Mε αγάπη, Λούκοφ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Σήμερα θα ξεκινήσω να καταγράφω τις σκέψεις μου για το βιβλίο που διάβασα με έναν δε θα πω ανορθόδοξο, μα αλλιώτικο τρόπο, που σχετίζεται και με το ''αποτύπωμα'' που άφησε το εν λόγω μυθιστόρημα στη σκέψη και στην ψυχή μου. Μα καλύτερα, ας τα πιάσω από την αρχή. Όλοι κι όλες, που αγαπάμε να διαβάζουμε βιβλία, συμφωνούμε ότι το ιδανικό ανάγνωσμα θα είναι εκείνο που θα μας γοητεύει από την αρχή έως και το τέλος, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μας προς εκείνο. Σωστά; Τί γίνεται, όμως, στην περίπτωση που ένα βιβλίο ξεκινά με πολύ δυνατό τρόπο και μας γεννά μεγάλες προσδοκίες που στην πορεία δεν ''καλύπτονται'', ενώ υπάρχει και η περίπτωση εκείνων που ναι μεν μπορεί να ξεκινούν με πιο ήπιο -ίσως και άνευρο (αυτό είναι κάτι το υποκειμενικό!) τρόπο που, όμως, στην πορεία ''ανθίζουν'' και μας εκπλήσσουν ευχάριστα; Για να είμαι ειλικρινής, εγώ ως αναγνώστρια επιλέγω το δεύτερο σενάριο και πολλές φορές αυτή μου η επιλογή με έχει δικαιώσει! 

Για ένα ανάλογο μυθιστόρημα, λοιπόν, πρόκειται να σας μιλήσω σήμερα. Ο λόγος για το καινούργιο αισθηματικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Mariana Zapata (Μαριάνα Ζαπάτα), με τίτλο ''Mε αγάπη, Λούκοφ" (From Lukov with Love), το οποίο κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος σε μετάφραση από την κυρία Όλγα Γκατζονίκα.

Η συγγραφέας είναι άκρως αγαπητή στο αναγνωστικό κοινό (σε παγκόσμιο επίπεδο όπως και στη χώρα μας) και τα βιβλία της χαίρουν μεγάλης αναγνώρισης και δημοφιλίας, αφού συγκαταλέγονται στη λίστα με τα καλύτερα ρομαντικά/αισθηματικά μυθιστορήματα σύμφωνα με τα βραβεία/στατιστικά του goodreads. Εγώ έμελλε να τη ''συναντήσω'' για πρώτη φορά μέσα από το παρόν μυθιστόρημα και με έκανε να θέλω μελλοντικά να διαβάσω κι άλλα έργα της. Άραγε, τί θα βρίσκαμε μέσα στην παρούσα ιστορία που θα έκανε τη σκέψη μας να ξεστρατίσει στα μονοπάτια του έρωτα και την καρδιά και την ψυχή μας να ''διψούν'' να τον βιώσουν με όλες μας τις αισθήσεις;

''Αν κάποιος ζητούσε από την Τζάσμιν να περιγράψει τα τελευταία χρόνια της ζωής της με μία μόνο λέξη, αυτή σίγουρα θα αποτελούνταν από τέσσερα γράμματα. Μετά από δεκαεπτά χρόνια –και αμέτρητα σπασμένα κόκαλα και αθετημένες υποσχέσεις– ξέρει ότι οι πιθανότητες να αγωνιστεί ξανά στο καλλιτεχνικό πατινάζ είναι ελάχιστες πλέον. Όταν όμως ο αντιπαθητικός, αλαζόνας Ιβάν της προτείνει την ευκαιρία της ζωής της, η Τζάσμιν θα χρειαστεί να αναθεωρήσει τα πάντα. Ακόμα και τη γνώμη της για τον Ιβάν Λούκοφ…" (Από το οπισθόφυλλο)

Μπορεί στη χώρα μας να μην είναι τόσο διαδεδομένο και συνυφασμένο με την αθλητική μας κουλτούρα το άθλημα του επαγγελματικού πατινάζ, αλλά όλοι κι όλες τυγχάνει να γνωρίζουμε ανθρώπους που από μικρή ηλικία έχουν αφιερώσει τον εαυτό και τη ζωή τους με την ενασχόληση με κάποιο άθλημα και δη με τη συνθήκη που ακούει στο όνομα ''πρωταθλητισμός'' και διακρίσεις σε αγώνες όχι μόνο εγχώριου, αλλά και παγκόσμιου βεληνεκούς. Οπότε, μπορούμε να αντιληφθούμε, τουλάχιστον ως έναν βαθμό, όλα αυτά που χρειάζεται να ''θυσιάσουν'' τα άτομα που ασχολούνται με τον πρωταθλητισμό μαζί με τις όποιες εντατικές κι επίπονες πολύωρες προπονήσεις και λοιπές στερήσεις -ακόμη και της παιδικής τους ηλικίας- ώστε να πετύχουν τον στόχο τους, που δεν είναι άλλος από την κατάκτηση των ανώτατων θέσεων, μεταλλίων και διακρίσεων. 

Έχοντας, λοιπόν, όλα αυτά κατά νου επέλεξα να ξεκινήσω την ανάγνωση και τη ''μύησή'' μου στον χώρο του καλλιτεχνικού πατινάζ. Η εξιστόρηση της αφήγησης από την κεντρική πρωταγωνίστρια μαζί με τους εύστοχους, ρεαλιστικούς και γρήγορους και καθόλου μηχανικούς διαλόγους μας επιτρέπουν να έχουμε στα χέρια μας ένα κείμενο αρκετά ''ζωντανό'' και περιγραφικό. Ναι, χρειάστηκε κάποιος χρόνος ώστε να μπορέσω να βρω τον ρυθμό μου μέσα σε αυτό και ίσως να μου φάνηκε, αρχικά, κάπως πιο άτονο ως προς την ιστορία του, αλλά από ένα σημείο κι έπειτα θεωρώ ότι η συγγραφέας βρίσκει το πώς να καταστήσει πιο μεστό κι ενδιαφέρον όλο το σκηνικό που περιγράφει. Ναι, θα επιθυμούσα περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το εν λόγω άθλημα (για μένα η συγγραφέας εδώ θα έπρεπε να εμβαθύνει κάπως παραπάνω), αλλά το αισθηματικό στοιχείο και το πώς αυτό εξελίσσεται και τοποθετείται σταδιακά και δίχως βιάση, σαν να υποβόσκει καθ'όλη τη διάρκεια της αφήγησης, πιστεύω ότι τη δικαιώνει.

Η πορεία που ακολουθεί όλη η ανάπτυξη της ιστορίας μοιάζει να είναι προδιαγεγραμμένη από την αρχή έως και το τέλος. Με τα συναισθήματα να εμφανίζονται και να κλιμακώνονται μέσω μίας σταθερά ανοδικής πορείας όπου ο έρωτας έρχεται να συμπορευθεί με τα δύο βασικά πρόσωπα του βιβλίου οδηγώντας τους τόσο στο βίωμα της απόλυτης αγάπης όσο και της επιτυχίας. Άλλωστε, και τα δύο χρειάζονται κόπο, επιμονή, υπομονή, προσπάθεια, εμπιστοσύνη και αλληλοστήριξη από αμφότερες τις πλευρές. Ναι, για μένα η ιστορία είναι ολοκληρωμένη από όλες τις απόψεις και δεν υπάρχει κάτι το τόσο ''ενοχλητικό'' που ίσως να επιθυμούσα να αλλάξει. 

Εν κατακλείδι, μιλάμε για ένα αισθηματικό μυθιστόρημα που πετυχαίνει τον στόχο του και προσεγγίζει με όλες τις νότες έρωτα κι αγάπης (ίσως κάποιες να είναι λίγο πικάντικες, μα πάντα με μέτρο) τις σκέψεις και τις ψυχές των αναγνωστών/στριων που θα επιλέξουν να το διαβάσουν!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.