Διαβάζοντας ένα απόσπασμα από το βιβλίο ''Ηλέκτρα" (εκδ. Αγγελάκη)

Τίτλος: Ηλέκτρα

Συγγραφέας: Ελένη Καπλάνη

Εκδόσεις: Αγγελάκη

Άλλη μια μέρα πέρασε. Άλλη μια νύχτα ήρθε. Άλλο ένα βράδυ η Ηλέκτρα την έβγαζε στο μπαλκόνι. Ένιωσε την επιθυμία να πάει στον στάβλο να πάρει το άλογό της. Την Ελπίδα. Έτσι την είχε ονομάσει σε μια στιγμή παρόρμησης. Όταν της την έφερε ο Σωτήρης, ένιωσε τόσο ευτυχισμένη! Εκείνη την ώρα ένιωσε ότι υπάρχει ελπίδα. Αυτή ήταν η μόνη που της έπαιρνε τη στενοχώρια. Όταν ανέβαινε πάνω της, ένιωθε ελεύθερη. Μα η ώρα ήταν περασμένη. Αν την έβλεπε κανένας χωριανός, θα την κουσκούσευε αύριο στο καφενείο. Θα λέγανε: «Πάει αυτή, τρελάθηκε». Μα ήταν τόσο μεγάλος ο πειρασμός να βγει, να τρέξει, να απολαύσει τη σιγαλιά της νύχτας, που δεν άντεξε. Ντύθηκε γρήγορα και πήγε στον στάβλο. Σε λίγη ώρα κάλπαζε κατά το βουνό. Ο φθινοπωρινός αέρας της ανακάτευε τα μαλλιά σαν χέρι αντρικό και αυτή ένιωθε μια ηδονή να απλώνεται σε όλο της το κορμί.

Ο Παύλος, μισοξαπλωμένος κοντά στις βρύσες και απολαμβάνοντας την απόλυτη ησυχία της νύχτας, ανασηκώθηκε απότομα από το ποδοβολητό που τάραξε το έδαφος και το σώμα του. Και το θέαμα που αντίκρισε… βγαλμένο από παραμύθι. Ένα άλογο έτρεχε και πάνω του σκυμμένη μια γυναικεία φιγούρα, με τα μακριά της μαλλιά να ανακατεύονται και να γίνονται ένα με τη χαίτη του αλόγου της. Πέρασε δίπλα του σχεδόν σαν αστραπή, μα ούτε που τον είδε. Κάλπαζε με μανία λες και από κάπου απέδρασε. Έμεινε να την κοιτά να χάνεται στο σκοτάδι και σαν υπνωτισμένος περπατούσε για καμπόσο, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι δεν θα μπορούσε να τη φτάσει. Και σταμάτησε. Πήρε τον δρόμο του δωματίου του χαμένος στη σκέψη της καβαλάρισσας. Ποια να ήταν; Να ήταν από τη χώρα ή από κάνα χωριό; Τις λίγες μέρες που είχε εδώ, δεν του είχε τραβήξει καμιά γυναίκα το βλέμμα. Μεθαύριο ήταν ο αγιασμός. Προσδοκία ενόψει.

-------------------------------------------------------------------------

Μα η Ηλέκτρα δεν ήταν πια μεγάλη γυναίκα. Ήταν ένα κοριτσάκι φωλιασμένο στην αγκαλιά της αγάπης. Ζούσε την ωραιότερη νύχτα της ζωής της. Και όταν το φως του Αυγερινού χάιδεψε το πρόσωπό της, χώθηκε πιο βαθιά στην όμορφη αγκαλιά. Δεν ήθελε με τίποτα να τελειώσει αυτό που ζούσε. Η βροχή είχε από ώρα σταματήσει. Παρόλα αυτά ούτε κούνησε βλέφαρο. Την είχε πιάσει μια τέλεια αναισθησία. Δεν υπήρχε κανείς, πέρα από τον Παύλο. Μια καινούργια μέρα είχε ξημερώσει στη ζωή της και δεν σκόπευε να επιτρέψει σε κανέναν και σε τίποτα να την αλλάξει.

Καβάλησε το άλογό της και, χωρίς τύψεις, πήρε τον δρόμο του γυρισμού, αποφασισμένη να ζήσει αυτό που δικαιούταν. Ο καθένας θα έπαιρνε τη θέση που του ανήκε. Τα παιδιά της τα μεγάλωσε. Σε λίγο θα έπαιρναν τον δρόμο τους. Θα έκαναν τη δική τους ζωή και οικογένεια. Αυτή τι θα έκανε; Θα ντάντευε τον Σωτήρη που σε λίγο μόνο αυτό θα είχε ανάγκη; Για λίγο πήγε να νιώσει τύψεις για τις σκέψεις της αλλά τις απόδιωξε αυστηρά. Τέλος. Ως εδώ η θυσία. Με αυτήν την απόφαση μπήκε και αντιμετώπισε τον Σωτήρη που ήταν σε έξαλλη κατάσταση.

-----------------------------------------------------------------------------

«Αγαπημένο μου ημερολόγιο! Νιώθω τόσα πολλά ανάκατα συναισθήματα, που δεν ξέρω από πού να αρχίσω και τι να σου πρωτοπώ! Σήμερα για πρώτη φορά ένιωσα γυναίκα. Έμαθα τι είναι να κάνεις έρωτα. Να νιώθεις τη λαχτάρα ενός ανθρώπου. Να χώνεσαι σε μια αγκαλιά και να μη θέλεις να βγεις από αυτήν. Να μη χορταίνεις τα φιλιά και τα χάδια του. Να θέλεις να μείνεις εκεί, μέχρι να πεθάνεις. Από ’κεί που έφυγα κλαμένη και τρομοκρατημένη τότε, σήμερα, σαν η ζωή να μου το χρωστούσε, έφυγα ξαναγεννημένη. Κάποτε εκεί άφησα την Ηλέκτρα που χόρευε και ονειρευόταν, και εκεί σήμερα άφησα την υποταγμένη Ηλέκτρα. Σήμερα κοίταξα τον Θεό κατάματα και είπα ευχαριστώ! Ευχαριστώ που δεν με άφησες να πεθάνω και να μη γνωρίσω αυτό το υπέροχο συναίσθημα που λέγεται έρωτας! Και ο έρωτας έχει όνομα. Παύλος! Αυτός ο άντρας που με έπιασε από το χέρι και με οδήγησε στην ευτυχία. Νιώθω τόσο ευτυχισμένη, που δεν με νοιάζει τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα αυτήν τη στιγμή, μόνο αυτός. Δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα πέρα από τα χείλη του, τα μάτια του, το κορμί του. Την ανάσα του πάνω στο στόμα μου, στα μαλλιά μου, στο κορμί μου. Δεν ξέρω πώς μπορούσα να ζω μέχρι χθες. Έτσι πέρασαν τα χρόνια. Ανούσια. Αλλά δεν ήξερα. Και όταν τα διάβαζα, έλεγα ότι είναι μόνο παραμύθια. Τώρα όμως ξέρω. Και για κανέναν και τίποτα δεν θα κάνω πίσω. Θα το ζήσω, με όποιο κόστος. Έχω το δικαίωμα. Για να μην πω την υποχρέωση στον εαυτό μου. Σε όλους έδωσα. Η Ηλέκτρα σύζυγος έδωσε όλη της την υποταγή στον Σωτήρη, παρόλο που δεν τον ήθελα. Η Ηλέκτρα μητέρα έδωσε όλη της την αγάπη και προσοχή στις κόρες της. Η Ηλέκτρα δασκάλα διάβαζε κάθε μέρα ώρες ατελείωτες τα παιδιά της. Η Ηλέκτρα νοικοκυρά είχε το σπίτι της στην εντέλεια. Μόνο η Ηλέκτρα γυναίκα ήταν ανύπαρκτη. Η Ηλέκτρα γυναίκα έκλαιγε κάθε βράδυ βουβά και αναρωτιόταν πού ήταν. Γεια σου, Ηλέκτρα! Καλώς όρισες!»...

Συνεχίζεται...

Περιγραφή:

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 1973

Στην κλειστή κοινωνία ενός νησιού, όπου οι ζωές καθορίζονται πριν καν αρχίσουν, η Ηλέκτρα ετοιμάζεται να κλείσει τα τριάντα οκτώ της χρόνια. Σύζυγος του δημάρχου, μητέρα δύο κοριτσιών, γυναίκα «τυχερή» στα μάτια των άλλων, ζει μια ζωή τακτοποιημένη στην εντέλεια· κι όμως, βαθιά

ασφυκτική.

Μέχρι που ένας απρόσμενος έρωτας θα τη φέρει αντιμέτωπη με όσα δεν τόλμησε ποτέ να ζητήσει. Ανάμεσα στο «πρέπει» και στο «θέλω», στην ασφάλεια και στο πάθος, μια επιλογή θα καθορίσει τη μοίρα τη δική της, αλλά και των ανθρώπων γύρω της.

25 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ μια άλλη Ηλέκτρα βρίσκεται μπροστά στο ίδιο σταυροδρόμι. Μόνο που αυτήν τη φορά, η ιστορία ζητά να γραφτεί αλλιώς. Γιατί ό,τι δεν τόλμησε η μία, καλείται να το αποφασίσει η άλλη.

*Τα πνευματικά δικαιώματα τόσο της εικόνας του εξωφύλλου όσο και του άνωθεν αποσπάσματος ΔΕΝ ανήκουν στο blog, αλλά αποκλειστικά στη συγγραφέα και στον εκδοτικό οίκο.

**Το απόσπασμα δημοσιεύεται κατόπιν συνεννόησης και συναίνεσης της συγγραφέως και του εκδοτικού οίκου.