Ο Μεσημεράς

Αφιερωματικός μήνας στη λογοτεχνία του τρόμου & της φαντασίας...

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Εάν ως αναγνώστρια επιλέγω να κρατώ μικρό καλάθι γύρω από τα ονόματα εγχώριων και ξένων συγγραφέων και τα έργα αυτών που είναι κάπως παραπάνω προβεβλημένα, σκεφτείτε ποια μπορεί να είναι η στάση μου προς εκείνη τη μερίδα των δημιουργών που μπορεί να είναι ευρέως γνωστοί/ες στο κοινό από τη βασική τους επαγγελματική ιδιότητα και κατ'επέκταση την όποια συγγραφική τους προσπάθεια. Ναι, είμαι κάπως παραπάνω επιφυλακτική, δίχως όμως να είμαι κι αφοριστική. Διότι, αν δε διαβάσω κάποιο έργο τους, πώς θα εκφέρω άποψη; Σωστά; Σωστά! 

Έτσι σήμερα διάβασα και σας μιλώ για το μυθιστόρημα τρόμου του κωμικού, συγγραφέα και influencer Ηλία Φουντούλη, με τίτλο ''Ο Μεσημεράς'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος. Ένα βιβλίο που ίσως και να διέφευγε της προσοχής μου, αν δεν είχα αποφασίσει να προβώ σε αυτόν τον αφιερωματικό μήνα στη λογοτεχνία του τρόμου και της φαντασίας. Βλέπετε, μπορεί να υπάρχει άπλετη διάθεση για αναγνώση όλο και περισσότερων βιβλίων, μα ο διαθέσιμος ελεύθερος χρόνος μου να είναι περιορισμένος. Οπότε κι έχω αποφασίσει να εστιάσω σε λογοτεχνικά είδη που θεωρώ ως πιο αγαπημένα μου.

Εντάξει, το ομολογώ! Δεν έχει τύχει να παρακολουθήσω καμία του παράσταση stand up comedy ούτε κι έχω διαβάσει κάποιο προηγούμενο έργο του, αλλά γνωρίζω ότι είναι λάτρης των βιβλίων τρόμου, οπότε ένιωσα λες και βρήκα ένα κοινό σημείο ''επαφής'' μαζί του, που θα μου επέτρεπε να προσεγγίσω τον λόγο και τον τρόπο σκέψης του και γιατί όχι, να μη βρω αρεστό και το έργο του! Και όπως διαπίστωσα, ο συγγραφέας φαίνεται ότι θα με ''κέρδιζε'' από τις πρώτες, κιόλας, στιγμές της ανάγνωσης με τη φράση που σχεδόν ''ανοίγει'' την εξιστόρηση ''Τότε που κάνει τόση ζέστη που τη νιώθεις σαν αγκαλιά από ανεπιθύμητο συγγενή''. Ε ναι! Δώστε του τώρα το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας! Οκ! Πλάκα κάνω. Μα να που αυτή η φράση ήρθε να μου ''ξυπνήσει'' ανεπιθύμητες μνήμες από τότε που ήμουν μικρό παιδί (καλά, το ίδιο ισχύει και τώρα) που φάνταζε σαν να έχω πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποιον εφιάλτη... Μία φράση που με έπεισε πώς έπρεπε να αφιερώσω τον χρόνο και την προσοχή μου στο βιβλίο απερίσπαστη!

''Ο Μεσημεράς'', όπως προείπα ο τίτλος του βιβλίου και οφείλω να ομολογήσω ότι πριν καν διαβάσω την περιγραφή του, στο άκουσμα και μόνο του τίτλου, θυμήθηκα τα παιδικά μου καλοκαίρια -προτού επισκεφτούμε οικογενειακώς το νησί της γιαγιάς για διακοπές- τη μαμά μας να προσπαθεί να μας κοιμίσει (εμένα και τον μικρό μου αδελφό) το μεσημέρι για να έχει λίγη ηρεμία και χαλάρωση. Ναι, στα παιδικά μας αυτιά ο πολυπόθητος -πάντα μέσα από την ενήλικη ματιά- μεσημεριανός ύπνος έμοιαζε πιο πολύ με αγγαρεία/τιμωρία παρά με απόλαυση. Άρα, για κάποιον λόγο, τον πήρα με λίγο στραβό και οξύμωρα ενδιαφέρον και πιασάρικο μάτι και ήθελα να μάθω περισσότερα για εκείνον. 

''Σε όλη την Ελλάδα κυκλοφορεί με διάφορες παραλλαγές μια ιστορία, μια λαϊκή δοξασία που μεταφέρεται στόμα με στόμα από γενιά σε γενιά. Λέγεται συνήθως τα μεσημέρια του καλοκαιριού στα παιδιά σαν μια απροσδιόριστη απειλή: «Πέσε για ύπνο γιατί θα σε πάρει ο Μεσημεράς!»

Καλοκαίρι 1993: Μια παρέα παιδιών συναντιέται σε ένα χωριό της ορεινής Αρκαδίας. Εκεί που περνάνε πάντα τα καλοκαίρια τους από τότε που γεννήθηκαν.

Εκεί που νιώθουν ασφάλεια και θαλπωρή. Που τίποτα κακό δεν συμβαίνει ποτέ. Έχουν αφήσει πίσω τους την παιδική ηλικία, αλλά δεν έχουν μεγαλώσει αρκετά για να μην κινδυνεύουν από τον Μεσημερά…

Το καλοκαίρι θεωρείται η καλύτερη εποχή του χρόνου. Ξέγνοιαστοι, χαλαροί, ευτυχισμένοι. Όμως για να περνάει καλά ο κόσμος το καλοκαίρι, κάπου, κάπως, πρέπει να υπάρχει ένα τίμημα. Ο Μεσημεράς είναι μια ιστορία για αυτόν που έρχεται να το εισπράξει." (Από το οπισθόφυλλο)

Δόξα τω Θεώ, θα πω ότι η χώρα μας και κυρίως η επαρχία είναι γεμάτη από θρύλους με ένα πιο τρομακτικό χαρακτήρα που έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές ανθρώπων και μας κάνουν να αφήνουμε τη φαντασία μας ελεύθερη να πλάθει δικούς της κόσμους και σενάρια με πρωταγωνιστές/στριες -ή και όχι- εμάς. Διότι, ακόμη κι αν δεν έχει κάποιος/α ρίζες από κάποιο χωριό, σίγουρα θα δηλώνει γοητευμένος/η φανερά, ή, κι αφανέρωτα από το άκουσμα ανάλογων λαογραφικών τρομακτικών ιστοριών, την υποτιθέμενη ( ; ) παρουσία πλασμάτων της φαντασίας έως και εγκαταλελειμμένων σπιτιών/κτιρίων όπως κι ολόκληρων χωριών που κανείς πλέον δεν τα επισκέπτεται, πόσω μάλλον να κατοικεί εκεί... 

Έτσι ο συγγραφέας εμπνέεται από έναν λαϊκό μύθο με κοινή αφετηρία και θεματική -εντάξει το όνομα του πρωταγωνιστικού τρομακτικού προσώπου/πλάσματος μπορεί να διαφέρει από τόπο σε τόπο- και μας επιστρέφει πίσω σε μία αγαπημένη και ξένοιαστη για πολλούς/ες δεκαετία του '90 και καθιστά τον μύθο πιο ρεαλιστικό και επικίνδυνα προσιτό και πιθανό από ποτέ. Με σεβασμό και νοιάξιμο για μία εποχή που είχε και τα θετικά και τα αρνητικά της, η αθωότητα της παιδικής/εφηβικής ματιάς ''συναντά'' και έρχεται σε μία κατά μέτωπο ''σύγκρουση'' με τον τρόμο και το πώς αυτός καθορίζει τη σκέψη, τις πράξεις κι εντέλει ολότελη τη ζωή μας...

Γρήγορη και συνεχόμενη δράση, καθαρή και ουσιαστική γραφή που πείθει με τρόπο αβίαστο και σε καμία περίπτωση επί τούτου εντυπωσιακή, περιγραφές που σε κάνουν να θες να γυρίσεις και να κοιτάξεις πίσω σου για να ελέγξεις αν κάποιος/κάτι καιροφυλακτεί, οικεία πρωταγωνιστικά πρόσωπα, μία γερή δόση της ελληνικής επαρχίας και των όποιων συνηθειών των ανθρώπων εκεί, όπως και μία εύστοχη αντίθεση μεταξύ του καυτού καλοκαιριού κι ό,τι αυτό σηματοδοτεί και του όποιου σκοταδιού, κρύας αίσθησης και φόβου του στοιχείου του θρίλερ έρχονται να τονίσουν και να αναδείξουν με πολύ έξυπνο τρόπο τα λεγόμενα του συγγραφέα που έχει βαλθεί να μας κάνει να θυμηθούμε γιατί αγαπάμε τόσο πολύ τον τρόμο και ποια ήταν η στιγμή που νιώσαμε αυτήν την ακαταμάχητη έλξη κι απώθηση προς εκείνον.

Εμένα, όπως καταλάβατε, το βιβλίο με εξέπληξε ευχάριστα και να ξέρετε ότι ''κλείδωσε'' η θετική μου ματιά προς εκείνο τόσο με τον εύστοχο επίλογο που ακολουθεί μία κυκλική πορεία όσο και με την ταύτισή μου με την μικρή Αννούλα ( έπεται μικρό spoiler) και τα όσα βίωσε από τη θεία Λίτσα στο κεφάλαιο 24. Και κάπου εδώ, σας αφήνω και σας προτρέπω να το αναζητήσετε κι εσείς!

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Υ.Γ. Και για να μην ξεχνιόμαστε! Η ανοιχτή πρόσκληση προς τους/τις εγχώριους/ες συγγραφείς του τρόμου, της φαντασίας και των παρακλαδιών αυτών ισχύει για όλον τον μήνα Οκτώβρη! Οπότε, είμαι στη διάθεσή σας!