα να γίνεται πλέον ο κυρίαρχος θηρευτής…

Εάν σας κίνησαν το ενδιαφέρον, δεν έχετε παρά να τα αναζητήσετε! Α, και για να μην ξεχνιόμαστε, θα χαρώ να ακούσω τις προτάσεις σας προς εμένα για βιβλία εγχώριων συγγραφέων που σχετίζονται με τη λογοτεχνία του τρόμου και της φαντασίας.

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.

*Διαβάστε τις σκέψεις μου για το βιβλίο εδώ: https://www.dominicamat.gr/2024/09/blog-post_57.html