Το φιλί που δεν δόθηκε ποτέ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Εννέα στα δέκα... Κι όχι! Μη βιαστείτε να βγάλετε το συμπέρασμα ότι πρόκειται για βαθμολογία, αλλά για τον αριθμό των έργων της συγγραφέως Ειρήνης Βαρδάκη, τα οποία έχω διαβάσει έως και σήμερα. Κι αναρωτιέμαι, τί είναι αυτό που πραγματικά -ως αναγνωστικό κοινό- μας κάνει να αγαπάμε να διαβάζουμε τόσο φανατικά το ένα μετά το άλλο τα βιβλία ενός/μία συγγραφέα/εως... Η συνήθεια; Η όποια ''ασφάλεια'' του να κινούμαστε σε γνώριμα ''μονοπάτια'' γραφής; Οι προηγούμενες καλές αναγνωστικές εμπειρίες; Κάτι άλλο, ή, ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω; Εγώ ακόμη δεν έχω καταλήξει, πάντως, στο τί είναι αυτό που καθιστά τόσο θελκτικά στην αναγνωστική μου ματιά τα βιβλία της εν λόγω συγγραφέως, αλλά πάντα αγαπώ να αναζητώ και να τα διαβάζω.

Δεν ξέρω αν το δέκατο βιβλίο της συγγραφέως μπορεί να χαρακτηριστεί ως το δέκα το καλό, αλλά νιώθω ότι ήρθε μέσα από την όποια παρουσία του να επιβεβαιώσει τον κανόνα ότι όταν ένας/μία συγγραφέας έχει βρει τα πατήματά του/της μέσα από ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος και το υπηρετεί, επάξια, δε χρειάζεται να προβεί σε συγγραφικά ''ακροβατικά'' για να εντυπωσιάσει το αναγνωστικό κοινό. Και το μυθιστόρημα ''Το φιλί που δεν δόθηκε ποτέ'' (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας) είναι από εκείνα τα ψυχολογικά θρίλερ που όντως στοχεύουν στη βαθύτερη ψυχολογία τόσο του αναγνωστικού κοινού όσο και των προσώπων που πρωταγωνιστούν μέσα στις ιστορίες τους και δίνουν μία άλλη διάσταση του τί σημαίνει να βρίσκομαι μπλεγμένος/η σε ένα αλλιώτικο παιχνίδι ψυχολογίας όπου απαιτούνται γερά νεύρα και μπόλικη δόση υπομονής/αντοχής από όλες τις μεριές. Άραγε, είμαστε έτοιμοι/ες γι'αυτό που ερχόταν;

''Όταν ο επιτυχημένος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων Ζοέλ έχασε την έμπνευσή του, μετακόμισε αλλάζοντας πόλη και σπίτι, αναζητώντας μια σπίθα που θα τον έβγαζε από το πνευματικό του αδιέξοδο. Όταν γνώρισε την Κλοέ πίσω από έναν τοίχο, τη μίσησε μέχρι θανάτου. Όταν τη συνάντησε για πρώτη φορά από κοντά, τη λάτρεψε… μέχρι θανάτου. Η έμπνευση και η επιτυχία επέστρεψαν δυναμικά. Επιτέλους, όλα είναι ξανά όπως πρέπει. Εκτός από την Κλοέ. Τη δική του Κλοέ. Μια δυνατή καταιγίδα γίνεται η αιτία και το αποτρόπαιο έγκλημα έρχεται στο φως. Όλα έρχονται στο φως. Εκτός από την αλήθεια. Ένας γρίφος αναζητά απαντήσεις. Κι ένα φιλί που δεν δόθηκε ποτέ κάθε –μα κάθε– βράδυ επιστρέφει. Χωρίς στόμα. Ένα ψυχολογικό θρίλερ με ανατροπές που σοκάρουν και αλήθειες που δίνονται από τις πρώτες σελίδες, αλλά κανείς δεν καταφέρνει να τις αναγνωρίσει. Ακραίο, ευφυές, ιλιγγιώδες, με ένα ανατρεπτικό φινάλε που συγκλονίζει." (Από το οπισθόφυλλο)

Αν εμείς ως απλοί/ες αναγνώστες/στριες πιάνουμε τον εαυτό μας να έχει ''πέσει'' σε αναγνωστικό τέλμα, μπορείτε να φανταστείτε τους/τις δημιουργούς και το πώς θα αισθάνονται όταν βρίσκονται σε συγγραφικό αδιέξοδο; Με δεδομένη όλη αυτήν την πίεση που τους/τις ασκείται από τα αυστηρά συμβόλαια και όρους σχετικά τόσο με την παράδοση του επόμενου έργου τους όσο και από τις προγενέστερες επιτυχίες μαζί με τις όλο κι αυξανόμενες απαιτήσεις του αναγνωστικού κοινού; Ένα αναγνωστικό κοινό που μπορεί να ανεβάσει και να κατεβάσει τους/τις εκάστοτε δημιουργούς αναλόγως με το αν πείθεται, ή, όχι από τα λεγόμενά τους και δεν το έχει σε τίποτα να βρει κάποιον/α άλλον/η δημιουργό ώστε να αναπληρώσει τη θέση στην καρδιά και στη σκέψη του/της που πλέον μπορεί να έχει αδειάσει...

Και να που η ερώτησή μου του τύπου πού μπορεί να βρει ένας/μία συγγραφέας έμπνευσης για τη συγγραφή μίας καινούργιας ιστορίας κάθε άλλο παρά απλοϊκή και φαινομενικά ανώδυνη μπορεί να είναι... Αντιθέτως, η έμπνευση, ή, πιο σωστά η στέρηση αυτής μπορεί να παρομοιαστεί σαν μία αόρατη θηλιά γύρω από το λαιμό του/της εκάστοτε δημιουργού που σταδιακά και δίχως έλεος να στερεί το πολύτιμο για την επιβίωσή του/της οξυγόνο. Κι αναρωτιέμαι... Μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας/μία συγγραφέας ώστε να καταφέρει να επαναφέρει την έμπνευση ως πυξίδα που θα του/της δείχνει τον δρόμο της συγγραφής του επόμενου και συγκλονιστικού του έργου; Με ποιον τρόπο; Και κυρίως με ποιες συνέπειες για τον/την ίδιο/α;

Ερχόμενη σε επαφή με το παρόν βιβλίο, ξέρετε τί διαπίστωσα; Ότι αν για κάποιον λόγο, λοιπόν, αγαπάμε να διαβάζουμε τόσο φανατικά έργα της παρούσας συγγραφέως, είναι διότι επιλέγει να αναπτύσσει τη σκέψη της και να εξελίσσει τη γραφή της παραμένοντας πιστή σε ένα συγκεκριμένο συγγραφικό μοτίβο. Όχι! Μη βιαστείτε να το θεωρήσετε ως κάτι αρνητικό, ή, κάτι που μπορεί να δίνει στη δημιουργό την αίσθηση ασφαλείας και δεδομένης επιτυχίας των έργων της. Επιτρέψτε μου να θεωρώ -ως απλή αναγνώστρια- ότι είναι πολύ σημαντικό να ταυτίζουμε τους/τις δημιουργούς με έναν τρόπο γραφής που θα μας κάνει να αναγνωρίζουμε την αυθεντικότητα και την όποια μοναδικότητα των έργων τους σαν άλλη προσωπική τους ταυτότητα μέσα στην πληθώρα των βιβλίων που μας κατακλύζουν σε καθημερινή βάση.

''Πριν σε αγγίξει... Σε έχει ήδη κυκλώσει.''

Διάβασα το βιβλίο με μεγάλη προσοχή από την αρχή έως και το τέλος. Προσπάθησα να αντιληφθώ την αλήθεια μέσα στην πλάνη. Το αν, τελικά, όλα τα στοιχεία είναι μπροστά μας κι εμείς επιλέγουμε να μην τα βλέπουμε είτε δε μας ελκύουν τα όποια προφανή είτε επειδή έχουμε μάθει να μην αποδεχόμαστε την πραγματικότητα όπως είναι, διότι θα έρθει η στιγμή που θα κάνει την όποια ''φούσκα'' μέσα στην οποία ζούμε να σκάσει με τρόπο εκκωφαντικό και κυρίως επώδυνο για την ψυχή και τη σκέψη μας. Ναι, ως άνθρωποι αρεσκόμαστε να τα ζούμε όλα στην όποια υπερβολή της φαντασίας και της ηθελημένης τάσης να ονειροβατούμε στην όποια πραγματοποίηση του όποιου ανεκπλήρωτου για να μπορέσουμε να... Άραγε, τί είναι αυτό που μας οδηγεί εκεί; Η ανάγκη για αποδοχή; Η ευχή για εκπλήρωση των ονείρων; Η αναζήτηση της αγάπης; Η λύτρωση μέσα από την όποια συμφιλίωση με τον εαυτό μας; Κάτι άλλο; 

Για μένα, εν ολίγοις, το βιβλίο ξεχωρίζει για την πληθώρα των έντονων και σαρωτικών αντιφατικών συναισθημάτων που κατακλύζουν τις σελίδες του. Ναι, παρασύρθηκα από τον ειρμό της γραφής της συγγραφέως και τολμώ να πω ότι διαβάζοντας την παραπάνω περίληψη προσπάθησα να εστιάσω στον εντοπισμό των όποιων αληθειών υπάρχουν και όμως δεν τα κατάφερα πλήρως. Ίσως εκεί να οφείλεται και το γεγονός ότι ο επίλογος του βιβλίου όχι μόνο με εξέπληξε με τον κάλλιστο τρόπο, αλλά με οδήγησε σε μία αλλιώτικη μορφή ''σύνδεσης'' κι ''αποσύνδεσης'' με την ουσία και την επιρροή του πάνω μου, που όμως θα διαρκέσει για αρκετό ακόμη καιρό.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.