Μνήμη σε κλειστό θάλαμο

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

...Κι από το καλοκαίρι που ''γεννήθηκε'' στο μυαλό μου η σκέψη για αυτό το αφιέρωμα, έχω συγκεντρώσει -αναμένω κάποια ακόμη- βιβλία τόσο εγχώριων όσο και ξένων συγγραφέων που ''υπηρετούν'' τόσο το είδος της φαντασίας και του τρόμου όσο και τα παρακλάδια αυτών. Εύχομαι να καταφέρω να σας τα παρουσιάσω όλα μέσα στο μήνα. Ξεκινώ, λοιπόν, με το πιο πρόσφατο έργο του συγγραφέα Παντελή Μαυρομάτη, με τίτλο ''Μνήμη σε κλειστό θάλαμο", το οποίο κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική. Ένα μυθιστόρημα τρόμου που μας φτάνει σε όχι τόσο ευχάριστα ψυχικά όρια ενώ ταυτόχρονα έρχεται να μας δείξει το πώς τα πάντα μπορούν να αλλάξουν και να επηρεάσουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε όχι μόνο τους/τις γύρω μας, αλλά και τον εαυτό μας...

''Μνήμη σε κλειστό θάλαμο'', ο τίτλος του βιβλίου και σκέφτομαι ότι καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής μας έχει τύχει να ''θάψουμε'' θύμησες, σκέψεις, γεγονότα, συναισθήματα, καθώς και πρόσωπα που μας τα δημιούργησαν μέσα στα κλειστά κι ανήλια ''κουτάκια'' του πίσω μέρους του μυαλού μας και να τα ''αποσιωπήσουμε'', αφού η αναφορά και μόνο σε αυτά μπορεί να μας κάνει να αισθανθούμε άβολα και ο πόνος να έρθει να ''γρατζουνίσει'' με επιδεικτικό τρόπο τις αόρατες και φαινομενικά επουλωμένες πληγές που κοσμούν την ψυχή μας. Άραγε, στην προκειμένη περίπτωση πώς θα λειτουργούσε αυτή η ''Μνήμη σε κλειστό θάλαμο''; Και κυρίως, αυτόν τον κλειστό θάλαμο θα έπρεπε να τον προσεγγίσουμε μέσα από μία απόλυτα ρεαλιστική έννοια; Μία μεταφορική; Ή μέσα από ένα συνδυασμό και των δύο;

''Τέσσερις φίλοι, μια χαμένη κοπέλα και ένα άσυλο που μοιάζει να αναπνέει στο σκοτάδι.

Όταν τα ίχνη της πέμπτης από την παρέα χάνονται, οι πληροφορίες οδηγούν στο Άσυλο Γουίλαρντ – ένα μέρος που η φήμη του παγώνει το αίμα περισσότερο και από την καταιγίδα που ξεσπά πάνω από τα κεφάλια τους. Στέκονται στην πύλη, δεκατετράχρονα παιδιά ακόμα, γνωρίζοντας πως αυτό που πρόκειται να τολμήσουν ξεπερνά τις δυνάμεις τους. Όμως η φιλία τους είναι ο μόνος φάρος μέσα στο παγερό σκοτάδι.

Καθώς διαβαίνουν το κατώφλι, το άσυλο ξυπνά. Εκείνη την καταραμένη νύχτα, η παιδική αθωότητα δεν χάθηκε, θυσιάστηκε. Πόσοι δεσμοί μπορούν να αντέξουν το βάρος μιας τέτοιας κατάρας; Και πόση δυστυχία μπορεί να αντέξει η ψυχή ενός παιδιού πριν σπάσει οριστικά;" (Από το οπισθόφυλλο)

Όχι, μη βιαστείτε να βγάλετε το συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που απευθύνεται σε εφηβικό κοινό. Αντιθέτως, πολύ εύστοχα -κατ'εμέ- ο συγγραφέας προβαίνει στην επιλογή να χρησιμοποιήσει άτομα στην ευαίσθητη περίοδο της εφηβικής ηλικίας για να πρωταγωνιστήσουν μέσα στην ιστορία του παρόντος βιβλίου με απώτερο σκοπό -τουλάχιστον εγώ αυτό θέλω να πιστεύω- να αναδείξει το πώς η αθωότητα της παιδικής/εφηβικής ψυχής μπορεί να χαθεί τόσο εύκολα και γρήγορα κάτω από το βάρος της ευθύνης της συνειδητοποίησης ότι ο κόσμος δεν είναι πάντα τόσο ιδανικός. Κάτι που -για να είμαστε ειλικρινείς- δε θα έπρεπε σε καμία των περιπτώσεων να βαραίνει τις παιδικές/εφηβικές τους πλάτες... Ούτε καν εκείνες οι αποφάσεις που πρέπει να λαμβάνονται για την προστασία και την υπεράσπιση των όποιων αδυνάμων...

Δεν έχω ξαναδιαβάσει κάποιο έργο του συγγραφέα και οφείλω να ομολογήσω ότι αυτός ο διαχωρισμός της ιστορίας σε τέσσερα μέρη αποτελούμενα από μικρότερα κεφάλαια σε συνδυασμό με την τοποθέτηση των εγκιβωτισμένων ιστοριών που μας επιτρέπουν να δούμε την εξέλιξη με το πέρασμα του χρόνου και τα όποια κατάλοιπα άφησε η αρχική ιστορία σε αυτά τα πρόσωπα που θα έρθουν να ενωθούν μετά από χρόνια ολοκληρώνοντας, ουσιαστικά, τον κύκλο που άνοιξε στο παρελθόν, με βοήθησαν ώστε να κάνω τα απαραίτητα διαλείμματα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης για να μπορέσω να αποφορτιστώ συναισθηματικά και να συγκρατήσω τις πολλαπλές πληροφορίες που λάμβανα.

Ναι, μπορώ να πω ότι το παρόν βιβλίο μπορεί να μη μου θύμισε ένα αμιγώς μυθιστόρημα τρόμου, όπως μπορεί να έχω συνηθίσει και να το έχω στο μυαλό μου, μα ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τον τρόμο, την αγωνία, το μυστήριο και την περιπέτεια μαζί με τις εφιαλτικές περιγραφές για να αναδείξει μέσα από μία ελαφρώς φιλοσοφική διάθεση μερικά από τα εύστοχα σχόλιά του γύρω από κοινωνικά ζητήματα και το πώς συνδέονται με την παρούσα ιστορία. Μία ιστορία όπου ο τρόμος γύρω από την απώλεια, τον πόνο, την αδικία, την ανιδιοτελή φιλία, τον έρωτα, ακόμη και την αντιμετώπιση του φόβου γίνεται ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης...

Με πιο αγαπημένο μου κομμάτι του βιβλίου την πολύ έξυπνη αντίθεση μεταξύ του όποιου ρατσισμού, την αίσθηση ανωτερότητας των φασιστών και των ακολούθων αυτής της ποταπής πεποίθησης -ο θεός να την κάνει- και στάσης ζωής και της σκέψης ότι μπορούν οι αδύναμοι να θεωρούνται ως πειραματόζωα και πλάσματα κατώτερα στον βωμό της όποιας δήθεν επιστήμης και της ετερόκλητης αυτής παρέας εφήβων που θα μπορούσαν για ποικίλους, μα και για κανέναν λόγους να θεωρούνται αποδέκτες και φέροντες αυτών των ταμπελών, το βιβλίο με κέρδισε σε έναν σεβαστό βαθμό. Και ξέρετε τί διαπίστωσα; Πώς πολλές φορές η ενηλικίωση δεν έρχεται με ανώδυνο κι αναμενόμενο τρόπο και τότε η μνήμη μπαίνει κι αυτοβούλως σε κλειστό θάλαμο...

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.