Τί κάνουμε με ένα πτώμα (κι άλλες ιστορίες)

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Άν και ο τίτλος «Τι να κάνουμε με ένα πτώμα και άλλες ιστορίες» ακούγεται σίγουρος και στακάτος μέσα από την καταφατική του μορφή, δεν παύει να μοιάζει σαν να κρύβεται πίσω του μια ερωτηματική φύση που μας κάνει να αναφωνήσουμε «Οέο!» ως την πιο αυθεντική κι αυθόρμητη απάντηση που πρώτη έρχεται στο μυαλό μας. Ελάτε, λοιπόν, να βρούμε (ή και όχι) τις όποιες απαντήσεις μέσα από την καινούργια συλλογή διηγημάτων του συγγραφέα Πρόδρομου Γιαγκόπουλου (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γράφημα) που έχει βαλθεί (με την καλή έννοια) να μας βάλουν ηθελημένα στη διαδικασία να ξεβολευτούμε από τις αναπαυτικές μας θέσεις και την όποια μακαριότητα του μυαλού μας…

Αγαπητοί/ες συνβιβλιόφιλοι/ες, μην κάνετε το λάθος που έκανα κι εγώ ξεκινώντας την ανάγνωση του βιβλίου. Μην αφεθείτε να σας ξεγελάσει ο φαινομενικά χιουμοριστικός ( ; ) τίτλος του βιβλίου. Κρατήστε πολλά μικρά καλάθια στα χέρια σας, προτού επιλέξετε να καταλήξετε στον τρόπο που θα το προσεγγίσετε. Πιάστε το από την αρχή και αφήστε σε εκείνο να σας διηγηθεί όλα όσα έχει μέσα στις σελίδες του. Ο συγγραφέας, άλλωστε, δεν προβαίνει τυχαίως στο διαχωρισμό των διηγημάτων σε τέσσερις ξεχωριστές ενότητες, όπου τα διηγήματα καθεμίας εξ αυτών ''ενώνονται'' και ''χωρίζονται'' κάτω από έναν κοινό παρονομαστή που αναφέρεται σε μία διαφορετική θεματική η οποία προσεγγίζεται κι αναδεικνύεται, κάθε φορά, από μία άλλη οπτική. Λες και η αλήθεια έρχεται να ξεσκεπάσει το ψέμα και η φαντασία να υπερισχύσει της πραγματικότητας...

Όσοι/ες έχουμε διαβάσει και προηγούμενα έργα του συγγραφέα, είναι γεγονός ότι θα ''μπούμε'' κάπως πιο ψυλλιασμένοι/ες σε σχέση με το τί να αναμένουμε γύρω από τον τρόπο γραφής και σκέψης του. Δεν υποκύπτει σε συγγραφικά τεχνάσματα, δεν ωραιοποιεί καταστάσεις, δεν είναι λάτρης των αερολογιών, ή, λοιπών δήθεν αμπελοφιλοσοφικών τάχα μου σκέψεων και διδαχών κι εγώ αυτό το εκτιμώ πολύ ως αναγνώστρια. Κι εύχομαι να σας ικανοποιήσει και εσάς. Τί έχουμε, όμως, εδώ; Ιστορίες που αποτυπώνονται πάνω στο χαρτί υπό μορφή διηγημάτων που είναι πλήρη από άποψη δομής και νοημάτων. Ναι, δεν υποστηρίζω ότι ξεχώρισα όλα στον ίδιο βαθμό, μα πιστεύω ότι καθένα απ'αυτά άφησε πάνω μου ένα μικρό ''σημάδι''...

''Τέσσερις ενότητες, τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι. Ιστορίες που κινούνται ανάμεσα στο γνώριμο και το παράδοξο, στα όρια της πραγματικότητας και του ονείρου. Οι ήρωές τους διασχίζουν δρόμους, περιμένουν σε σταθμούς, στέκονται δίπλα σε κυματοθραύστες ή χάνονται σε αστικές ρωγμές, παλεύοντας να σταθούν ακίνητοι μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει. Μερικοί είναι ετοιμοπόλεμοι, άλλοι έχουν ήδη χάσει. Ένας παππούς με Αλτσχάιμερ περιμένει το τελευταίο λεωφορείο για Κόρινθο, χωρίς να ξέρει αν πηγαίνει μπροστά ή πίσω στον χρόνο. Ένας μελαγχολικός Ηρόστρατος ψάχνει κάτι να κάψει, ενώ αλλού ένα πείραμα με γάτες δοκιμάζει τα όρια της ηθικής. Στις βιτρίνες των Zara οργανώνονται μικρές εξεγέρσεις, στις σκιές των πολυκατοικιών κάποιος παγιδεύεται σε κρίσεις πανικού. Κάπου, ένας μελισσοκόμος μετρά καλοκαίρια, μια γυναίκα αρνείται να πιστέψει στον θάνατό της, ενώ ένας συγγραφέας δεν ξέρει πώς να κλείσει μια ιστορία. Ένα μαμούθ εμφανίζεται στις ράγες του τρένου, αλλά ποιος το βλέπει στ’ αλήθεια; Ιστορίες από εκεί που σταματά ο χρόνος, από τη στιγμή που δεν ξέρεις αν βρίσκεσαι στην αρχή ή στο τέλος. Μια συλλογή για όσους ξέρουν ότι ο κόσμος έχει πάντα κάτι να κρύψει στις ρωγμές του." (Από το οπισθόφυλλο)

Τί; Σας φαίνονται παράξενα όλα τα παραπάνω; Ε πού να διαβάσετε και το βιβλίο! Ο συγγραφέας βαθειά υποστηρικτής του ωμού ρεαλισμού -όχι για να σοκάρει, ή, απλώς και μόνο για να προκαλέσει το θυμικό και τη σκέψη του αναγνωστικού κοινού- μας προσφέρει τροφή για σκέψη και εύστοχο προβληματισμό μέσα από τις ιστορίες των έργων του. Θίγει ζητήματα που μας απασχολούν είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο. Από το ζήτημα της απώλειας και το πώς μπορεί κάποιος άνθρωπος να το διαχειριστεί, τις σχέσεις μεταξύ γονέων και παιδιών, τον ανθρώπινο ψυχισμό με όλες τις ακραίες συμπεριφορές που συγκαλύπτονται κάτω από στρώματα του ''φαίνεσθαι'' κι όχι του ''είναι'', τις συμπεριφορές των ανθρώπων που βασίζονται είτε σε αρχέγονα αχαλίνωτα και σκοτεινά πάθη είτε βάσει της όποιας λογικής, την ειρωνεία του υπερκαταναλωτισμού και το πώς μερικοί άνθρωποι νιώθουν ζωντανοί και πιστεύουν ότι βρίσκουν το νόημα της ύπαρξής τους μέσα από την αντίφαση των πασίγνωστων μαρκών έναντι των πιο άσημων, καθώς και αρκετά ακόμη... Κι όλα αυτά σε ένα σκηνικό όπου η πραγματικότητα και το όνειρο/εφιάλτης μοιάζουν να εισχωρούν το ένα μέσα στο άλλο με τα όρια να είναι τόσο δυσδιάκριτα και εύθραυστα όσο δηλαδή μας χωρίζει η λογική από την τρέλα...

Μεγαλύτερο πλεονέκτημα του βιβλίου -κατά την προσωπική μου ματιά ως αναγνώστρια- είναι η αληθοφάνεια που χαρακτηρίζει κάθε πρόσωπο που θα περάσει από το εκάστοτε διήγημα της συλλογής. Μου επέτρεπαν να δω βαθειά μέσα τους και να τρομάξω από τη συνειδητοποίηση του τί πραγματικά μπορεί να κρύβεται στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής και το πώς μπορεί από τη μία στιγμή στην άλλη να ενεργοποιηθεί και να βγει στην επιφάνεια σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμά του, όπως και το ότι μπορούμε, κάλλιστα, στη θέση αυτών των ανθρώπων να βρεθούμε κάποια στιγμή κι εμείς με τη σειρά μας... Ναι, μπορώ να πω ότι η παρούσα συλλογή με άγγιξε με έναν ανεξήγητο κι αναπάντεχο τρόπο που θα μείνει για αρκετό νωπό στη μνήμη μου...

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γράφημα.