Το καλοκαίρι των αγγλικών

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Τίτλος: Το καλοκαίρι των αγγλικών

Συγγραφέας: Κάρμα Ριέρα

Το ομολογώ! Έχω πιάσει αρκετές φορές τον εαυτό μου να νιώθει μία βαρεμάρα ως προς την ανάγνωση βιβλίων. Δυστυχώς, αυτή η ανακύκλωση των ίδιων και των ίδιων μονότονων μοτίβων και κατ'επέκταση βιβλίων που ουσιαστικά δεν έχουν κάτι παραπάνω να μου/μας προσφέρουν πέραν της ευχαρίστησης των όσων τα έχουν γράψει με το να τα δουν να εκδίδονται και με τυπωμένο το όνομά τους να κοσμεί το εξώφυλλό τους έχει κι αυτό το αρνητικό αποτέλεσμα. Κι επειδή, ως αναγνώστρια, έχω κάποιες ''ιδιοτροπίες'', ''παίζει'' σημαντικό ρόλο τόσο το βιβλίο που θα επιλέξω να αρχίσω αναγνωστικά τον μήνα μου όσο και το πώς θα τον ''κλείσω''. 

Σήμερα, λοιπόν, επέλεξα να διαβάσω και να σας μιλήσω για ένα βιβλίο που αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς ολοκληρώθηκε. Όχι! Δεν πρόκειται για καμία περίπτωση διχασμού της προσωπικότητας της γραφούσης το έργο, μα ούτε και του ίδιου του βιβλίου. Απλώς επέλεξε η συγγραφέας να κάνει αυτήν την ανατροπή -ή μήπως ήταν εξαρχής μπροστά στα μάτια μου και δεν το έβλεπα;- και να μας προσφέρει μία νουβέλα όπου το χιούμορ μετατρέπεται σε τρόμο και το γέλιο σε δάκρυ και πόνο...

Όχι, πείτε μου! Όταν ακούτε τον τίτλο ''Το καλοκαίρι των αγγλικών'' (L'estiu de l'anglès), που υπογράφει η συγγραφέας Κάρμα Ριέρα (Carme Riera) και κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Βακχικόν σε μετάφραση της κυρίας Τίνας Τερζιώτη, τί μπορεί να σας κάνει να σκεφτείτε; Με τί εικόνες μπορείτε να τον συνδυάσετε; Προσωπικά με ''οδηγήσε'' στη σκέψη να τον ταυτίσω με εκείνα τα ταχύρρυθμα μαθήματα εκμάθησης μίας ξένης γλώσσας παράλληλα με την επίσκεψη της εκάστοτε χώρας και της επαφής με τον γηγενή πληθυσμό. Κι αν όλο αυτό δεν ήταν μία εύστοχη παραπλάνησή μου/μας από τη μεριά της συγγραφέως; Εάν δεν επιθυμούσε, απλώς και μόνο, να καυτηριάσει τους λόγους που οι μεν δεν επιθυμούν να μάθουν μία ξένη γλώσσα πέρα από τη μητρική τους και οι δε δεν μπορούν να δεχθούν ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που δεν μπαίνουν στη διαδικασία να τη μάθουν θεωρώντας την ανώτερη ( ; ) των υπολοίπων;

''Η Λάουρα Πρατς, μεσίτρια, σε μια προσπάθεια να ανελιχθεί επαγγελματικά, αποφασίζει να θυσιάσει τις καλοκαιρινές της διακοπές και να ταξιδέψει στην Αγγλία για να κάνει εντατικά μαθήματα στη γλώσσα. Απαντώντας σε μια αγγελία, κανονίζει να μείνει για έναν ολόκληρο μήνα στην απομονωμένη έπαυλη της ιδιόρρυθμης Μίσις Γκρόουζ, καθηγήτριας αγγλικών. Σύντομα θα ανακαλύψει πως η μέθοδος που εκείνη χρησιμοποιεί ξεπερνάει την αυστηρή πειθαρχία. Το καλοκαίρι των αγγλικών θα αλλάξει τη ζωή των δύο γυναικών, μια για πάντα." (Από το οπισθόφυλλο)

Η νουβέλα είναι γραμμένη όλη με έναν τρόπο οικείο και κατανοητό μαζί με τους λιγοστούς, μα απαραίτητους, διαλόγους, ώστε να υπάρχει μία συνοχή και ζωντάνια σε όλο το κείμενο. Ένα κείμενο που θεωρώ ότι ακολουθεί έναν λόγο χειμαρρώδη σαν μία άλλη ανάγκη για εξωτερίκευση όλων των συναισθημάτων, ίσως και της ελπίδας για απελευθέρωση από ό,τι μπορεί να θεωρείται ως ''δεσμά''. Ένα αρχικώς ανάλαφρο και σχεδόν συνηθισμένο κείμενο που όμως μεταλλάσσεται -στις τελευταίες κυρίως σελίδες του- σε κάτι πιο σκοτεινό και δραματικό σαν όχι μία άλλη εξομολόγηση, μα μία απολογία σε πρώτο ενικό πρόσωπο που αποκαλύπτει κι αποκαλύπτεται... Και με πιο δυνατό της σημείο τον τρόπο που τοποθετούνται και δρουν τα βασικά πρόσωπα της ιστορίας μέσα σε αυτήν. Μία νουβέλα ιδιόρρυθμη και πρωτότυπη, την ίδια στιγμή, που καταφέρνει και διαβάζεται με μία ανάσα και μας οδηγεί σε ένα φινάλε ανατρεπτικό που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ποτέ έως σήμερα δεν έχεις διαβάσει κάτι παρόμοιο. Ή μήπως κι αυτό είναι μία έξυπνη πλάνη; Το σίγουρο είναι πώς πρόκειται για μία νουβέλα από εκείνες που είτε αγαπάς είτε μισείς. Εσείς σε ποια μεριά θα σταθείτε;

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.