ΚΙΛ-KISS - ΤΟ ΦΙΛΙ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΜΙΣΟΣ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Ποιος/α θα μου το έλεγε και εγώ θα το πίστευα ότι θα μπορούσε ένα αισθηματικό μυθιστόρημα (εντάξει δεν ανήκει ως λογοτεχνικό είδος και στις τοπ επιλογές μου ως αναγνώστρια) να με επηρεάσει με έναν τρόπο αναπάντεχο και τόσο σαρωτικό που κι εγώ η ίδια δε θα ανέμενα! Και για να μην παρεξηγηθώ, προφανώς και ΔΕΝ υποτιμώ κανένα λογοτεχνικό είδος (βιβλίο) και πάντα τα προσεγγίζω με τον δέοντα σεβασμό και προσοχή. Ίσως, όμως, κι εκεί να οφείλεται το γεγονός ότι ένιωθα να ''γαργαλά'' τόσο ευχάριστα τη σκέψη και την ψυχή μου το παρόν μυθιστόρημα! Ω, να με συγχωράτε! Με έπιασε λογοδιάρροια και ξέχασα να κάνω τις όποιες συστάσεις. Σήμερα διάβασα και σας μιλώ για το αισθηματικό με αρκετά ψήγματα κοινωνικού στοιχείου μυθιστόρημα της συγγραφέως Ελένης Ελευθεριάδου, με τίτλο ''ΚΙΛ-KISS - ΤΟ ΦΙΛΙ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΜΙΣΟΣ", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και είναι ο ''ηθικός αυτουργός'' αυτού του ''εγκλήματος'' που μετατράπηκε σε ευτύχημα!

Το έξυπνο λογοπαίγνιο που ''γεννάται'' από το όνομα της επαρχιακής πόλης του Κιλκίς και ''παντρεύεται'' με την αγγλική φράση ''kill kiss'' (σε μία πιο ελεύθερη ερμηνεία ο θάνατος που προέρχεται από το φιλί/θανατηφόρο φιλί/το φιλί που σκοτώνει/κλπ.) είναι γεγονός ότι είναι, ιδιαιτέρως, γνωστό σε πολλούς/ες από εμάς, ακόμη κι αν τυγχάνει να μην έχουμε κάποια σύνδεση (κυρίως καταγωγής) με αυτόν τον τόπο. Σαν να προσδίδει αυτό το κάτι παραπάνω που καθιστά θελκτική μία επίσκεψη και βόλτα στα σοκάκια της πόλης η οποία θα ασκούσε μία διαφορετική επίδραση πάνω μας και θα μας έκανε να βάλουμε ένα τέλος, να ''σκοτώσουμε'' ό,τι μπορεί να μας ενοχλεί, πονά, κλπ. ίσως και να επουλώσει τις πληγές του παρελθόντος. Άραγε, τί θα σήμαινε, όμως, όλο αυτό για τα πρόσωπα του βιβλίου; Είναι μία εύστοχη χρήση του άνωθεν λογοπαιγνίου από μεριάς της συγγραφέως για να προσελκύσει το αναγνωστικό κοινό, ή, από πίσω του κρύβονται βαθύτερα νοήματα και προβληματισμοί; Οι απαντήσεις περιέχονται εντός του, οπότε και η ανάγνωση ξεκινά...

''Στο Κιλκίς, την πόλη των παιδικών και εφηβικών τους καλοκαιριών, η Κύρα και ο Στέφανος ξανασυναντιούνται έπειτα από δώδεκα χρόνια – με καρδιές που φλέγονται από ανείπωτα συναισθήματα και παλιά τραύματα.

Εκείνος: ένας απογοητευμένος δημοσιογράφος που επιστρέφει στο πατρικό σπίτι της μητέρας του γυρεύοντας απαντήσεις.

Εκείνη: μια δυναμική κομμώτρια που μεγαλώνει το παιδί της αδελφής της, η οποία έχει φύγει από τη ζωή, στη διπλανή μονοκατοικία.

Ανάμεσά τους: μια ιστορία γεμάτη παρεξηγήσεις, οικογενειακά μυστικά και ένα φιλί που διαπράττει το τέλειο «έγκλημα». Η Κύρα και ο Στέφανος προσπαθούν να βρουν την άκρη στο μπερδεμένο κουβάρι της ζωής τους. Το μίσος δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στην αγάπη, ενώ ένα φιλί, το πρώτο τους, θα αποκαλύψει την ομορφιά τού να είσαι ο εαυτός σου." (Από το οπισθόφυλλο)

Δεν ξέρω αν τα παιδιά και κυρίως οι έφηβοι/ες είναι φύσει πιο αυστηροί/ες και τόσο σκληροί/ες με τους/τις συνομηλίκους/ες τους, ή, όλο αυτό προέρχεται ως μία αντίδραση σε ό,τι μπορεί να νιώθουν ότι τους/τις καταπιέζουν, ενοχλούν, φοβίζουν, πληγώνουν, πιθανώς από ανάγκη για αποδοχή από τους/τις γύρω τους, ή, σαν μία άλλη ''ασπίδα'' προστασίας και διαφύλαξης της αθωότητας και των όποιων συναισθημάτων τους προς το οποιοδήποτε άτομο μπορεί να νιώθουν ότι κινείται ''εχθρικά'' προς εκείνους/ες, ακόμη κι αν προέρχεται από την ίδια τους την οικογένεια/φιλικό περιβάλλον. Ή, τελικά, είναι απλοί/ες μιμητές/τριες των συμπεριφορών που βλέπουν να αναπαράγονται μέσα στο σπίτι όπου ζουν και μεγαλώνουν από τους όποιους ενήλικες; Και κυρίως, πώς μπορεί όλη αυτή η συνθήκη να επηρεάσει τόσο τις πράξεις τους, τη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους και τις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους σε όλα τα επίπεδα;

Η συγγραφέας έχει έναν λόγο οικείο, σύγχρονο και πέρα για πέρα ρεαλιστικό που σε κάνει να διαβάζεις αδιάκοπα το βιβλίο από την αρχή έως και το τέλος δίχως να ''νιώθεις'' το βάρος των όσων αναφέρει μέσα στις σελίδες του. Ναι, μπορεί να εμπνέεται από το μοτίβο enemies to lovers, αλλά το κάνει με τέτοιον τρόπο που μέσα από το μίσος μας δείχνει τον τρόπο να απαλύνουμε τον πόνο, να απαλλαγούμε από τις ενοχές του παρελθόντος, να μην είμαστε πλέον δέσμιοι/ες των λαθών τρίτων, καθώς και των όποιων ''τραυμάτων'' φέρουμε -κυρίως σε ψυχικό επίπεδο- και μας έχουν φέρει εδώ που είμαστε σήμερα. Όχι! Δε μοιρολατρεί, μα μήτε και κουνά επιδεικτικά το δάχτυλο σαν την απόλυτη αυθεντία! Δεν προσπαθεί, επουδενί, να προσδώσει επί τούτου δραματικό τόνο στο κείμενό της, αλλά επιτρέπει στο φως και στην αγάπη να μας οδηγήσουν στη λύτρωση μέσω της ελπίδας και της συμφιλίωσης με ό,τι μπορεί να φάνταζε οδυνηρό και άσχημο...

Αγάπησα τον τρόπο που η συγγραφέας μας παρουσιάζει όλα τα πρόσωπα της ιστορίας, ακόμη και εκείνα που βρίσκονται στις δεύτερες και τρίτες θέσεις μέσα στην υπόθεση. Μέσω εκείνων αναδεικνύονται ζητήματα που μας απασχολούν, διαχρονικά, τόσο σε ατομικό όσο και σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο. Από τις προκαταλήψεις, τα τραύματα των γενεών, την εκμετάλλευση, τα απωθημένα του παρελθόντος, τις αγιάτρευτες πληγές, τις ενοχές και την εκδίκηση, τον φόβο και τον εγωϊσμό, τα μυστικά που κρατούν τις εύθραυστες ισορροπίες, τον όποιο συμβιβασμό μέσα σε όλο το παράλογο, αλλά και την απελευθέρωση που μοιάζει σαν την ανακούφιση που νιώθει κάποιος/α όταν απαλλάσσεται από όλα τα παραπάνω και μπορεί πλέον να διαβεί σε μία ζωή που είναι πλήρης και ικανοποιητική για εκείνον/η.

Από την αρχή έως και το τέλος, το βιβλίο φαίνεται ότι δομείται με ορθό τρόπο και τα πάντα έρχονται και απαντώνται και μπαίνουν στη θέση που τους αναλογεί. Ναι, ίσως οι όποιες αποκαλύψεις να φαίνεται -για κάποιους/ες ότι αργούν να έρθουν- μα πιστέψτε με, θεωρώ ότι η συγγραφέας ξέρει το πότε και το πώς να πει ό,τι πρέπει να λεχθεί. Ναι, με μία πιο ελεύθερη κι ''ανοικτή'' ματιά μπορούμε να μπούμε μέσα στην ιστορία και να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα και γιατί όχι, να μη ζήσουμε αυτό που μας τάζει από τον τίτλο του και εντέλει, η πλοκή καταφέρνει και φέρνει εις πέρας. Ναι, όλοι κι όλες αξίζουμε μία όμορφη ζωή, όπως και να ζήσουμε με τις συνέπειες των όποιων επιλογών μας. Εμένα το βιβλίο μου άρεσε (ανέλπιστα) πολύ και με έβαλε στη διαδικασία να μην κρίνω μόνο βάσει του ''φαίνεσθαι'', αλλά του ''είναι'', ακόμη κι αν αυτό αρχικά μπορεί να μοιάζει ανάλαφρο και χιουμοριστικό ενώ κατά βάθος είναι ειλικρινές, στοργικό και ''καταπραϋντικό'' για την ψυχή και τη σκέψη μου με τρόπο που ποτέ δε θα περίμενα.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.