Συνέντευξη με τη συγγραφέα Μοσχούλα Μπέστα

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΜΟΣΧΟΥΛΑ ΜΠΕΣΤΑ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Σημερινή μου καλεσμένη στην στήλη των συνεντεύξεων η συγγραφέας Μοσχούλα Μπέστα. Την ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τις απαντήσεις της. Από τις εκδόσεις Ελκυστής κυκλοφορεί το βιβλίο της, με τίτλο ''Ο Κουμπής ο κόκκινος''. Της εύχομαι να είναι καλοτάξιδο. Για όσους/ες επιθυμούν να το διαβάσουν, μπορούν να το προμηθευτούν είτε από το επίσημο site του εκδοτικού, είτε από κάποιο βιβλιοπωλείο. 

Πάμε να δούμε τι μοιράστηκε μαζί μας...

ΕΡΩΤΗΣΗ 1: Από τις εκδόσεις Ελκυστής κυκλοφορεί το παιδικό σας βιβλίο, με τίτλο ''Ο Κουμπής ο κόκκινος''. Να είναι καλοτάξιδο. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι'αυτό;

Μ.Μ. Σας ευχαριστώ πολύ! ''Ο Κουμπής ο κόκκινος'' είναι ένα παραμύθι με κοινωνικό και παιδαγωγικό μήνυμα. Είναι μια τρυφερή ιστορία που ξεκινά σε ένα χιονισμένο ραφτάδικο. Πρωταγωνιστής είναι ένα τετράγωνο, κατακόκκινο κουμπί, που ράβεται σε ένα παλτό γεμάτο στρογγυλά μπλε κουμπιά, ελλείψει άλλων όμοιων.

Ο Κουμπής ο Κόκκινος είναι το παιδί που έχει ένα χρώμα πιο σκούρο, το παιδί που έχει μια φωνή λίγο διαφορετική, το παιδί που ίσως τραυλίζει, ίσως δεν βλέπει, ίσως δεν ακούει, ίσως κουτσαίνει ή ίσως βρίσκεται πάνω σε ένα καροτσάκι.

Μέσα από την ιστορία του, αναδεικνύονται η αξία της αποδοχής της διαφορετικότητας και η δύναμη της ενότητας.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2: Τί σας οδήγησε στη συγγραφή ενός παιδικού βιβλίου;

Μ.Μ. Η συγγραφή του παιδικού βιβλίου ήταν για μένα μια συνειδητή επιλογή. Γιατί το παιδικό βιβλίο, δεν είναι απλώς μια αφήγηση. Είναι ένας τρόπος να μιλήσουμε για την ενσυναίσθηση, την αποδοχή και την αγάπη, τη στιγμή ακριβώς που η ψυχή ενός παιδιού είναι πιο ανοιχτή και έτοιμη να δεχτεί αυτά τα πολύτιμα εφόδια ζωής.

Με οδήγησε, λοιπόν, στη συγγραφή του η βαθιά πεποίθηση ότι η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο ξεκινά από την παιδική ηλικία. Τότε που διαμορφώνονται οι αξίες, οι πεποιθήσεις και τα πρώτα θεμέλια της προσωπικότητας. Εκεί όπου μια ιστορία μπορεί να γίνει βίωμα και ένα απλό μήνυμα να ριζώσει βαθιά.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3: Ποια η πηγή έμπνευσης της παρούσας ιστορίας; Πόσο χρόνο χρειαστήκατε για να ολοκληρώσετε τη συγγραφή του παραμυθιού;

Μ.Μ. Πηγή έμπνευσης ήταν η εγγονούλα μου. Μέσα από τα δικά της μάτια είδα κάτι πολύ απλό και ταυτόχρονα πολύ σπουδαίο. Την αυθεντική αποδοχή. Την είδα να «αγκαλιάζει» τη διαφορετικότητα των συμμαθητών της με μια φυσικότητα και μια τρυφερότητα, που με συγκίνησαν βαθιά.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως αυτή η καθαρότητα δεν πρέπει να χαθεί, αλλά να γίνει ιστορία. Έτσι γεννήθηκε ο Κουμπής.

Η συγγραφή ήρθε σχεδόν σαν ροή. Οι εικόνες και τα συναισθήματα ξεδιπλώθηκαν αβίαστα, σαν να υπήρχαν ήδη μέσα μου και απλώς περίμεναν να ειπωθούν. Η έκδοση, όμως, ήταν μια πιο αργή και συνειδητή διαδρομή. Mια διαδικασία φροντίδας, όπου κάθε λέξη και κάθε λεπτομέρεια μπήκε στη θέση της με αγάπη.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4: Τί θα επιθυμούσατε να “κοινωνήσετε’’ στα μικρά παιδιά μέσα από την ιστορία του βιβλίου σας;

Μ.Μ. Μέσα από την ιστορία του «Κουμπή του Κόκκινου» επιθυμώ να αναδείξω τις αξίες της διαφορετικότητας, της αποδοχής και της αλληλεγγύης.

Ο κόσμος μας δεν είναι μονοχρωματικός και αυτή ακριβώς είναι η δύναμή του. Η αποδοχή αυτής της πολυχρωμίας είναι το μοναδικό αντίδοτο στον φόβο.

Θέλω τα παιδιά να καταλάβουν ότι κανείς δεν χρειάζεται να αλλοιώσει τον εαυτό του για να γίνει αποδεκτός. Αντίθετα, η μοναδικότητα του καθενός, όταν συναντά την κατανόηση, είναι αυτή που συμπληρώνει το σύνολο και το κάνει πιο πλούσιο.

Επιπλέον, θα ήθελα να επικοινωνήσω ότι η αποδοχή και η αλληλεγγύη δεν είναι αφηρημένες έννοιες, αλλά μια έμπρακτη στάση ζωής. Μια στάση που, όταν υιοθετείται, οδηγεί αυθόρμητα στον σεβασμό και στην εξάλειψη του bullying, δημιουργώντας περιβάλλοντα όπου κάθε «κουμπί» νιώθει ασφαλές και πολύτιμο.

ΕΡΩΤΗΣΗ 5: Ποια τα οφέλη της ανάγνωσης βιβλίων από μικρή ηλικία;

Μ.Μ. Η ανάγνωση από μικρή ηλικία βοηθά τα παιδιά να αναπτύσσονται σε πολλά επίπεδα. Βελτιώνει το λεξιλόγιό τους και τον τρόπο που σκέφτονται, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργεί τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους.

Μέσα από τις ιστορίες και τους ήρωες, τα παιδιά μαθαίνουν να νιώθουν, να καταλαβαίνουν τα συναισθήματά τους και να μπαίνουν στη θέση των άλλων.

Τα οφέλη είναι βαθιά και διαρκούν μια ζωή. Γιατί το βιβλίο μαθαίνει το παιδί, και τον αυριανό ενήλικα, να σκέφτεται, να αναρωτιέται και να κατανοεί καλύτερα τον κόσμο γύρω του.

ΕΡΩΤΗΣΗ 6: Πώς ένα παραμύθι δύναται να αναπτύξει την κριτική ικανότητα και σκέψη των παιδιών;

Μ.Μ. Ένα παραμύθι δεν δίνει έτοιμες απαντήσεις, ανοίγει δρόμους σκέψης.

Τα παιδιά καλούνται να κρίνουν τις πράξεις των ηρώων και μαθαίνουν να αναρωτιούνται: «Τι θα έκανα εγώ στη θέση του;», «Γιατί συνέβη αυτό;», «Ήταν σωστό ή λάθος;». Μέσα από αυτή τη διαδικασία το παραμύθι γίνεται το όχημα για να αναπτύξει το παιδί τη δική του προσωπική κρίση, εφόδιο απαραίτητο για να αντιμετωπίζει με θάρρος και σύνεση τις προκλήσεις του αληθινού κόσμου.

Γιατί τελικά, η κριτική σκέψη δεν διδάσκεται με κανόνες. Γεννιέται μέσα από τις ιστορίες που μας κάνουν να σκεφτούμε.

ΕΡΩΤΗΣΗ 7: Είναι, τελικά, τα παιδιά οι πιο αυστηροί κριτές και το πιο απαιτητικό κοινό;

Μ.Μ. Χωρίς καμία αμφιβολία, ναι. Τα παιδιά είναι οι πιο αυστηροί κριτές, ακριβώς επειδή δεν έχουν την κοινωνική ευγένεια των ενηλίκων. Δεν προσποιούνται. Αν κάτι δεν τα αγγίξει, θα χάσουν το ενδιαφέρον τους σε δευτερόλεπτα. Αντίθετα, όταν κάτι τα συγκινήσει, θα το αγκαλιάσουν με όλη τους την καρδιά. Θα γελάσουν, θα ταυτιστούν, θα το θυμούνται.

Και μπορεί να είναι το πιο απαιτητικό κοινό, είναι όμως και το πιο δίκαιο. Γιατί επιλέγει με την καρδιά. Και η καρδιά δεν κάνει λάθη.

Για έναν συγγραφέα, η αποδοχή από το παιδικό κοινό αποτελεί την πιο ουσιαστική μορφή αναγνώρισης, γιατί βασίζεται στην αυθεντικότητα και όχι στη σύμβαση.

ΕΡΩΤΗΣΗ 8: Τί θα συμβουλεύατε τους νέους συγγραφείς που επιθυμούν να γράψουν βιβλία για παιδιά;

Μ.Μ. Ίσως να είναι λίγο τολμηρό να δώσω συμβουλές ως νέα συγγραφέας. Παρ’ όλα αυτά, αξιοποιώντας την εμπειρία μου ως coach, θα μοιραζόμουν κάποιες σκέψεις:

Να κρατούν ζωντανό μέσα τους το παιδί που κάποτε ήταν.

Να γράφουν με αλήθεια, και με απλότητα, κι όχι με πρόθεση να διδάξουν. Γιατί τα παιδιά νιώθουν, δεν πείθονται.

Και τελικά, κάπως έτσι γεννιούνται ιστορίες που βρίσκουν τον δρόμο τους προς τις παιδικές καρδιές.

ΕΡΩΤΗΣΗ 9: θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποια από τα μελλοντικά σας συγγραφικά σχέδια;

Μ.Μ. Υπό έκδοση βρίσκεται το νέο μου βιβλίο, από τις εκδόσεις Ελκυστής, με τίτλο: «To Μαργαριτάρι και το Δίχτυ της Σκιάς».

Το βιβλίο αυτό περιγράφει την ιστορία μιας Αναγέννησης. Είναι μια μυσταγωγική αλληγορία ενδυνάμωσης για όποιον επιλέγει να συναντήσει το φως, πριν τον αγγίξει η καταιγίδα. Είναι μια πρόσκληση να σταματήσει να φοβάται τη «Σκιά» και να αρχίσει να εμπιστεύεται το Φως που ήδη κρύβει μέσα του.

Ξεκινά με έναν μύθο, συνεχίζει με μια αλήθεια και καταλήγει στη φωνή του αναγνώστη. Τον καλεί σε ένα ταξίδι αυτοφροντίδας, ώστε να γίνει ο αρχιτέκτονας της δικής του ευεξίας.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση, Κυριακή Γανίτη από το blog Dominica Amat