Χαμένα ίχνη

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Πόσες φορές δεν έχει τύχει να ακούσουμε για ίχνη που χάνονται; Ίχνη ένδειξης ζωής που, όμως, από ένα σημείο κι έπειτα δεν αφήνουν πίσω τους το όποιο αποτύπωμα ώστε να παραμένει άσβεστη η φλόγα της ελπίδας; Πώς, λοιπόν, αυτά τα χαμένα ίχνη μπορούν να επηρεάσουν σε τέτοιον ανεπανόρθωτο και ριζικό, πολλές φορές, τρόπο τη ζωή των εμπλεκόμενων προσώπων; Για εκείνα τα χαμένα ίχνη θα έρθει να μας μιλήσει η δημιουργός Τόνια Κυριφίδη, μέσα από το καινούργιο ομώνυμο μυθιστόρημά της (κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική). Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που ''συνδιαλέγεται'' με το στοιχείο της περιπέτειας και του ψυχολογικού θρίλερ μέσα σε ένα άκρως ρεαλιστικό -ίσως κι επώδυνο- κοινωνικό πλαίσιο. Ελάτε, συνεπώς, να ανακαλύψουμε μαζί το τί μπορεί να συνεπάγονταν αυτά τα χαμένα ίχνη μέσα από την πλοκή του έργου...

Τρίτο βιβλίο της δημιουργού που διαβάζω και μπορώ να πω ότι πλέον είναι φανερή μία συγγραφική ''ωριμότητα'' στον τρόπο γραφής και έκφρασης των ιδεών της. Κάτι που -ως αναγνώστρια- με κάνει να αισθάνομαι μία ανάλογη ευχαρίστηση. Και γιατί όχι; Είναι πολύ θελκτικό το να βλέπεις τους/τις εκάστοτε δημιουργούς να εξελίσσονται και να μας προσφέρουν ακόμη πιο καλογραμμένα έργα. Εδώ, η συγγραφέας παίρνει έμπνευση από έναν από τους χείριστους εφιάλτες που μπορεί να ζήσει ποτέ κάποιος γονιός (για να είμαι πιο σωστή - κάθε άνθρωπος ανατριχιάζει ακούγοντάς το!) και του δίνει ζωή χάρη σε ένα μοτίβο, που μπορεί να το έχουμε ξαναδιαβάσει, μα το θέτει πάνω σε νέα πλαίσια και προσπαθεί να αναδείξει κι άλλες υπόγειες και μη πλευρές του, που ναι μεν μπορεί να είναι εκεί, αλλά για χίλιους δύο λόγους να μην τις βλέπουμε, ή, να τις αποφεύγουμε ως κάτι το ασήμαντο...

''Μάιος, βράδυ Παρασκευής. Η δεκαεφτάχρονη Μαρίνα εξαφανίζεται μετά το σχολικό πάρτι. Τα τελευταία της βήματα χάνονται μέσα σε μια νύχτα γεμάτη συγκρούσεις, παραισθησιογόνες ουσίες και ανθρώπους που κρύβουν σκοτεινά μυστικά. Η αστυνόμος Αλεξάνδρα Βαγενά έρχεται από την Αθήνα για να αναλάβει την υπόθεση κουβαλώντας τους δικούς της δαίμονες. Κάθε τέτοιο συμβάν ξυπνά τις πληγές του παρελθόντος της – τον ανεξιχνίαστο φόνο της αδερφής της που χάθηκε άδικα σχεδόν τριάντα χρόνια πριν. Ύποπτοι παντού. Ποιοι λένε αλήθεια και ποιοι ψέματα; Πίσω από κλειστές πόρτες ξετυλίγεται ένα πλέγμα από αδιαφορία, ζήλια, ψέματα, πάθη κι επικίνδυνες σιωπές. Και κάπου εκεί κρύβεται μια σκοτεινή απειλή. Μια «σκιά» που παραμονεύει γνωρίζοντας πως ο χρόνος τελειώνει. Και πρώτα από όλους για τη Μαρίνα…" (Από το οπισθόφυλλο)

Καταλαβαίνω ότι μέλημα κάθε γονιού είναι το παιδί του να γεννιέται και να είναι υγιές, ασφαλές, καλότυχο, ευτυχισμένο, να μη νιώσει ποτέ πόνο, καθώς και να γίνει ένας χρήσιμος και καλός άνθρωπος μέσα στην κοινωνία όπου ζει. Αυτό, όμως, που δυστυχώς ξεχνάμε είναι ότι και τα παιδιά είναι άνθρωποι με τις δικές τους ανάγκες και προσωπικότητες που μπορεί να διαφέρουν απ'αυτό που κάποιοι γονείς θεωρούν ως ιδανικό. Μήπως όλο αυτό είναι μία παγίδα στην οποία πέφτουν μέσα; Αντί, δηλαδή, να είναι πάνω από το παιδί τους να το ακούν, να το προστατεύουν και να το βοηθούν, ίσως από φόβο, ίσως πάλι από προκατάληψη του τί θα πει ο κόσμος, ή, επειδή νομίζουν ότι με το να τα αφήνουν παντελώς ελεύθερα θα βρουν τον δρόμο τους, κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο; Και δεν εννοώ οι γονείς να φτάνουν σε ακρότητες, αλλά να αποδέχονται και να αγαπούν τα παιδιά τους όπως είναι και να τους παρέχουν ό,τι βοήθεια χρειαστούν ειδικά όταν μιλάμε για θέματα υγείας (σωματικά, νοητικά, ψυχικά).

Η συγγραφέας φαίνεται ότι έχει πιάσει τον παλμό της κοινωνίας και δε στρέφει το βλέμμα της αλλού μπροστά σε πολλά από τα κακώς κείμενα που μας ταλανίζουν είτε σε μικρότερο είτε σε μεγαλύτερο βαθμό (ατομικά, ή, συλλογικά). Δε φοβάται να μιλήσει με αλήθειες που ''κατασπαράζουν'' την κοινή λογική. Αλήθειες που γιγαντώνονται μέσα από την όποια επιτηδευμένη συγκάλυψη, την αυξανόμενη ενδοοικογενειακή βία και ρήξη μεταξύ των μελών των οικογενειών, των αδικαιολόγητων γυναικοκτονιών, την λανθασμένη εμμονή σχετικά με την εξωτερική (επιβεβλημένη) εμφάνιση και τρόπο ντυσίματος και το τί μπορεί αυτό να συνεπάγεται, την αντιπαλότητα μεταξύ συναδέλφων ακόμη και φίλων, τις ψεύτικες φιλίες λόγω συμφέροντος, το τί μπορεί να σημαίνει το να είναι κάποιος ''άνδρας'' και τα ιδανικά ( ; ) πρότυπα σε σχέση με αυτό, τη βία μεταξύ παιδιών κι εφήβων, τον αποκλεισμό ανθρώπων με ποικίλα προβλήματα από την ίδια την κοινωνία που κανονικά οφείλει να συμπονά, να σέβεται και να αγκαλιάζει έως και το πώς και οι αστυνομικοί που αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας και να λύσουν τις όποιες υποθέσεις δεν παύει να είναι κι οι ίδιοι άνθρωποι με τα όποια τρωτά τους σημεία.

Η συγγραφέας από την αρχή έως και το τέλος της εξιστόρησης των γεγονότων έχει ένα άρτιο και συνεχόμενο πλάνο όπου τίποτα δεν είναι τυχαίο. Από τις στιγμές που τα όποια στοιχεία εμφανίζονται, τα κίνητρα, τις ανατροπές, τις (αναμενόμενες και μη) αποκαλύψεις, τον τρόπο σκέψης και δράσης όλων των προσώπων έως και πολλά ακόμη, το βιβλίο διαβάζεται συνεχόμενα και άκοπα. Ουσιαστικά μέσα από το παρόν έργο μας φέρνει μπροστά σε έναν καθρέπτη όπου πάνω του απεικονίζονται κομμάτια των σύγχρονων κοινωνιών και ζητούν επιτακτικά λύσεις προς εξάλειψή τους. Άραγε, πώς το να πράττεις (ή και μη) βάσει του όποιου καθήκοντος, η εμμονή, οι παραλείψεις των όποιων στοιχείων έρχονται μπροστά μας, η επί τούτου σιωπή, καθώς και η τάση του να μην επιθυμούμε να ακούσουμε πραγματικά αυτά που θέλουν οι άλλοι άνθρωποι να μοιραστούν μαζί μας είναι αιτία πολλών από αυτά τα άσχημα που συμβαίνουν γύρω μας; Πώς αναμένουν, εντέλει, να ακουστεί η αλήθεια, εάν εμείς οι ίδιοι/ες της γυρίζουμε με επιδεικτικό και εκκωφαντικό τρόπο την πλάτη; Εάν, λοιπόν, δε σας τρομάζει η αλήθεια και θέλετε κάτι που θα σας βάλει σε εύστοχο συλλογισμό, τότε το παρόν βιβλίο είναι για εσάς.

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.