#Αφιέρωμα: Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας (Μέρος 5ο): ΦΥΓΗ ΓΙΑΤΙ Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΝΑ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

#Αφιέρωμα: Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας 

Μέρος 5ο: ΦΥΓΗ ΓΙΑΤΙ Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΝΑ

Αν και πλέον, ως αναγνώστρια, αντιμετωπίζω τα κοινωνικά μυθιστορήματα με έναν παντελώς δικαιολογημένο δισταγμό, για το πέμπτο μέρος του αφιερώματος σε πένες γυναικών συγγραφέων με αφορμή τον εορτασμό της ημέρας της γυναίκας επέλεξα να διαβάσω και σας παρουσιάσω το νέο κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Τζένης Πετροπούλου, με τίτλο ''ΦΥΓΗ ΓΙΑΤΙ Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΝΑ", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη. Ένα μυθιστόρημα από εκείνα του είδους που αξίζει να διαβαστεί και να μας προβληματίσει. Ένα μυθιστόρημα που δε σας το κρύβω ότι εσκεμμένως επέλεξα να το συμπεριλάβω στο παρόν αφιέρωμα όχι μόνο επειδή είναι γραμμένο από γυναίκα, όσο λόγω της φύσης της ιστορίας του. Το βρήκα άκρως ταιριαστό και θα αντιληφθείτε κι εσείς στην πορεία τί εννοώ.

''ΦΥΓΗ ΓΙΑΤΙ Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΝΑ", ο τίτλος του και κάθε άλλο παρά τυχαίος κι ανώδυνος μπορεί να θεωρηθεί. Ξέρω ότι η μερίδα των λογικών ανθρώπων (προσέξτε δεν κάνω διαχωρισμό σε φύλα!) σκέφτεται ότι η βία σε οποιαδήποτε μορφή της με οποιονδήποτε/οποιαδήποτε/οτιδήποτε ως αποδέκτη/τρια της ΔΕΝ είναι ανεκτή/δικαιολογημένη. Μόνο ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΑ πρέπει να είναι. Όπως κι αντιλαμβάνομαι ότι πάντα με καλή πρόθεση, νοιάξιμο, ενσυναίσθηση και αγάπη προτρέπουμε τους ανθρώπους, εν προκειμένω τις γυναίκες, να απομακρύνονται από οποιασδήποτε μορφής κακοποιητικής συμπεριφορά και σχέση, ώστε να διαφυλάξουν την ύπαρξή τους και την ψυχική του γαλήνη και ισορροπία. Θα μου πείτε, εύκολα τα μεγάλα λόγια και οι προτροπές, ειδικά αν δεν βρισκόμαστε οι ίδιοι/ες εμπλεκόμενοι/ες σε ανάλογες καταστάσεις. Και θα συμφωνήσω. Το ''γιατί δεν έφυγε νωρίτερα;'', ή, ''το καλά να πάθει αφού έκατσε και τα ανεχόταν'' και αρκετά ακόμη είναι φράσεις που ΔΕΝ πρέπει όχι να ξεστομίζονται, αλλά ούτε και περνούν από το μυαλό κανενός και καμίας. 

''Κρυμμένη πίσω από το προσωπείο μιας φαινομενικά ήσυχης ζωής, μια γυναίκα με όνομα, ψυχή και όνειρα βίωνε για χρόνια τον φόβο και την κακοποίηση, χάνοντας καθημερινά τον εαυτό της. Η Βίκυ έμαθε να κρύβει τα σημάδια, όχι μόνο εκείνα του σώματος, αλλά και της καρδιάς της. Πίστευε πως το να υπομένει και να συγχωρεί αδικαιολόγητες πράξεις είναι το σωστό. Μέχρι που αναγνώρισε τα ίδια σημάδια στα μάτια των παιδιών της. Και μόνο τότε συνειδητοποίησε ότι το μεγαλύτερο καθήκον της είναι να τα προστατέψει. Μόνο τότε είδε ότι δίπλα της υπήρχαν άνθρωποι που μπορούσαν να τη βοηθήσουν να σπάσει τα δεσμά της. Μόνο τότε κατάλαβε ότι δεν ήταν μόνη." (Από το οπισθόφυλλο)

Πολλές φορές, άθελά μας και χωρίς να το έχουμε πολυσκεφτεί, ακούγοντας περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας λέμε ότι αποκλείεται αυτό να συμβεί σε εμάς, ότι κι αν συνέβαινε με το πρώτο ''σημάδι'' θα φεύγαμε, ή, ότι είμαστε τόσο έξυπνες που θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε το τί είναι ο σύντροφός μας και ο χαρακτήρας του ώστε να απομακρυνθούμε προτού να είναι αργά. Συγγνώμη, γι'αυτό που θα πω, αλλά αυτό δεν είναι παρά μία ωραιοποιημένη πλάνη μέσα στην οποία έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι θα μπορέσει να ανταπεξέλθει και να λάβει τις σωστές αποφάσεις, αν -ω μη γένοιτο- βρεθούμε σε ανάλογη θέση. Δυστυχώς, η ζωή αποδεικνύει, καθημερινώς, ότι όλοι κι όλες είμαστε εν δυνάμει θύματα. Κι όσο κι αν παρατηρούμε, μπορεί να βρεθούμε εκτεθειμένοι/ες στον κίνδυνο. Διότι, κακά τα ψέματα, τα σημάδια τις περισσότερες φορές είναι μπροστά μας, αλλά επιλέγουμε ( ; ) να τα παραβλέψουμε είτε διότι θεωρούμε ότι το άλλο πρόσωπο θα αλλάξει είτε λόγω του έρωτα που μας ''τυφλώνει'' είτε λόγω φόβου τόσο προς εκείνο το πρόσωπο όσο και στο πώς θα μας αντιμετωπίσουν ύστερα οι δικοί μας άνθρωποι και η κοινωνία που ζούμε στο σύνολό της...

Η φυγή... Αχ η φυγή! Πόσο εύκολη μοιάζει για πολλούς/ες και πόσο δύσκολη κι επίπονη για κάποιους/ες άλλους/ες, ειδικά όταν δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα μέσα, μα ούτε και τους ανθρώπους γύρω τους για να τους/τις στηρίξουν σε αυτό το τολμηρό και θαρραλέο τους βήμα. Η φυγή στην παρούσα κατάσταση ΔΕΝ σημαίνει αποποίηση ευθυνών, ούτε καμία τάση λιποψυχίας. Η φυγή είναι η μόνη λύση για να μπορέσει αυτή η γυναίκα (όπως και το παιδί/τα παιδιά που μπορεί να έχει) να ζήσουν μία ζωή αξιοπρεπή. Να αναγνωρίζονται ως άνθρωποι ίσες με όλους κι όλες. Να αποδέχονται οι γύρω τα αναφαίρετα δικαιώματά τους. Να μπορούν να επιλέγουν ελεύθερα το τί επιθυμούν. Να μη ζουν υπό το καθεστώς του φόβου και των όποιων απειλών. 

Ξέρετε, θα ήταν πολύ εύκολο για τη συγγραφέα να ''κοσμήσει'' την παρούσα ιστορία με υπερβολικό δραματικό τόνο, ακραίες σκηνές βίας κι οτιδήποτε άλλο που θα σόκαρε και θα προκαλούσε, βιαίως κι εντέχνως, με πλάγιο και μη θεμιτό τρόπο την γέννηση συναισθημάτων στο αναγνωστικό κοινό. Εγώ της βγάζω το καπέλο, που λένε, αφού επέλεξε ναι μεν να μιλήσει για την ενδοοικογενειακή βία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έφτασε σε ένα άκρο που θα με ενοχλούσε με την επί τούτου επανάληψη μοτίβων που ουσιαστικά δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω από άρτον και θεάματα στη λογοτεχνία. Στήνει ένα σκηνικό όπου μαθαίνουμε σταδιακά τα πάντα, με τις όποιες αποκαλύψεις όταν κι όπου πρέπει, με έναν ρυθμό αφήγησης συνεχόμενο και γρήγορο (όχι τσαπατσούλικο και ανάλαφρο!) με την όποια σοβαρότητα και προσοχή πρέπει να διέπουν ανάλογα θέματα. 

Πέραν όλων των λοιπών θετικών στοιχείων του βιβλίου, αγαπημένο μου κομμάτι που το ξεχωρίζω κάπως παραπάνω -ως αναγνώστρια- είναι η σκιαγράφηση των χαρακτήρων των προσώπων και ο τρόπος που δρουν και σκέφτονται μέσα στην υπόθεση. Όλα είναι τόσο καλά μελετημένα, όπου και η όποια υπερβολή φαντάζει ως κάτι φυσιολογικό και μη σας πω απαραίτητο ώστε να υπάρχει μία λογική στην όλη εξέλιξη των γεγονότων σαν άλλη θεία δίκη; Δικαίωση; Λύτρωση; Ευτυχισμένο τέλος; Ελπίδα για το μέλλον; Πείτε το όπως θέλετε, μα εγώ δε θα άλλαζα το οτιδήποτε μέσα στο βιβλίο. Ακόμη και τα άσχημα. Διότι, αυτά ήταν η αιτία για να έρθουν αυτά τα καλά στο τέλος. 

Θα ''κλείσω'' τις σκέψεις μου για το βιβλίο με τις φράσεις που κοσμούν τις τελευταίες γραμμές του οπισθοφύλλου, αφού με βρίσκουν απολύτως σύμφωνη και δε θα μπορούσα να περιγράψω με καλύτερο τρόπο όλα όσα αποκόμισα από την ανάγνωσή του: ''Aπό τον φόβο στην αφύπνιση, από τη σιωπή στη μαρτυρία, από την απόγνωση στην ελπίδα.". Ένα μυθιστόρημα που μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.

Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες για το 6ο μέρος του αφιερώματος.