Νίκανδρος

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Ανέκαθεν αγαπούσα την ιστορία. Τον τρόπο που συνδεόταν το πραγματικό με τη φαντασία, η αλήθεια με τον μύθο, καθώς και τα όσα φανερά κι αφανέρωτα συνοδεύουν, εσαεί, εκείνη στο πλευρό των ανθρώπων. Ναι, γι'αυτό τον λόγο, αισθάνομαι μεγάλη χαρά όταν μου δίνεται η ευκαιρία να διαβάσω ανάλογα έργα. Όμως, δυστυχώς, αυτή η ευφορία τον τελευταίο καιρό μοιάζει σαν να μετριάζεται και να γίνεται όλο και πιο σπάνια, αφού αρκετοί/ες δημιουργοί έχουν επιλέξει να γράφουν βιβλία με συγκεκριμένο ιστορικό υπόβαθρο (π.χ. η καταστροφή της Σμύρνης, ο εμφύλιος και η περίοδος της κατοχής στη χώρα μας, η επανάσταση του 1821, όπως και πολλά γεγονότα που σημάδεψαν την νεότερη ιστορία του τόπου μας από τα μέσα του 19ου αιώνα έως και λίγο πριν τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο) και δε σας το κρύβω -κατόπιν κι από συζητήσεών μου με άλλους/ες βιβλιόφιλους/ες- αυτό όχι μόνο έχει καταντήσει κουραστικό, βαρετό και μονότονο (να διαβάζουμε ξανά τα ίδια και τα ίδια!), αλλά είναι κι αποτρεπτικό από το να διαβάσουμε ιστορικά μυθιστορήματα. 

Συγγνώμη αν ακούγομαι αυστηρή (ίσως και δηκτική!), αλλά δε γίνεται αλλιώς! Πρέπει κάποια στιγμή να ακουστούμε ως αναγνωστικό κοινό. Έχουμε μία τόσο υπέροχη και πλούσια ιστορία και μυθολογία πάνω στις οποίες μπορούν να ''πατήσουν'' οι δημιουργοί κι ελάχιστοι/ες είναι εκείνοι/ες που τολμούν να ξεφύγουν από τα παγιωμένα και χιλιοειπωμένα. Μία αρκετά καλή κι ελπιδοφόρα εξαίρεση αποτελεί ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας Αντώνης Χ. Παπαδόπουλος με το πρώτο του ιστορικό μυθιστόρημα, με τίτλο ''Νίκανδρος'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος. Ένα μυθιστόρημα κατά βάσει ιστορικό όπου συνδυάζει την περιπέτεια με την πολιτική ίντριγκα μέσω της αφήγησης των γεγονότων ενός ενεργού μάρτυρα και ιστορικού παρατηρητή.

''Στη βιβλιοθήκη του Βατικανού ανακαλύπτεται ένα ανέκδοτο ημερολόγιο του ιστορικού Διόδωρου του Σικελιώτη από το 48 π.Χ. Η ιστορία ξεκινά στην Αλεξάνδρεια, όπου ο Διόδωρος, απεσταλμένος της Ρώμης, μπλέκεται άθελά του σε δολοφονίες και κλοπές σπάνιων κτερισμάτων, ανάμεσα στα οποία το δέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Απαχθείς, καταλήγει στο Δυρράχιο εν μέσω του εμφυλίου πολέμου μεταξύ Πομπήιου και Ιουλίου Καίσαρα, συμμετέχοντας σε ηρωικές μάχες και καταγράφοντας με ζωντάνια την πορεία των στρατών μέχρι την επική αναμέτρηση στα Φάρσαλα. Παράλληλα, ζει μια προσωπική ιστορία γεμάτη ίντριγκα και πάθος, που τον φέρνει σε άμεση επαφή με τους δύο μεγάλους αντιπάλους και τα μυστικά της εποχής." (Από το οπισθόφυλλο)

''Μια καλή ιστορία δεν φωνάζει, απλώς αποκαλύπτεται'' αναφέρει η φράση που κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου και δε θα μπορούσα παρά να μη συμφωνήσω. Έτσι ακριβώς κι ο συγγραφέας προσπαθεί και τα καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό να εκπληρώσει αυτήν την υπόσχεση που μας δίνει. Παίρνοντας έμπνευση από την αρχαία ιστορία της χώρας μας, καθώς και με γεγονότα που έχουν μείνει στον χρόνο ως σημαδιακά για τον ρου της τότε ιστορίας, όπως και τον τρόπο που καθόρισαν εν μέρει το πώς είναι ο κόσμος σήμερα, μας δίνει ένα κείμενο που η γραφή του είναι ρέουσα κι ακατάπαυστη. Τα πρόσωπα είναι με τέτοιον τρόπο δομημένα και τοποθετημένα στο κείμενο ώστε να ταιριάζουν με την εποχή και τα όποια βιώματα μπορεί να έχουν, καθώς και τα όποια χαρακτηριστικά και τρόπο σκέψης.

Άν και ο τίτλος του βιβλίου είναι ''Νίκανδρος'' ο συγγραφέας μας παραπλανά, αφού δεν πρόκειται να διαβάσουμε μία υπόθεση βασισμένη στην ίδια τη ζωή αυτού του προσώπου καθεαυτού, μα εκείνος (ο Νίκανδρος) γίνεται η αφορμή για την πορεία που θα διανύσει ο κεντρικός πρωταγωνιστής του βιβλίου, αφού ψάχνει την αλήθεια της ύπαρξης του νόηματος της ζωής του μέσα από την αναζήτηση αυτού του προσώπου. Σαν να είναι η πυξίδα προς την κατάκτηση της γνώσης για το πώς πρέπει να ζήσει και το τί έργο οφείλει να επιτελέσει. Δεν ξέρω πώς ακριβώς να σας περιγράψω αυτήν την αίσθηση που μου άφησε η ανάγνωση του βιβλίου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δε μου πέρασε στιγμή αδιάφορο!

Ναι, ξέρω ότι δεν είναι το πρώτο, μα μήτε και το τελευταίο ιστορικό μυθιστόρημα που διαβάζω. Ναι, θα διαβάσω ακόμη αρκετά και θα μάθω και άλλα ιστορικά γεγονότα. Αυτό, όμως, που κρατώ ως πολύ θετικό από την επαφή μου με το βιβλίο -και με αυτό θα κλείσω την αναφορά μου σε εκείνο- είναι το πώς ο συγγραφέας με προσοχή και σεβασμό καταφέρνει και κρατά σταθερές και ξεκάθαρες τις ισορροπίες μεταξύ της πραγματικής ιστορίας (ενδελεχή έρευνα) και της μυθοπλασίας, καθώς και το πώς αναδεικνύει την ανθρώπινη σκέψη και ψυχολογία μέσα απ'όλα αυτά. Ένα καλογραμμένο και ευχάριστο πόνημα που μου άφησε ανέλπιστα αρκετά καλές εντυπώσεις.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος.