Το ξεκαθάρισμα

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Με την εγκληματικότητα να έχει παρεισφρήσει σε τέτοιον βαθμό στην καθημερινή μας ζωή που μοιάζει σαν να έχει αρχίσει να ''προσκολλάται'' πάνω στο δέρμα και στη σκέψη μας σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας, δεν είναι τυχαίο που όλο και περισσότεροι/ες αναγνώστες/στριες στρέφουν το ενδιαφέρον τους προς την ανάγνωση βιβλίων που ανήκουν στην αστυνομική λογοτεχνία και σε όλα τα παρακλάδια αυτής. Λες και με αυτόν τον τρόπο δεν αναμένουν μόνο να αποδοθεί η πρέπουσα δικαιοσύνη με την ενδεδειγμένη τιμωρία των ενόχων, αλλά μπορεί να τους δοθεί η δυνατότητα να ψάξουν τα βαθύτερα κίνητρα πίσω από τα όποια εγκλήματα. Διότι, δεν μπορώ να πιστέψω ότι ξυπνάει ένας άνθρωπος κι έτσι απλά επιλέγει να σπείρει τον θάνατο. Τουλάχιστον, η δική μου λογική δεν μπορεί να το αποδεχθεί. Είμαι βέβαιη ότι πάντα υπάρχει κάτι από πίσω. Εκτός αν μιλάμε για ανθρώπους που δεν έχουν σώας τας φρένας και πάσχουν από κάποια πολύ σοβαρή αρρώστια της ψυχής και του μυαλού.

Τον συγγραφέα Τειρεσία Λυγερό ''συναντώ'' ξανά μέσα από το καινούργιο του αστυνομικό μυθιστόρημα, με τίτλο ''Το ξεκαθάρισμα'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κύφαντα. Ένα μυθιστόρημα του οποίου ο τίτλος θα μπορούσε να λάβει αρκετές ερμηνείες κι εγώ επιλέγω να σταθώ στις πρωταρχικές που γεννήθηκαν μέσα στο μυαλό μου. Μιλάμε για ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ προσώπων που είχαν κάποιες ύποπτες και παράνομες (ή και μη) δοσοληψίες; Ή για ένα ξεκαθάρισμα με πρόσωπα που κατά το παρελθόν μπορεί να έχουν υπάρξει η αιτία αρκετών κακών που συνέβησαν εις βάρος μας και επηρέασαν την υπόλοιπη πορεία της ζωής μας;

''Μια σειρά από φόνους καθηγητών πανεπιστημίου προβληματίζουν τον αστυνόμο Αντρέα Σεβαστιανό ο οποίος πρέπει να ψάξει να βρει το νήμα που «δένει» όλα τα εγκλήματα – την ώρα μάλιστα- που ο αριθμός των νεκρών αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Τι σχέση μπορεί να έχει μια αποτυχημένη παρουσίαση διατριβής με τα εγκλήματα που διαδραματίζονται; Πως εμπλέκεται ένας υποψήφιος διδάκτορας που αποτυγχάνει να πάρει το διδακτορικό του στην όλη υπόθεση; Ποια η βαθύτερη σχέση του με τους καθηγητές της επταμελούς επιτροπής του; Μέσα σε όλα αυτά ο Σεβαστιανός έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του, με το παρελθόν του, τη ρετσινιά του χουντικού που κουβαλά λόγω του πατέρα του που ήταν αστυνόμος κατά τη διάρκεια της επταετίας, και του αποτυχημένου γάμου του." (Από το οπισθόφυλλο)

Είναι γεγονός ότι όταν ακούμε πώς το πρόσωπο που τυγχάνει να έχει πέσει θύμα μίας στυγερής δολοφονίας ανήκει σε κυκλώματα της νύχτας (με ό,τι αρνητικό αυτό συνεπάγεται) δεν ''πέφτουμε'' κι από τα σύννεφα για την όποια κατάληξή του. Τί γίνεται, όμως, όταν πρόκειται για πρόσωπο/α που έχουν ένα σοβαρό και σεβαστό από την κοινωνία ''φαίνεσθαι'' και η ενασχόλησή του/τους είτε με τα κοινά είτε με κάποια επιστήμη είτε γενικότερα με κάτι που του/τους προσδίδει αυτό το κατά τ'άλλα αθώο και αξιοπρεπές παρουσιαστικό βρίσκεται/βρίσκονται στη θέση του/των θύματος/θυμάτων; Πόσο ενεοί/ες μένουμε μπροστά στο άκουσμα της είδησης; Κι αυτό, διότι έχουμε μάθει να στεκόμαστε στο ''φαίνεσθαι'' κι όχι στο ''είναι'' και να εντυπωσιαζόμαστε/παραπλανόμαστε από την όποια καλή εξωτερική εμφάνιση, επίπεδο σπουδών, οικογενειακή κατάσταση, οικονομική τάξη, εργασία, κλπ. Όμως, είμαστε πάντα τόσο σίγουροι/ες ότι γνωρίζουμε τα πάντα για τους/τις γύρω μας; Δεν το νομίζω! Διότι, αν συνέβαινε αυτό, δε θα μας σόκαραν πολλά...

Μπορεί η ανάγκη να ''οπλίσει'' το χέρι ενός ανθρώπου -ακόμη και μετά από χρόνια- και να τον/την οδηγήσει στο έγκλημα; Προφανώς και πρόκειται για μία ρητορική ερώτηση. Ο συγγραφέας, λοιπόν, με αφορμή αυτό κι έχοντας όλα τα παραπάνω κατά νου μας παρουσιάζει μία εύπεπτη και ρεαλιστική -μέσα σε όλα τα πλαίσια της υπερβολής της μυθοπλασίας- ιστορία που σχετίζεται με την αιτία πίσω από τα όποια εγκλήματα. Μεστή και γρήγορη ροή των γεγονότων που δεν αφήνει τίποτα αναπάντητο, δίχως την παρουσία έντονων ανατροπών και ακραίων περιγραφών σκηνών εγκλήματος, το βιβλίο ενδείκνυται για εκείνους/ες που αγαπούν να διαβάζουν έργα που στηρίζονται στην ανθρώπινη ψυχολογία και ψάχνουν την ουσία πέρα από την όποια προφανή επιφάνεια...

Τα πρόσωπα του κειμένου μπορεί να μην με άγγιξαν (συναισθηματικά) στον βαθμό που θα επιθυμούσα, μα θεωρώ ότι ήταν άκρως ταιριαστά με όλο το κείμενο και τη θέση τους μέσα σε αυτό. Δεν ξέρω αν πραγματικά θα άλλαζα κάτι πάνω τους. Με πείσανε με την όποια φυσικότητά τους. Εδώ, επίσης, οφείλω να πω ένα μπράβο στον συγγραφέα που τόλμησε και είπε αρκετές αλήθειες σχετικά το τί συμβαίνει στις σχολές (θα καταλάβετε τί εννοώ διαβάζοντας το βιβλίο) και τα όποια αλισβερίσια και σχέσεις μεταξύ των καθηγητών/τριων και των φοιτητών/τριων και τα λοιπά συμφέροντα. Ξέρει να κρατά τις ισορροπίες και να αναδεικνύει όλες τις πλευρές και το εκτίμησα. 

Με πιο αγαπημένο μου κομμάτι της υπόθεσης τον επίλογο (δεν το λέω για κακό - αφού θεωρώ απολύτως σημαντικά τα φινάλε των ιστοριών), διάβασα το βιβλίο άκοπα κι ευχάριστα και μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κύφαντα.