Συνέντευξη με τον ποιητή Michael E. Spiggos (Μιχάλης Σπίγγος)

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ MICHAEL E. SPIGGOS (ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΠΙΓΓΟΣ)

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Σημερινός μου καλεσμένος στη στήλη των συνεντεύξεων ο ποιητής Michael E. Spiggos (Μιχάλης Σπίγγος). Τον ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τις απαντήσεις του. Από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές κυκλοφορεί η ποιητική του συλλογή με τίτλο ''Under the rose''. Του εύχομαι να είναι καλοτάξιδη. Για όσους/ες επιθυμούν να τη διαβάσουν, μπορούν να την προμηθευτούν είτε από το επίσημο site του εκδοτικού, είτε από κάποιο βιβλιοπωλείο.

Για να δούμε τι μοιράστηκε μαζί μας...

ΕΡΩΤΗΣΗ 1: Θα ξεκινήσω με μία ερώτηση που κάνω σε όλους τους συγγραφείς. Πώς μπήκε η συγγραφή στην ζωή σας;

M.S. Αν και διαθέτω ιστορικό εκδόσεων και ερευνητικού έργου, αυτές μέχρι σήμερα αφορούσαν

καθαρά την επαγγελματική μου υπόσταση ως μηχανικού που ασχολείται με την έρευνα στο

πεδίο (ενδεικτικά αναφέρω την πρόσφατη συμμετοχή μου με δύο κεφάλαια στο συλλογικό

βιβλίο του αγαπητού μου καθηγητή στο μεταπτυχιακό δρ. Πάνου Κοσμόπουλου με τίτλο

«Τα κτίριά μας, η κλιματική αλλαγή, η ενέργεια που χρειαζόμαστε», εκδόσεις Μάλλιαρης

Παιδεία, ISBN:978-960-644-412-8 ή συμμετοχές σε συνέδρια περιβαλλοντικού σχεδιασμού

και συνέδρια πυροπροστασίας κατασκευών), η «καλλιτεχνική» συγγραφή δεν εμφανίστηκε

στη ζωή μου ως μια ακόμη διέξοδος- μιας και ομολογουμένως ασχολούμαι με περισσότερα

πράγματα από όσα θα θεωρούνταν φυσιολογικό (γελάει) - αλλά ως μια φυσική προέκταση

της ανάγκης μου να δώσω εξήγηση και μορφή στην εσωτερική μου οπτική απέναντι στην

έννοια «συναίσθημα». Να περιγράψω δηλαδή στον εαυτό μου τον τρόπο με τον οποίο

βιώνω τα συναισθήματα που γεννιούνται από μια στενότερη, επαφή με έναν άνθρωπο,

πέρα από τα στενά όρια της τετράγωνης λογικής που με χαρακτηρίζει γενικότερα.

Θέλω άλλωστε στον ελεύθερο μου χρόνο να μιλάω για τον έρωτα, τη ζωή, το θάνατο, τη

φιλοσοφία, τη σιωπή, βιβλία, ιδέες, επιστήμη, το άσκοπο της ζωής αλλά και φυσικά όλα

αυτά διανθισμένα με την τραγικά κακή αίσθηση του χιούμορ μου (γελάει). Έχοντας πει

αυτό πάντως, έχω πλήρη επίγνωση ότι η γραφή μου δεν είναι «εύκολη».

Η επεξήγηση της υπόστασής μας, δεν αποτελεί εύκολη διαδικασία ούτως ή άλλως και βάσει

της δικής μου σκοπιάς, η «καλλιτεχνική» έκφραση δεν πρέπει να διαφέρει από αυτό.

Αντιθέτως. Οφείλει να είναι ακόμη πιο δύσκολη.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2: Από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές κυκλοφορεί η gothic ποιητική σας

συλλογή, με τίτλο ''Under the rose''. Να είναι καλοτάξιδη. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι'αυτήν;

M.S. Ενδεχομένως να ακούγεται κοινότυπο, όμως θα έλεγα πως η κύρια έμπνευση για το «Under

the Rose» υπήρξε η ίδια η ζωή και η προσπάθειά μου να δώσω τη δική μου ερμηνεία στη

θέση που κατέχει το συναίσθημα στη ζωή μου - και, κατ’ επέκταση, στη ζωή όλων μας. Υπό

αυτή την οπτική, η αφήγηση ξεκινά από μια κατάσταση ολοκληρωτικού τέλματος: τη Λήθη,

όπως την ονομάζω στο πρώτο κεφάλαιο. Την παύση των πάντων. Από εκεί, έπειτα από μια

έντονα φορτισμένη στιγμή αφύπνισης, οδηγούμαστε στην πάλη με τον εαυτό και, τελικά,

στην οριστική παράδοση.

Αφήνω συνειδητά ανοιχτό το αν αυτή η παράδοση αφορά τον θάνατο ή τον έρωτα.

Άλλωστε, ο έρωτας και ο θάνατος αποτελούν δυνάμεις ανώτερες από εμάς. Το μόνο που

μπορούμε να ελέγξουμε είναι τον εαυτό μας και τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε σε

τέτοιου είδους γεγονότα. Εκεί ακριβώς στέκεται η έννοια της παράδοσης: στην αναγνώριση

του μεγαλείου τους και στην υπόκλιση απέναντί τους. Η συλλογή λοιπόν, όπως εξελίσσεται

σε επίπεδο ποιημάτων ανασχηματίζεται σε έναν φόρο τιμής στο μεγαλείο του έρωτα και

του θανάτου και σε μια ωδή ως προς το πόσο μικροί είμαστε απέναντί τους.

Το συναίσθημα που ξυπνάμε σε κάποιον άλλο αποτελεί τιμή άλλωστε, όταν αυτό πηγάζει

από την ευγένεια του ανιδιοτελούς. Ο θάνατος, υπό αυτή την έννοια, δεν διαφέρει

ιδιαίτερα.

Το «Under The Rose» λοιπόν αποτελεί μια ποιητική κατάβαση σε έναν εσωτερικό κόσμο

όπου το συναίσθημα δεν αντιμετωπίζεται ως μια παροδική συγκίνηση, αλλά ως δύναμη με

σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα. Μια ελεγεία που κινείται υπόγεια, στη σφαίρα του

άρρητου, εκεί όπου τα πράγματα δεν λέγονται ευθέως αλλά βιώνονται στο έπακρο.

Επί του πρακτέου, διαπραγματεύομαι την έννοια της ευθύνης, της παράδοσης, απέναντι σε

αυτό που οι ρομαντικοί θα όριζαν ως «το μεγαλείο το έρωτα», με τη μόνη διαφορά ότι για

να επιτευχθεί αυτό απαιτείται μια κατάβαση η οποία επιτάσσει να αντιμετωπίσουμε τον

εαυτό μας με απόλυτη ειλικρίνεια. Το αποτέλεσμα αυτής; Η μοναξιά; Ένα ασφαλές

καταφύγιο; Ζωή, η λήθη και πάλι; Ίσως ένα συνδυασμός όλων.

Οφείλω να σημειώσω εδώ πως η μνήμη κατέχει περίοπτη θέση σε όλο αυτό.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3: Ποια η πηγή έμπνευσης της συγγραφής των ποιημάτων σας; Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να τ’ αποτυπώσετε πάνω στο χαρτί;

M.S. Θα έλεγα πως η κύρια πηγή έμπνευσης ήταν η ίδια η ζωή, κάτω από το πρίσμα της δική μου

παλαιομοδίτικης για πολλούς οπτικής. Για εμένα κατέχουν περίοπτη θέση στη ζωή μου οι

έννοιες τιμή, ειλικρίνεια, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, δύναμη και η αυτόφωτη υπόσταση,

οπότε έχω την αίσθηση πως αυτό γίνεται εμφανές στο γενικότερο νόημα των ποιημάτων

που απαρτίζουν τη συλλογή.

Δεν παραβλέπω, φυσικά, το γεγονός ότι η αισθητική μου επιτάσσει η γραφή να αγγίζει το

λεγόμενο «σκοτεινό φως». Υπάρχει απόλυτη ειλικρίνεια στο σκοτάδι. Παράλληλα, έχω

εντρυφήσει ιδιαίτερα στη φιλοσοφία και ειδικότερα σε στοχαστές όπως ο Nietzsche, ο

Schopenhauer, ο Camus και ο Becker, οπότε θεωρώ αναμενόμενο να εντοπίζονται ψήγματα

της σκέψης τους ανάμεσα στις λέξεις μου.

Στην πράξη, χρησιμοποιώ τη «σκοτεινή» αισθητική μου για να περιγράψω την κατάσταση

του κόσμου - σκοτάδι, φθορά, ματαιότητα (βλ. και τον Schopenhauer) ενώ ταυτόχρονα

προκρίνω τις έννοιες της αντοχής, της ηρωικής αποδοχής του πόνου και εν τέλει την

αυτοκυριαρχία βλ. Nietzsche, Becker και Camy - αν και όπως είναι φυσικό, δίνω τη δική μου

οπτική στη φιλοσοφική τους στάση. Όλα αυτά διανθισμένα από τη gothic αισθητική μου,

την ένταση του Robert E. Howard (τα ποιήματα του οποίου προτείνω ανεπιφύλακτα) και

φυσικά το συναισθηματικό βάρος του Baudelaire.

Τα ποιήματα της συλλογής μου με τίτλο «Under The Rose», γράφτηκαν σε διάστημα

περίπου ενός έτους, σε μια περίοδο κατά την οποία προσπαθούσα να κατανοήσω τη δική

μου συναισθηματική υπόσταση. Μια ακόμη βαθύτερη εξήγηση, πέρα από τα στεγανά της

ψυχολογίας.

Η ίδια η κυκλοφορία μάλιστα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μιας και δεν είχα απώτερο σκοπό

να την εκδώσω ποτέ. Αυτό άλλαξε όταν κατά τη διάρκεια της περυσινής μας περιοδείας

στην Αγγλία διάβασα κάποια από αυτά στον αδελφικό μου φίλο Gary Hughes (TEN) (για

τους οποίους εκτός των άλλων αποτελώ Press Manager και webmaster – οπότε

επισκέπτομαι συχνά τη χώρα), ο οποίος με παρότρυνε να τα αποστείλω σε εκδοτικό οίκο.

Έτσι και έγινε. Όλα εξελίχθηκαν γρήγορα και αποτελεί μεγάλη τιμή για εμένα το γεγονός ότι

η συλλογή κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές - ιδίως αν αναλογιστεί

κανείς ότι η συλλογή είναι γραμμένη εξ ολοκλήρου στα Αγγλικά.

Οφείλω, τέλος, θερμές ευχαριστίες στην οικογένειά μου, στην αγαπημένη μου γιαγιά που

έχασα κατά τη διάρκεια των γιορτών, καθώς και στους Gary Hughes και Darrel Treece-Birch

(TEN/Gary Hughes), Morten Veland (Sirenia, Mortemia), Caterina Nix (Chaos Magic), Liv

Kristine, Roy Khan (Conception, ex-Kamelot), Dianne van Giersbergen, Greg MacIntosh

(Paradise Lost), Rioghan Darcy και Fabio D&Amore (Serenity), για τη φιλία, την έμπνευση και

τη συνεχή καλλιτεχνική τους φλόγα.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4: Πόσο έντονη ήταν η συναισθηματική φόρτιση κατά τη διάρκεια συγγραφής των ποιημάτων σας;

M.S. Φαίνεται τόσο πολύ (γελάει); Ναι, ομολογώ πώς κατά τη συγγραφή του κάθε ποιήματος

υπήρχε έντονη συναισθηματική φόρτιση – σε ελεγχόμενα όμως επίπεδα. Γενικά, δεν είμαι

άνθρωπος που εκδηλώνεται εύκολα συναισθηματικά, οπότε για εμένα η συγγραφή τους

αποτέλεσε μια έντονα προσωπική εμπειρία.

Ταυτόχρονα, έχω την τάση προς την εξορθολογισμένη αποτίμηση των καταστάσεων, οπότε

τις διαχωρίζω με αυστηρότητα ανάμεσα σε αυτές που πραγματικά μπορώ να ελέγξω και σε

αυτές που δεν μπορώ. Όπως και στη ζωή μου, έτσι και εδώ, αποφεύγω γενικότερα τις

συναισθηματικές προβολές, γι’αυτό και υπάρχει αυτό το έντονο συναίσθημα της αφήγησης

και όχι της στείρας συναισθηματικής έκθεσης.

Άλλωστε, απορρίπτω με μένος τον «εύκολο» ρομαντισμό. Αναγνωρίζω ότι ο στείρος

ρομαντισμός ενδέχεται να διαθέτει μια μορφή αγνότητας μεν, αλλά και μια παιδικότητα

την οποία δεν μπορώ - ούτε θέλω- να επεξεργαστώ δε. Σε κάθε περίπτωση, δεν αισθάνομαι

ότι με αφορά η ανεπεξέργαστη εξομολόγηση· με ενδιαφέρει η μετατροπή του

συναισθήματος σε δομή, εικόνα και ατμόσφαιρα. Η ένταση, άλλωστε, υπάρχει περισσότερο

στο υπόστρωμα του έργου παρά στην επιφάνειά του.

ΕΡΩΤΗΣΗ 5: Τί σας ελκύει στη συγγραφή ποιημάτων;

M.S. Δεδομένου ότι η μουσική αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη ασχολία μου - τόσο σε επίπεδο

παραγωγής/παρουσίασης βλ. την εκπομπή μου The Michael Spiggos Melodic Rock & Metal

Radio Show, όσο και εκ των έσω βλ. την ενασχόληση μου με τους TEN/Gary Hughes,TAO και

Withering Season ως press manager/webmaster (χωρίς να παραγνωρίζω την επιρροή της

κλασικής μου παιδείας σε επίπεδο μουσικής) - μετά την επαγγελματική μου, αισθάνομαι

την ανάγκη να πειθαρχώ σχεδόν ψυχαναγκαστικά στη μουσικότητα του λόγου. Και η

ποίηση το επιτρέπει αυτό.

Το οξύμωρο είναι ότι γράφω σε ελεύθερο στίχο, γιατί με αυτό τον τρόπο αισθάνομαι ότι

μπορώ να αποδώσω το κάθε ποίημα ως μια ολοκληρωμένη εικόνα – όχι απλά σαν

συναίσθημα ή όμορφες λέξεις. Παραδόξως εκφράζομαι συναισθηματικά περισσότερο

περιγραφικά όταν γράφω στα Αγγλικά, γι’αυτό και η εμμονή μου στη συγκεκριμένη

γλώσσα.

Η ποίηση λοιπόν μου προσφέρει ελευθερία μορφής και βάθους. Είναι το είδος που

επιτρέπει τη μέγιστη συμπύκνωση νοήματος, εικόνας και σιωπής. Μέσα από την ποίηση

μπορώ να δημιουργήσω έντονα εικαστικούς χώρους και όχι απλώς να αφηγηθώ ιστορίες,

άλλωστε, μέσω αυτής είναι δυνατόν να συνυπάρχουν αντιφάσεις χωρίς να απαιτείται

επίλυση. Είναι επίσης δυνατόν να μιλήσω για τον έρωτα και τον θάνατο όχι ως έννοιες

αντίθετες, αλλά ως όψεις της ίδιας εμπειρίας που λειτουργούν συνεργιστικά και

συμπληρωματικά μεταξύ τους.

Είναι τέλος ο μόνος χώρος όπου η σιωπή οφείλει να έχει ενεργό ρόλο. Οφείλω να

παραδεχτώ ότι εκτιμώ ιδιαίτερα τη δύναμη της σιωπής άλλωστε – αυτό το ασφαλές

καταφύγιο.

ΕΡΩΤΗΣΗ 6: Γιατί επιλέξατε να γράψετε ποιήματα με αυτήν την gothic χροιά;

M.S. Η gothic αισθητική δεν αποτελεί για εμένα μια στείρα αισθητική επιλογή, γιατί ομολογώ ότι

και αυτό, όπως πολλά καλλιτεχνικά και εκφραστικά κινήματα μπορούν να παρερμηνευτούν

ή να αποδοθούν με φθηνά επιφανειακό τρόπο – κάτι που απεχθάνομαι. Σε επίπεδο δικής

μου κοσμοθεωρίας, οφείλουμε να είμαστε πολυδιάστατες οντότητες.

Το σκοτάδι, για εμένα, δεν αποτελεί απειλή αλλά τόπος ειλικρίνειας. Μια συνειδητή

επιλογή - φυσική προέκταση - όχι άμυνα. Ο χώρος και ο χρόνος στον οποίο απογυμνώνεται

ο άνθρωπος από τις κοινωνικές του μάσκες και ρόλους και καλείται να σταθεί ισότιμα

απέναντι στον άλλον - και ιδίως απέναντι στον εαυτό του. Ίσως η απάντηση σε όλα είναι

πώς στεκόμαστε σε αυτό και ποιός/α πραγματικά μπορεί να σταθεί δίπλα μας απόλυτα

ισότιμα, χωρίς τάσεις επιβολής ή άλλων λοιπών στείρων ή φθηνών συναισθηματικών

προβολών. Αυτή η συνθήκη με αφορά βαθιά, τόσο φιλοσοφικά όσο και καλλιτεχνικά. Ως εκ

τούτου, η αισθητική αυτή αποτελεί φυσικό υπόβαθρο για εμένα. Τα γυαλιά μου (και τα

ρούχα μου) είναι μαύρα αν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την έκφραση (γελάει).

Στο ίδιο πλαίσιο, το “Under The Rose” δεν πραγματεύεται απλά τον έρωτα, τη μνήμη και

την απώλεια, αλλά τα αντιμετωπίζει ως καθοριστικά σημεία αναμέτρησης του ανθρώπου

με τον εαυτό του. Δεν επιδιώκει τη λύτρωση· επιδιώκει την αποδοχή. Την αναγνώριση ότι

υπάρχουν δυνάμεις ανώτερες από εμάς, στις οποίες δεν καλούμαστε να αντισταθούμε,

αλλά να σταθούμε απέναντί τους με ειλικρίνεια και ευθύνη.

Καλλιτεχνικά και συναισθηματικά, με ενδιαφέρει το οριακό, το σκοτεινό, το ανείπωτο ως

πεδίο απόλυτης αλήθειας. Η gothic χροιά προσφέρει το κατάλληλο πλαίσιο για να

διερευνηθούν τέτοια ζητήματα με ειλικρίνεια και βάθος. Ελπίζω όμως μέσω των ποιημάτων

στο «Under The Rose» να αποδίδονται και οι φιλοσοφικές/υπαρξιακές μου ανησυχίες και

όχι μόνο το απόλυτο σκοτάδι, γιατί όπως ανέφερα και προηγουμένως, οφείλουμε στον

εαυτό μας αναζήτηση, στοχασμό και ενδοσκόπηση.

ΕΡΩΤΗΣΗ 7: Πιστεύετε ότι η ποίηση είναι το πιο ιδανικό λογοτεχνικό είδος ώστε να αναδείξει στο έπακρο τόσο το φως όσο και το σκοτάδι;

M.S. Όταν αποδίδεται με ειλικρίνεια και χωρίς ανάγκη αυτοεπίδειξης, η ποίηση είναι ίσως το

μόνο λογοτεχνικό είδος που δεν φοβάται να αφήσει ερωτήματα ανοιχτά. Είναι επίσης το

μόνο είδος που δεν επιδιώκει να διαφωτίσει πλήρως ούτε να σκοτεινιάσει με τεχνητό

τρόπο. Πρόκειται για καθαρό, ειλικρινές συναίσθημα. Κάποιοι το αποδίδουμε

παρουσιάζοντας την απώλεια του φωτός (ή της ελπίδας αν θέλετε), ενώ άλλοι το κάνουν με

εντονότερο συναισθηματικό λόγο.

Για εμένα, η ποίηση αποτελεί έναν κόσμο που επιτρέπει τη συνύπαρξη φωτός και

σκοταδιού ως αναπόσπαστα στοιχεία της ανθρώπινης εμπειρίας. Εκεί που μπορούμε να

σταθούμε ως «ο εαυτός μας», με απόλυτη ειλικρίνεια και υπευθυνότητα, χωρίς ιεράρχηση

ή διδακτισμό – χωρίς υποκρισία αν θέλετε.

Στην προκειμένη περίπτωση η ποίηση, και ειδικά η λυρική, λειτουργεί περισσότερο ως

καθρέφτης παρά ως οδηγός. Οπότε πρόκειται για κάτι περισσότερο ενδοσκοπικό. Στο τέλος

της ημέρας όμως, όπως και στο «Under The Rose», η υποταγή στον έρωτα είναι μια

απόλυτα συνειδητή πράξη.

Ο Νίτσε είχε αναφέρει ότι όταν κοιτάζεις το κενό, σε κοιτάζει και αυτό πίσω. Η δική μου

οπτική άπτεται περισσότερο στο ότι οφείλουμε στον εαυτό μας να κοιτάξουμε το κενό πριν

την τελική παράδοση σε αυτό. Αλλά το ίδιο το γεγονός απαιτεί απόλυτη αυτογνωσία,

ειλικρίνεια και ευθύνη. Το αποτέλεσμα θα έρθει να επιβεβαιώσει τη στάση μας, ή να την

καταστρέψει πλήρως.

Σε κάθε περίπτωση αποτελεί πράξη γενναιότητας, την οποία οφείλουμε στον εαυτό μας.

ΕΡΩΤΗΣΗ 8: Είναι, άραγε το αναγνωστικό κοινό της χώρας μας φιλικά προσκείμενο προς την ποίηση ή την αφήνει στην άκρη σε σχέση με άλλα λογοτεχνικά είδη;

M.S. Η ποίηση στην Ελλάδα και γενικότερα στον κόσμο δεν απουσιάζει. Απλώς απαιτεί έναν

διαφορετικό ρυθμό ανάγνωσης από αυτόν που επιβάλλει η σύγχρονη καθημερινότητα της

αποσπασματικής προσοχής. Όσοι είναι διατεθειμένοι να επιβραδύνουν, να σταθούν και να

στοχαστούν, συνεχίζουν να τη στηρίζουν. Δεν πρόκειται για μαζικό κοινό, αλλά για

ουσιαστικό.

Η ποίηση στην Ελλάδα άλλωστε διαθέτει κοινό, αλλά συχνά παραμένει στο περιθώριο σε

σχέση με άλλα είδη, παρ’όλο που η χώρα έχει να επιδείξει πλούσια ιστορία στο είδος.

Ωστόσο, υπάρχει μια σταθερή, ουσιαστική μερίδα αναγνωστών που αναζητά ποιοτικό

ποιητικό λόγο και αυτό μου έγινε προφανές και στις παρουσιάσεις του βιβλίου στα

Φεστιβάλ Όψεις Του Φανταστικού στην Αθήνα και στην Χαλκίδα τον Δεκέμβριο.

Το ζήτημα δεν λοιπόν δεν είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά η ορατότητα σε επίπεδο

προώθησης από τα μέσα.

Στη δική μου περίπτωση όμως, ίσως τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα γιατί η συλλογή

είναι γραμμένη στα Αγγλικά, με λεξιλόγιο το οποίο για τους περισσότερους μπορεί να

χαρακτηριστεί δύσκολο και «απόλυτα βαθύ». Δεν με ενοχλεί όμως, μιας και οι

χαρακτηρισμοί αυτού με ακολουθούν σε όλη μου τη ζωή (γελάει).

ΕΡΩΤΗΣΗ 9: Πώς πιστεύετε ότι θα στρέφονταν περισσότεροι/ες αναγνώστες/στριες προς την ανάγνωση ποιητικών συλλογών;

M.S. Με σύγχρονη παρουσίαση, ειλικρίνεια και ποιότητα. Όταν η ποίηση αντιμετωπίζεται ως

ζωντανή μορφή τέχνης που συνομιλεί με τον άνθρωπο και τον βαθύτερο εσωτερικό του

κόσμο, τότε βρίσκει τον δρόμο της προς περισσότερους αναγνώστες.

Ίσως το κλειδί δεν είναι να «εκλαϊκεύσουμε» την ποίηση, αλλά να αποκαταστήσουμε τη

σχέση της με τη βιωμένη εμπειρία. Όταν ο αναγνώστης αναγνωρίσει μέσα στους στίχους

κάτι από τον εαυτό του, τότε η ποίηση παύει να φαίνεται απόμακρη και ελιτίστικη, αλλά

αντιμετωπίζεται ως συναίσθημα που προκαλείται κατά την ανάγνωση.

Από την άλλη πλευρά, όλα έχουν να κάνουν με το mindset του κάθε αναγνώστη. Όπως

ανέφερα και προηγουμένως, παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια τάση προς το εφήμερο,

το μη ουσιαστικό ή ουσιώδες, τόσο που αγγίζονται τα όρια της φθηνής επιβεβαίωσης.

Σημεία των καιρών ίσως; Εγώ μπορώ να πω με ασφάλεια ότι δεν λειτουργώ έτσι, οπότε

προσωπικά δεν μπορώ να το κατανοήσω.

ΕΡΩΤΗΣΗ 10: Τέλος, ποιο το όραμά σας ως δημιουργός;

M.S. Το όραμά μου είναι να συνεχίσω να εκφράζομαι με εσωτερική συνέπεια και αισθητική

ακεραιότητα. Θέλω άλλωστε εδώ να αναφέρω εδώ πως δεν έγραψα για να εξηγηθώ, αλλά

για να κατανοήσω ο ίδιος. Ίσως για να καλύψω μια εσωτερική οφειλή, να μοιραστώ έναν

κώδικα. Ως κάποιος που αντιμετωπίζει την τέχνη ως εργαλείο εσωτερικής πειθαρχίας και

ευθύνης άλλωστε και όχι ως απλή διακόσμηση της ζωής, δεν με ενδιαφέρει να αρέσω· με

ενδιαφέρει να είμαι ειλικρινής.

Δεν με απασχολεί λοιπόν η παραγωγή «τέχνης» με την έννοια της ποσότητας ή της

ικανοποίησης μιας φθηνής επιβεβαίωσης. Με απασχολεί η συνέπεια και η ειλικρίνεια. Να

συνεχίσω να γράφω «εικόνες» που πραγματεύονται καταστάσεις, συναισθήματα που

προκαλούν εμένα πριν από οποιονδήποτε άλλο, τόσο ώστε να στέκομαι πρωτίστως

απέναντι στον εαυτό μου με ειλικρίνεια και απαιτήσεις. Δεν θέλω να προσφέρω εύκολη

παρηγοριά, επιβεβαίωση, αλλά ουσιαστικό στοχασμό. Αν αυτό βρει ανταπόκριση, τότε θα

είμαι ικανοποιημένος (για λίγο) (γελάει).

Ομολογώ πάντως, πως έχω ήδη ολοκληρώσει την επόμενη ποιητική συλλογή, η οποία

πραγματεύεται τη ζωή μετά την απώλεια, το καθαρτήριο, τον χώρο στον οποίο το

συναίσθημα εκλείπει, αλλά οφείλει να αναγεννηθεί με άλλη μορφή. Πραγματεύεται τη

μνήμη, το πάθος και τη ζωή μέσα σε αυτό. Ειλικρινά ελπίζω να το αγκαλιάσετέ όπως

συμβαίνει και με το «Under The Rose», γεγονός που αποτελεί μεγάλη τιμή για εμένα.

Σας ευχαριστώ πολύ!

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση, Κυριακή Γανίτη από το blog Dominica Amat