Διαβάζοντας ένα απόσπασμα από τη νουβέλα ''Αέναες ζωές" (εκδ. Ελκυστής)

Τίτλος: Αέναες ζωές

Συγγραφέας: Θεόδωρος Πάλλας

Εκδόσεις: Ελκυστής

...Ο άντρας, είναι ένας αψηλός ξερακιανός άντρας. Με τα πρώτα σκιρτήματα του ήλιου ξεκινούσε. Την ώρα που η νύχτα μαδάει, που ανίσχυρη αφήνεται στις θωπείες της αυγής, μέσα του ξεχύνεται η ενάργεια του καθήκοντος.

Ακολουθεί απαρέγκλιτα ένα άτυπο σχέδιο που λες και το έχει ενδόμυχα εκπονήσει από καιρό.

Άνοιγε έναν έναν τους κάδους και απλωμένος πάνω και μέσα στον καθένα ξέθαβε όσα λουλούδια έβρισκε. Ως κι αυτά που είχαν μαραμένα πέταλα πάνω σε έναν κυρίαρχο, κρατερό μίσχο.

Οι κινήσεις του γινήκανε μηχανικές, λες και η μυρουδιά των λουλουδιών υπερτερεί της δυσωδίας και το χέρι του, φιλεύσπλαχνο, μπορούσε, ακολουθώντας την όσφρηση, το κάθε λουλούδι να το αναδύσει. Μετά, μια του ματιά του ήταν αρκετή. Φάσκιωνε στη σάρκα του ή άφηνε λεύτερο το κάθε λουλούδι σε μια οδυνηρή πτώση. Δεν υπάρχει κάποιος, απόλυτα ή σχετικά, αριθμός λουλουδιών που πρέπει να συγκεντρωθεί, παρά διέτρεχε το σώμα έναν συγκεκριμένο χώρο, έναν οριοθετημένο χρόνο.

Και μετά επέστρεφε.

Το διαμέρισμα είναι ακόμη σκοτεινό – ήταν τα μπροστά παραθυρόφυλλα καλά αμπαρωμένα κι ένα θαμπό και δυστυχισμένο φως που χτυπούσε το πίσω μέρος του αργοκυλούσε εκεί μετά το πρώτο τέταρτο της μέρας. Εκείνο το, πίσω, μέρος τον τραβούσε, γιατί εκεί κοιμόταν το κορίτσι κι εκεί αποθήκευε τη σοδειά του. Θα έρθει η ώρα που το κορίτσι θα τεντωθεί, ίσως από το φως, ίσως από κάποιον θόρυβο που ο άντρας σήκωσε, έναν θόρυβο μικρό που επικρατούσε όμως στην ησυχία του κόσμου.

Θα φιλήσει το κορίτσι, εκείνο του αφήνει δώρο ένα χαμόγελο από όλο του το σώμα και μετά, αφού θα ετοιμάσει στην κουζίνα το πρωινό της, θα καθίσει στο πίσω μπαλκόνι, ένα στενόμακρο μπαλκόνι, θέα ακάλυπτος.

Εκεί θα ξεκαθαρίσει την πραμάτεια του. Με επιμέλεια. Και μεθοδικά. Για καιρό τώρα και άλλον καιρό μετά.

Υπήρχαν ήδη μέσα σε δοχεία, γυάλινα και τενεκεδένια, άλλα λουλούδια, μιας και η πίστη του πως το νερό θα μπορούσε να τα αναζωογονήσει ήτανε μεγάλη. Έτσι, από τα σημερινά και από τα υπάρχοντα λουλούδια θα ξεχώριζε επτά, από ροζ, σκούρα ροζ, λευκά, κίτρινα και κόκκινα τριαντάφυλλα, λευκά γαρύφαλλα και μαργαρίτες, και από αυτά θα κάνει τη μία ανθοδέσμη και άλλα επτά, από γαρύφαλλα ροζ, άλλα με σκούρο ή ανοιχτό κόκκινο χρώμα, χρυσάνθεμα, ορχιδέες και κρίνους, που θα τα δέσει σε μια δεύτερη ανθοδέσμη. Στη μια κορδέλα ροζ, στην άλλη της άναστρης νύχτας. Ο αριθμός των λουλουδιών από πάντοτε και για πάντοτε επτά. Τα πιο ζωντανά και πιο όμορφα που υπήρχαν στη συγκομιδή του.

Έκρυβε τη μία ανθοδέσμη πίσω του και περνώντας στην κουζίνα την άφηνε, δήθεν αδιάφορα, δίπλα στο κορίτσι. Το κορίτσι την κάθε φορά γελάει, απλώνει τα χέρια του, τα σφίγγει γύρω από τον λαιμό του άντρα, του γεμίζει το πρόσωπο με ό,τι έτρωγε και κάποτε, ευχαριστημένο απόλυτα, τον ελευθερώνει από τα δεσμά της. Έχει πάνω του τη γαλήνη το κορίτσι και ο άντρας ένα πιο έντονο σφίξιμο που αφήνει ένα μελαγχολικό χαμόγελο στο πρόσωπό του.

Όση ώρα το κορίτσι θα τρώει εκείνος πρώτα θα φροντίσει την άλλη ανθοδέσμη, και μετά θα ξεχώριζε, στο πίσω μπαλκόνι, από τα λουλούδια που απέμειναν εκείνα που θα είχαν την ίδια ή καλύτερη ζωή την άλλη μέρα, θα τα τοποθετούσε και πάλι στα βάζα και τα υπόλοιπα, τα νεκρά, τυλίγοντάς τα σ’ ένα μαύρο χαρτί, θα τα φώλιαζε με επιμέλεια σχολαστική στον σάκο του, λες και ήταν από τα πολυτιμότερα που υπήρχαν στον κόσμο.

«Είμαι έτοιμηηη!» ακούγεται από μέσα και ο άντρας κρατώντας επίσημα την ανθοδέσμη που είχε με μαεστρία τυλίξει κι έχοντας στον σάκο του τα σπαργανωμένα λουλούδια, παίρνει το κορίτσι από το χέρι και κινούν.

Να πούμε εδώ πως το κορίτσι είναι ένα μικρό κορίτσι. Άρα και ο κόσμος που ζει είναι μικρός. Και όμως το κορίτσι γνωρίζει αυτόν τον κόσμο με όλη τη μεγαλοσύνη του.

Συνεχίζεται...

Περίληψη οπισθοφύλλου:

Οι πέτρες δε θα μπορούσαν να γυαλίζουν, δεν υπήρχε σε κανένα κομμάτι του μικρού ποταμού φως. Μονάχα ο ίσκιος των αγριεμένων πλατανιών που μιας και δεν τους άφηναν φωνή επιβάλλονταν στον χώρο με τον ίσκιο τους.Το κορίτσι έσκυψε, έβαλε το χέρι του στο νερό, γέλασε. Το ποτάμι σίγησε και για εκείνη τη στιγμή ακούστηκε παντού το γέλιο ενός παιδιού που ξέρει πως η χαρά είναι γεμάτη μέσα του. Ο άντρας φώτισε για λίγο το πρόσωπό του, η μνήμη που τον ακολουθούσε σβήστηκε για εκείνη τη στιγμή και στα μάτια του έμεινε το κορίτσι που βύθισε και πάλι το χέρι του στο νερό, το έλαμνε και γέλασε πιο δυνατά.Και μέσα τους απλώθηκε η μακαριότητα η απύθμενη, η ατέλευτα μεγαλειώδης.

Πού τη γνωρίζει αυτήν την παραλία; Ποτέ δεν πήγαν. Μια ατέλειωτη αμμουδιά που τρέχει δίπλα στη θάλασσα. Η θάλασσα πρέπει να υπάρχει γιατί τη μυρίζει. Μονάχα τα πόδια της ακούει μέσα από την ανάσα της. Και κάποια πόδια πίσω της. Δε θέλει να γυρίσει. Δε θέλει να χαλάσει τη στιγμή ή είναι σίγουρη για το τι την ακολουθεί; Ξέρει πως είναι η κόρη της. Έχει τη μυρωδιά που έχουν τα παιδιά και την ανυπομονησία που έχουν. Ένα γέλιο ακούει και γυρνάει ψηλά και βλέπει τον χαρταετό που έχει πιάσει ένα καράβι που βρίσκεται εκεί. Πάνω του έχει ο χαρταετός ένα γέλιο και στην ουρά του τα δάχτυλα της κόρης όπως τα άφησαν οι νερομπογιές. Μια χαρά μέσα της τη φουσκώνει και τότε αισθάνεται το νερό να κελαηδά στους αστραγάλους της. Και η φωνή…

Τέσσερις ήρωες κινούνται σε έναν οριοθετημένο χώρο με χρόνο τις ζωές τους.

Ο Αγαθοκλής, ζει τη ζωή του στη γη με την κόρη και την άλλη του ζωή, την ονειρεμένη, με τη Γλαύκη.

Η κόρη, η Καλλιόπη, κινείται στενά δεμένη με τον πατέρα της και ταυτόχρονα ανεξάρτητη από αυτόν.

Η Γλαύκη, η γυναίκα, ανοίγει φτερά γνωρίζοντας τον Αγαθοκλή και μετά ζει για την κόρη μέχρι να τη δώσει στο φως.

Η Φαίδρα, η αδελφή του Αγαθοκλή, ζει μονάχα για τον αδελφό της.

Αέναες ζωές που πολλές φορές κινούνται σε έναν αδιάλειπτο ζόφο.

*Τα πνευματικά δικαιώματα τόσο της εικόνας του εξωφύλλου όσο και του άνωθεν αποσπάσματος ΔΕΝ ανήκουν στο blog, αλλά αποκλειστικά στον συγγραφέα και στον εκδοτικό οίκο.

**Το απόσπασμα δημοσιεύεται κατόπιν συνεννόησης και συναίνεσης του συγγραφέα και του εκδοτικού οίκου.