Η Εσχάτη παρουσία

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Πάντα αναρωτιέμαι το τί μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για έναν/μία δημιουργό ώστε να αρχίσουν να ''γυρνούν'' τα αόρατα ''γρανάζια'' του μυαλού του/της, ώστε ύστερα να αποτυπώσει πάνω στο χαρτί μία ιστορία που θα μπορέσει να ψυχαγωγήσει, προβληματίσει, κινητοποιήσει, αφυπνίσει μαζί με ό,τι άλλο το αναγνωστικό κοινό. Με την ανθρωπότητα, την τεχνολογία και πολλά ακόμη να κινούνται με ταχύτατους ρυθμούς προς το μέλλον αμφισβητώντας και παράλληλα αποδεχόμενοι/ες καθετί που μπορεί να φαντάζει απαρχαιωμένο και ξεπερασμένο τη μία στιγμή σαν άλλο βαρίδι στις πλάτες και την άλλη σαν πολύτιμο ''αγαθό'', τολμώ να θεωρώ, ως μία απλή αναγνώστρια που ούτε συγγραφικό ταλέντο διαθέτω ούτε την αγάπη και το ψώνιο για τη συγγραφή, ότι όλοι κι όλες έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε κάπου. Κάτι που μπορούμε να το βρούμε και μέσα στα βιβλία που διαβάζουμε. Όπως σε μία ιδέα, σε ένα πρόσωπο, σε μία πεποίθηση, ή, δεν ξέρω εγώ τί άλλο, που όχι μόνο θα αποτελούσε φάρο που με το φως του θα μας έδειχνε τον ορθό δρόμο, αλλά θα μας βοηθούσε να αποδεχθούμε την ίδια μας θνητή φύση και ό,τι μπορεί να συνδυάζεται με εκείνη.

Συναντώ ξανά -έστω και μέσω του παρόντος έργου- έναν συγγραφέα που τον έχω ξεχωρίσει τόσο για την ευγλωττία του όσο και για τον ιδιαίτερο, οξυδερκή κι αφοπλιστικό τρόπο σκέψης του, που όσα βιβλία του έχω διαβάσει με έχουν βάλει στη διαδικασία να αποδεχθώ -μέσω του όποιου οξύμωρου της όποιας αμφισβήτησης αυτών- σε μεγαλύτερο βαθμό τα όσα πιστεύω και έχω στο μυαλό μου ως δεδομένα, αποδεκτά κι ακλόνητα. Με έναν σεβασμό τόσο στα πιστεύω και στη στάση ζωής των αναγνωστών/στριων και τις όποιες παγιωμένες θέσεις όσο και προς την ίδια τη λογοτεχνία, ο συγγραφέας Μιχάλης Κ. Γρίβεας ξέρει να υπογράφει έργα που κάθε άλλο παρά συνηθισμένα και εύκολα προς την ''πέψη'' μπορούν να θεωρηθούν. Κι αν αυτό δε σας αρκεί για να μπείτε στη διαδικασία να σκεφτείτε ότι τα βιβλία οφείλουν να έρχονται και με τις ιστορίες τους να ''γρατζουνούν'' με τρόπο διεγερτικό τη σκέψη μας, ε τότε, δεν ξέρω τί να σας πω...

Ο συγγραφέας μέσα από την καινούργια του νουβέλα, με τίτλο ''Η Εσχάτη παρουσία'' (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελκυστής) προβαίνει σε ένα αλλιώτικο λογοτεχνικό ''πάντρεμα'' του έργου του Ευαγγελιστή Ιωάννη ''Αποκάλυψη (ή Αποκάλυψη του Ιωάννη)" -το οποίο αποτελεί το τελευταίο και μοναδικό προφητικό/εσχατολογικό κείμενο της Καινής Διαθήκης- μαζί με έναν από τους πιο ωραίους αρχαίους μύθους περί Έρωτος και Ψυχής με αποτέλεσμα ένα κείμενο που σε καμία περίπτωση ΔΕΝ προσβάλλει τα θρησκευτικά και μη πιστεύω κάθε ανθρώπου, αλλά με σεβασμό εξερευνά τα λεπτά και δυσδιάκριτα όρια του πώς η αλήθεια και ό,τι μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας και του τί μπορούμε να προσεγγίσουμε μέσα από μία θεολογική/φιλοσοφική τάση και διάθεση - πάντα σε ένα πλαίσιο όπου η επιστημονική φαντασία συμπορεύεται με το όποιο μεταφυσικό...

''Ό,τι νομίζαμε πως ξέραμε για τη Δευτέρα Παρουσία ήταν μόνο η αρχή…

Ένα γράμμα από το απώτατο μέλλον σπάει τους νόμους του χρόνου.

Μια νέα αποκάλυψη για το τέλος του κόσμου, δε μοιάζει με καμία άλλη.

Οι άνθρωποι τότε γνώριζαν τα πάντα, εκτός το πώς να νικήσουν τον θάνατο

.«Άνθρωποι, αναστήστε εσείς όλους τους νεκρούς προγόνους σας και θα σας χαρίσω την αθανασία», είπε ο Ιησούς.

Τα χρώματα θυσιάστηκαν και ο έρωτας εξοστρακίστηκε.

Η αθανασία δεν έχει ανάγκη από φλόγα, μόνο ακινησία και στασιμότητα.

Έξι σφραγίδες όμως έκλεισαν τις πύλες του Άδη· οι νεκροί έμεναν πεισματικά μέσα.

Η προϋπόθεση δεν εκπληρώθηκε και η πολύχρωμη επανάσταση ξέσπασε.

Ο Χριστός επέστρεψε. Ένας άλλος θεός, ο Έρως, τον περίμενε!

Η έβδομη σφραγίδα άνοιξε, φανερώνοντας την τελευταία παρουσία." (Από το οπισθόφυλλο)

Όταν πριν από κάμποσα χρόνια είχα καθίσει και είχα διαβάσει την Αποκάλυψη του Ιωάννη προσπαθώντας να βρω απαντήσεις κι ερμηνείες σε όλο αυτό το αλληγορικό και καθηλωτικά διαχρονικό κείμενο, δεν πίστευα ποτέ ότι μετά από καιρό θα ερχόμουν να το βρω ξανά σε μία παράλληλη αφήγηση με ένα σύγχρονο κείμενο που όμως μέσα στις σελίδες του θα βρούμε να πραγματεύεται έναν αρχαίο μύθο που συνδέεται με άρρηκτο τρόπο με την ανθρωπότητα και τη φύση αυτής. Κι όμως, που η λογοτεχνία δίνει στους/στις δημιουργούς τη δυνατότητα να εμπνέονται από πολλά και να μας παρουσιάζουν πολλές ερμηνείες αυτών. Το τί θα επιλέξουμε να κρατήσουμε, ή, όχι, είναι όμως δικό μας προσωπικό θέμα...

Ο συγγραφέας με την παρούσα νουβέλα του (η οποία έχει βραβευτεί από τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδος) έρχεται να αποδείξει ότι η λογοτεχνία όχι μόνο δεν έχει όρια, αλλά επιβάλλεται να τα ''προκαλεί'' μέσα από έναν εποικοδομητικό και με σύνεση διάλογο μεταξύ των έργων και του αναγνωστικού κοινού. Εδώ, λοιπόν, τολμά να μιλήσει για ένα ζήτημα που μας απασχολεί ως ανθρωπότητα από την αρχή της ύπαρξής μας. Η αθανασία και η όποια προσπάθεια της τοποθέτησης των ανθρώπων στη θέση των θεών και η ανάγκη για την επίτευξη αυτού του στόχου με κάθε κόστος όχι μόνο μοιάζει σαν ένα πιθανό κι εφιαλτικό σενάριο του μέλλοντος, αλλά μας κάνει να αναρωτιόμαστε το πόσο βέβαιοι/ες είμαστε για την απόφασή μας αυτή. Άραγε, έχουμε σκεφτεί ότι η όποια θνητότητά μας δίνει πραγματική και ανεκτίμητη αξία στη ζωή μας; Κι αν... Κι αν λέω, αν καταφέρουμε να την αποκτήσουμε (την αθανασία), είμαστε έτοιμοι/ες να αποχωριστούμε ό,τι μπορεί να έδινε ουσιαστικό ρόλο ύπαρξης στη ζωή μας; 

Είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύω πολύ (αυτό βέβαια είναι κάτι παντελώς προσωπικό και σεβαστό για τον καθέναν και την καθεμία ξεχωριστά!) που καθ'όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης της παρούσας νουβέλας δεν ένιωσα στιγμή να θίγομαι από τα όσα διάβαζα. Αντιθέτως, ένιωσα ότι ο συγγραφέας μέσα από τον αλληγορικό τρόπο παραλληλισμού του ενός έργου (Αποκάλυψη) με τον μύθο (Έρως και Ψυχή) έρχεται να αποδείξει ότι οι άνθρωποι αυτό που πραγματικά αποζητούν είναι η αγάπη και η αποδοχή μέσα από την όποια συνύπαρξή τους με άλλους ανθρώπους. Όχι, απαραιτήτως μία αιωνιότητα και το πέρασμα σε αυτή μαζί με την όποια αθανασία που ουσιαστικά δε θα επιτρέπει όχι μόνο να μη γεννιούνται νέοι άνθρωποι και να συνεχίζεται στο διηνεκές η δημιουργία και η ομορφιά της ζωής, μα να μην μπορούν να αισθάνονται ποικίλα συναισθήματα και κυρίως να μην εκτιμούν την αξία της ζωής... 

Ναι, ίσως είναι από εκείνες τις φορές που πραγματικά εκτίμησα το γεγονός ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε δημιουργημένοι/ες με να διαθέτουμε ελεύθερη βούληση/κρίση. Κι εγώ αν τύχαινε να είχα τις επιλογές των πρωταγωνιστικών προσώπων στον όποιο επίλογο, θα έπαιρνα την ίδια απόφαση με εκείνα. Άλλωστε, ο άνθρωπος και η δημιουργία του δεν είναι η απόλυτη απόδειξη της ύπαρξης του θεού, καθώς και προς την αγάπη του για εμάς; Κι όλα αυτά δοσμένα μέσα από ένα έργο που μπορεί να λάβει πολλές αναγνώσεις και κάθε φορά να μας προσφέρει και κάτι το διαφορετικό προς σκέψη... 

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελκυστής.