Η άγνωστη δίπλα μου

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Όσο αγαπώ να διαβάζω, ξανά και ξανά, βιβλία που με είχαν συνεπάρει πιο παλιά και το ίδιο συμβαίνει και τώρα είτε επανακυκλοφορούν -με τις όποιες διορθώσεις/αλλαγές- είτε από την ίδια εκδοτική στέγη είτε από καινούργια, δεν παύει να δυσκολεύομαι να μπαίνω στη διαδικασία να ξαναγράφω τις σκέψεις μου για εκείνα. Χαίρομαι, όμως, όταν τυγχάνει να φτάνουν στα χέρια μου επανεκδόσεις βιβλίων που δεν τα έχω διαβάσει έως και σήμερα και μου δίνεται η δυνατότητα να ''χαθώ'' μέσα στον κόσμο τους και να γνωρίσω την πένα του/της εκάστοτε συγγραφέα/εως. Άλλωστε, τα βιβλία δεν είναι προϊόντα με συγκεκριμένη -ίσως και περιορισμένη- ημερομηνία προς ''κατανάλωση''. Αν και τα βιβλία δε θα πάψουν ποτέ να είναι ορθή ''τροφή'' για τη σκέψη και την ψυχή μας.

Από την Άνεμος εκδοτική επανακυκλοφορεί ανανεωμένο το μυθιστόρημα της συγγραφέως Μαίρης Κωνσταντούρου, με τίτλο ''Η άγνωστη δίπλα μου''. Ένα κατά βάση κοινωνικό έργο με τις όποιες απαραίτητες προεκτάσεις μυστηρίου και εύστοχων ψηγμάτων ψυχολογικού θρίλερ. Ένα μυθιστόρημα, που δεν σας το κρύβω, με ιντρίγκαρε ο τίτλος του. Άραγε, ποια ήταν αυτή η άγνωστη δίπλα μου; Αναφερόταν σε κάποιο τρίτο πρόσωπο, οικείο, ή, και μη; Ή μήπως αυτή η άγνωστη να μην είναι άλλη από τον ίδιο μου τον εαυτό και εκείνη την πλευρά του με την οποία δεν έχω εξοικειωθεί και γνωριστεί; Αυτά κι αρκετά ακόμη ερωτήματα ξεπετάγονταν μέσα στη σκέψη μου παράλληλα με την ανάγνωση του βιβλίου, καθιστώντας ακόμη πιο απαιτητικές τις όποιες απαντήσεις...

''«Όσο μεγαλώνει η ηλικία, τόσο μικραίνουν τα όνειρα.

Το σεντούκι του χρόνου στενεύει και δεν τα χωράει όλα μέσα».

Σοφά λόγια. Αληθινά. Όμως η Μελίνα ήταν νέα ακόμα και το δικό της το σεντούκι ξεχείλιζε από όνειρα. Για να τα πραγματοποιήσει, αποφασίζει να εγκαταλείψει την Αθήνα και όσα την πονούσαν εκεί και να κάνει μια καινούργια αρχή μακριά, σε ένα πανέμορφο ορεινό χωριό της βορειοδυτικής Ελλάδας. Αλλά, όπως κάθε τόπος, έτσι και το Αιθερικό είχε τα δικά του μυστικά, τις δικές του πληγές, τα δικά του φαντάσματα…

Μια παράξενη παρουσία που ο καθένας προσπαθούσε να εξηγήσει σύμφωνα με τους προσωπικούς του ορίζοντες και τις ψυχικές αντοχές του. Μια δυνατή φιλία που λύγισε κάτω από το βάρος μια αναπόδεικτης προδοσίας. Ένα βαρύ μυστικό που καταδικάστηκε σε απροσπέλαστα σκοτάδια. Ένας ξαφνικός θάνατος που ποτέ δεν βρήκε τη δικαίωση που του άξιζε. Και έρωτες… Έρωτες δυνατοί, τρυφεροί, απελπισμένοι, εμμονικοί. Έρωτες που ο καθένας τους ζητούσε τη δική του αχτίδα ήλιου για να ανθίσει στο φως της ζωής…" (Από το οπισθόφυλλο)

Πόσες φορές σας έχει τύχει να ξεκινάτε την ανάγνωση ενός βιβλίου με μεγάλες προσδοκίες και να φτάνετε σχεδόν μέχρι τη μέση και να μην ικανοποιείστε στο βαθμό που θα θέλατε και ξαφνικά να γίνεται αυτό το αναπάντεχο ''κλικ'' και όλα όχι μόνο να αποκτούν νόημα, αλλά να κάνουν το βιβλίο αρκετά πιο ενδιαφέρον, πειστικό, καθηλωτικό και διαφορετικό από άλλα του συγκεκριμένου είδους; Ε, λοιπόν, σε αυτήν την κατηγορία ανήκει και το παρόν έργο. Και για να μην παρεξηγηθώ δεν εννοώ ότι το πρώτο μέρος του βιβλίου -έτσι όπως το έχω χωρίσει στο μυαλό μου- είναι κακογραμμένο, ή, υποδεέστερο του δεύτερου κομματιού μέχρι και τον επίλογο, απλώς επειδή έχω διαβάσει πολλά κοινωνικά μυθιστορήματα δεν ένιωσα αυτήν τη σπιρτάδα και την έξαψη του νέου, σε αντίθεση με το υπόλοιπο κομμάτι που με αποζημίωσε και με το παραπάνω μπορώ να πω και εκεί θεωρώ ότι οφείλεται και η επίδρασή του πάνω μου.

Η συγγραφέας επιλέγει να ''χτίσει'' ένα πλαίσιο άκρως ρεαλιστικό με πρόσωπα της διπλανής πόρτας είτε σε πρωταγωνιστικές, δευτεραγωνιστικές και λοιπές θέσεις μέσα στο κείμενο. Μας επιτρέπει να δούμε την αλήθεια τους και να αναπτύξουμε, ή, όχι ποικίλα συναισθήματα προς εκείνους/ες. Ναι, μπορεί να μας μιλά για την ανιδιοτελή αγάπη προς κάθε μορφή ζωής, την ελπίδα, την αποδοχή και την πάταξη του ρατσισμού και τις δεύτερες ευκαιρίες και να μας βρίσκει συμπαραστάτες/τριες της προς όλα αυτά, μα ταυτόχρονα ξέρει πώς να μας κινητοποιεί σε ένα πλαίσιο όπου οι ανατροπές, το μυστήριο, τα μυστικά καθώς και τα μεταφυσικά στοιχεία που προσδίδουν αυτό το κάτι παραπάνω σε όλη την ιστορία. Ναι, η εκδίκηση, οι ανοιχτές πληγές του παρελθόντος, η εμμονή είτε σε ερωτικό είτε σε οποιοδήποτε άλλο επίπεδο μπορεί να είναι μερικά από τα στοιχεία του βιβλίου, μα και πάλι δεν είναι μόνο αυτό. Η διάκριση μεταξύ του καλού και του κακού και το ποια στάση θα κρατήσουν τα πρόσωπα του βιβλίου και στο πλάι ποιου θα παραταχθούν είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της πλοκής στο οποίο θα πρέπει να εστιάσουμε ως αναγνωστικό κοινό και να μη βιαστούμε να βγάλουμε τα όποια συμπεράσματά μας...

Θα ''κλείσω'' την αναφορά μου στο βιβλίο κρατώντας γερά την επιλογή του τίτλου από μεριάς της συγγραφέως. Τίποτα δεν είναι τυχαίο και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.. Ή μήπως όχι; Άραγε, ποιοι/ες θα είναι οι τολμηροί/ες που θα επιλέξουν να μάθουν ποια είναι ''Η άγνωστη δίπλα μου'';

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.