Από τη στιγμή που διάβασα το πρώτο βιβλίο του Toshikazu Kawaguchi Πριν κρυώσει ο καφές, ήξερα ότι θα ήθελα να επιστρέψω ξανά και ξανά σε εκείνο το μικρό καφέ στο Τόκιο.
Και πράγματι, ολοκληρώνοντας και τα πέντε βιβλία της σειράς, ένιωσα σαν να αποχαιρετώ αγαπημένους ανθρώπους. Αυτό που με έκανε να αγαπήσω τόσο αυτή τη σειρά δεν ήταν το στοιχείο του ταξιδιού στον χρόνο, αλλά η ανθρωπιά της.
Κάθε ιστορία μιλά για πράγματα που όλοι έχουμε νιώσει: την απώλεια, τις τύψεις, τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν, τους ανθρώπους που αγαπήσαμε και τις δεύτερες ευκαιρίες που δεν ήρθαν ποτέ. Από το Πριν κρυώσει ο καφές μέχρι το πέμπτο βιβλίο Πριν χαθεί η καλοσύνη, κάθε επιστροφή στο μικρό καφέ Funiculi Funicula ήταν σαν μια επιστροφή σε ένα γνώριμο μέρος.
Σε έναν κόσμο όπου οι κανόνες είναι αυστηροί και το παρελθόν δεν μπορεί να αλλάξει, οι ήρωες αναζητούν κάτι πολύ πιο σημαντικό: την κατανόηση, τη συγχώρεση και την ειρήνη με όσα έχουν ζήσει. Πολλές φορές σταματούσα το διάβασμα, για να σκεφτώ δικούς μου ανθρώπους και να αναρωτηθώ τι θα τους έλεγα αν είχα λίγα λεπτά ακόμα μαζί τους. Αν θα ήθελα πραγματικά να αλλάξω κάτι από το παρελθόν ή αν θα μου αρκούσε μια τελευταία κουβέντα, μια αγκαλιά ή ένα «ευχαριστώ» που δεν πρόλαβα να πω.
Αυτό που αγάπησα ιδιαίτερα σε αυτά τα πέντε βιβλία ήταν ότι, μαζί με τις ιστορίες, επέστρεφα και στους ίδιους τους ανθρώπους του Funiculi Funicula. Την αφοσιωμένη Kei, τον ήρεμο Nagare, τη μυστηριώδη Kazu και τη μαμά της με το λευκό φόρεμα, αλλά και χαρακτήρες όπως η Fumiko και η Hirai, που από το πρώτο κιόλας βιβλίο κατάφεραν να με συγκινήσουν βαθιά. Και όσο προχωρούσα στη σειρά, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι επιστρέφω σε ένα γνώριμο μέρος και συναντώ παλιούς φίλους.
Αυτό που με συγκίνησε περισσότερο σε αυτά τα βιβλία είναι ότι δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν. Δεν βασίζονται στις ανατροπές ούτε στην αγωνία. Αντίθετα, μιλούν με έναν ήσυχο, τρυφερό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο για όλα εκείνα που μας ενώνουν: την αγάπη, την απώλεια, τη μνήμη, τη νοσταλγία και την ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανούς τους ανθρώπους που αγαπάμε.
Παρόλο που η δομή των βιβλίων επαναλαμβάνεται, δεν με κούρασε ποτέ. Αντίθετα, κάθε νέο βιβλίο ήταν σαν μια συνάντηση με παλιούς φίλους. Σαν να καθόμουν ξανά στο αγαπημένο μου τραπέζι και να άκουγα νέες ιστορίες που, με κάποιον τρόπο, έμοιαζαν και δικές μου. Ίσως γι’ αυτό κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν διάβαζα πλέον τα βιβλία για να μάθω τι θα συμβεί στη συνέχεια. Τα διάβαζα για να ξαναβρεθώ σε εκείνο το μικρό καφέ στο Τόκιο, να ακούσω τις ιστορίες των ανθρώπων που κάθισαν στην περίφημη καρέκλα και να συναντήσω ξανά την Kazu, την Kei και τον Nagare, σαν να επρόκειτο για παλιούς γνωστούς.
Κλείνοντας και το πέμπτο βιβλίο, ένιωσα εκείνη τη γλυκόπικρη μελαγχολία που αφήνουν οι ιστορίες που ξέρεις ότι θα σου λείψουν. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του Toshikazu Kawaguchi: κατάφερε, μέσα από ένα φλιτζάνι καφέ και ένα μικρό καφέ στο Τόκιο, να μου θυμίσει ότι, ακόμη κι αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν, μπορούμε πάντα να συμφιλιωθούμε μαζί του.
Γιατί, τελικά, αυτά τα πέντε βιβλία δεν μιλούν για ταξίδια στον χρόνο. Μιλούν για όλα όσα δεν προλάβαμε να πούμε. Για τους ανθρώπους που αγαπήσαμε, για τις λέξεις που έμειναν μέσα μας και για τις στιγμές που θα θέλαμε να κρατήσουν λίγο περισσότερο. Και πάνω απ’ όλα, μας θυμίζουν πόσο σημαντικό είναι να μην περιμένουμε μέχρι να κρυώσει ο καφές.
| 
Reviewed by Dominica
on
Οκτωβρίου 02, 2026
Rating:
