Μάγισσα

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Στην Έπαυλη της Μάγισσας υπάρχει ένας και μοναδικός κανόνας… Το ταξίδι στο μαγικό κόσμο των Ολέθριων Παιχνιδιών συνεχίζεται με άλλη μία καθηλωτική ιστορία σκοτεινού έρωτα.

Εντάξει! Το παραδέχομαι! Αγαπώ να διαβάζω βιβλία που ανήκουν στο είδος της φανταστικής λογοτεχνίας και έχουν αυτό το πικάντικο στοιχείο που προέρχεται από εκείνη την ύπαρξη αντιφατικών ζευγαριών που ξεκινούν από θανάσιμοι εχθροί και καταλήγουν σε καρμικούς εραστές δίχως να κοιτούν τις όποιες συνέπειες. Διότι, όπως και να το κάνουμε, τα ζευγάρια μεταξύ αγγέλων (εντός κι εκτός εισαγωγικών) και δαιμόνων, πάντα μα πάντα, θα μας ελκύουν με έναν τρόπο που θα μας συναρπάζει κι όσο ανορθόδοξος κι απαγορευμένος κι αν δείχνει, είναι ό,τι πιο αρεστό σε μεγάλη μερίδα του αναγνωστικού κοινού (κυρίως στο γυναικείο φύλο). 

Και να που οι εκδόσεις Anubis δεν παρατείνουν άλλο την αγωνία μας και προβαίνουν στην κυκλοφορία και του δεύτερου βιβλίου της σειράς ''Ολέθρια παιχνίδια'' (Wicked Games), με τίτλο ''Μάγισσα'' (Enchantra), που υπογράφει η συγγραφέας Kaylie Smith, σε μετάφραση από τον κύριο Κυριάκο Γιαλένιο. Κι αν νομίζουμε, έστω και για μία στιγμή το τί μας περιμένει μέσα στις σελίδες του, είμαστε γελασμένοι/ες, καθώς η συγγραφέας ξέρει πολύ καλά το πώς να ''παίζει'' ένα ευφυές παιχνίδι της φαντασίας και της σκέψης...

''Η Ζενεβιέβ Γκριμ αισθάνεται χαμένη από τότε που η αδελφή της ανέλαβε τα ηνία της οικογένειας. Έτσι, όταν ένας φίλος της μητέρας τους την προσκαλεί στην Έπαυλη της Μάγισσας, ένα μεγαλοπρεπές αρχοντικό στην Ιταλία, εκείνη δέχεται χωρίς δισταγμό. Όταν όμως φτάνει εκεί, βρίσκει τον Ρόουιν Σίλβερ, τον αδυσώπητα όμορφο κι εξαιρετικά αγενή γιο του οικοδε- σπότη, ο οποίος τη διατάζει να φύγει. Όμως η Ζενεβιέβ δεν υπακούει στις εντολές κανενός, ειδικά ενός αλαζονικού πλουσιόπαιδου. Έτσι μπαίνει κρυφά στην Έπαυλη. Σύντομα όμως θα καταλάβει το λάθος της… Διότι η Έπαυλη της Μάγισσας είναι ένας επικίνδυνος λαβύρινθος, όπου ο Ρόουιν και τα αδέλφια του είναι παγιδευμένοι σε ένα ύπουλο παιχνίδι. Για να επιβιώσει, η Ζενεβιέβ θα πρέπει να παίξει κι εκείνη. Δυστυχώς, ο μόνος σύμμαχός της είναι ο Ρόουιν. Υποδυόμενοι τους εραστές, θα ενώσουν τις δυνάμεις τους για να διαγωνιστούν μαζί. Και ενώ η Ζενεβιέβ είναι πρόθυμη να κάνει οτιδήποτε γιανα επιβιώσει, δεν πρέπει να ξεχάσει πως η επιθυμία που καίει ανάμεσά τους δεν είναι παρά ένα ψέμα. Άλλωστε, ο Ρόουιν ήταν αυτός που της έμαθε το μόνο κανόνα του παιχνιδιού: ποτέ μην εμπιστεύεσαι την καρδιά σου." (Από το οπισθόφυλλο)

Δεν ξέρω αν αυτή η γοητεία που μας/μου ασκούν ανάλογα έργα και η θεματική τους οφείλεται στην ίδια τη γραφή και την ιστορία που διηγείται η συγγραφέας, ή, στο γεγονός ότι από μικρά παιδιά ξέρουμε ότι το ό,τι απαγορευμένο και φαινομενικά ξένο και κακό μπορεί να είναι πιο σαγηνευτικό και να ''γεμίζει'' με μία πληρότητα την ψυχή μου/μας και να φτάνει εκεί που δεν μπορούν να φτάσουν άλλα πιο αγνά κι αθώα πράγματα και πρόσωπα. Εδώ, η συγγραφέας κάνει την πρώτη ανατροπή φέρνοντας στο προσκήνιο ένα νέο ζευγάρι πρωταγωνιστών -πάντα με την απαραίτητη αντίθεση μεταξύ των κόσμων από τους οποίους προέρχονται. Ναι, ήθελε να πάει την ιστορία ένα βήμα παραπέρα και το καταφέρνει, κρατώντας εκείνες τις απαραίτητες και μικρές ''γέφυρες'' με την ιστορία του πρώτου βιβλίου αποφεύγοντας, εντέχνως, περιττές επαναλήψεις και άλλα ''πισωγυρίσματα''. Ένας νέος κύκλος παιχνιδιού ξεκινά και μας προ(σ)καλεί να θέσουμε τα όποια στοιχήματά μας... Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να ''χάσουμε'' την καρδιά μας. Και σας ρωτώ. Ποιος/α δε θα έπαιρνε ένα τέτοιο ρίσκο;

Η συγγραφέας παίρνοντας έμπνευση απ'όλη αυτήν την γκόθικ και μυστηριώδη/αινιγματική υποβόσκουσα αίσθηση τρόμου και φαντασίας -ένεκα του τόπου όπου θα λάβουν χώρα τα γεγονότα- μας προσφέρει μία ιστορία αγάπης από εκείνες που επάξια μπορούν να λάβουν τον όρο dark fantasy/dark romance, αφού το μοτίβο enemies to lovers έρχεται και ''κουμπώνει'' σαν γάντι πάνω στα δύο κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας σαρώνοντας τα πάντα στο διάβα τους. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πάνω στα οποία και η ίδια η συγγραφέας φαίνεται να εμμένει τόσο στον τρόπο σκέψης και δράσης τους όπως και γενικότερης σκιαγράφησης τους. Ναι, θα υπάρξουν και εκείνα τα βοηθητικά πρόσωπα καθ'όλη τη διάρκεια της πλοκής, μα δε θα ''αναπτυχθούν'' οι χαρακτήρες τους και δε θα λάβουμε περισσότερες πληροφορίες για εκείνα διατηρώντας με αυτόν τον τρόπο αυτό το ομιχλώδες ''πέπλο'' που τα καλύπτει...

Βαθειά εθιστικό κι ατμοσφαιρικό, κατά τόπους ''πικάντικο'' κι εύστοχα χιουμοριστικό, γραμμένο με τέτοιον τρόπο που σε παρασύρει σε έναν χορό των αισθήσεων και των παραισθήσεων, της πραγματικότητας και της φαντασίας, του πάθους και του έρωτα, του πόνου και του φόβου και πολλών ακόμη, το βιβλίο διαβάζεται με μία ανάσα και σε κάνει να ζητάς κι άλλο κι άλλο σαν να διψάς όχι για νερό, αλλά για έρωτα από εκείνους που σε συγκλονίζουν με έναν τρόπο όπου θα φτάσεις στα όρια και να μην μπορείς να διακρίνεις και να διαλέξεις μεταξύ των ''πρέπει'' και των ''θέλω'', τολμώ να πω ότι με έκανε να περάσω εξαιρετικά κάθε στιγμή της ανάγνωσής του! Και κάπως έτσι, ένα ακόμη βιβλίο προστέθηκε στη λίστα με τα πιο αγαπημένα μου για τη φετινή χρονιά. (Εύχομαι να υπάρξει, σύντομα, και συνέχεια!).

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Anubis.

Διαβάστε την κριτική μου για το πρώτο βιβλίο ''Φάντασμα" εδώ: https://www.dominicamat.gr/2025/11/blog-post_16.html