Συνέντευξη με τη συγγραφέα Εύη Παπαδοπούλου

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΕΥΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Σημερινή μου καλεσμένη στην στήλη των συνεντεύξεων η συγγραφέας Εύη Παπαδοπούλου. Την ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τις απαντήσεις της. Από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές κυκλοφορεί το βιβλίο της, με τίτλο ''Η Αμαρυλλίς και ο θλιμμένος φάρος''. Της εύχομαι να είναι καλοτάξιδο. Για όσους/ες επιθυμούν να το διαβάσουν, μπορούν να το προμηθευτούν είτε από το επίσημο site του εκδοτικού, είτε από κάποιο βιβλιοπωλείο. 

Πάμε να δούμε τι μοιράστηκε μαζί μας...

ΕΡΩΤΗΣΗ 1: Από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές κυκλοφορεί το παιδικό σας βιβλίο, με τίτλο ''Η Αμαρυλλίς και ο θλιμμένος φάρος''. Να είναι καλοτάξιδο. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι' αυτό;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστώ πολύ και χαίρομαι ιδιαίτερα που έχω την ευκαιρία να σας μιλήσω για το βιβλίο μου. «Η Αμαρυλλίς και ο θλιμμένος φάρος» θα έλεγα ότι είναι ένα λυρικό παραμύθι με έντονο συμβολισμό και συναισθηματικό βάθος. Μια ιστορία που περιστρέφεται γύρω από δύο αντικρουόμενους χαρακτήρες που βίωναν, αν και με διαφορετικό τρόπο, την απόλυτη μοναξιά. Μέσα από ένα ατυχές γεγονός, μια νύχτα μεγάλης φουρτούνας, η μοίρα τους έφερε κοντά και άρχισε να αναπτύσσεται μια δυνατή φιλία μεταξύ τους. Με απόλυτη ηρεμία και σεβασμό, αποδέχτηκαν ο ένας τα όνειρα του άλλου, όσο και αν ήταν απολύτως αντίθετα από αυτά που προσδοκούσαν οι ίδιοι για να νιώσουν την ευτυχία. Η μοναξιά έπαψε να κατοικεί μέσα τους και τη θέση της πήρε μια γλυκιά νοσταλγία του ενός για τον άλλον. Μια νοσταλγία για όνειρα, για την πραγματοποίηση τους και για την ίδια τη ζωή.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2: Τί σας οδήγησε στη συγγραφή ενός παιδικού βιβλίου;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πάντα θαύμαζα τον τρόπο που τα παιδιά μέσα από την αγνή τους πρόθεση προσεγγίζουν τον κόσμο, αφοπλίζοντάς τον με την ειλικρίνεια και τη φωτεινότητα της ψυχής τους. Πάντα πίστευα πως για να αλλάξει ο κόσμος θα πρέπει να καλλιεργηθούν τα παιδιά, γιατί άλλωστε αυτά αποτελούν το μέλλον. Αν και ομολογώ πως είναι μια ιστορία με διπλή ανάγνωση μιας και βρίσκεται στο όριο ανάμεσα σε παιδική λογοτεχνία και αλληγορική λογοτεχνία για ενήλικες. Από τη μια δηλαδή λειτουργεί σαν τρυφερή ιστορία με εικόνες, συμβολισμούς και θέματα συζήτησης για τα συναισθήματα, καλλιεργώντας ενσυναίσθηση και από την άλλη διαβάζεται σαν αλληγορικό κείμενο, με υπαρξιακές προεκτάσεις, που αφήνουν χώρο για προσωπική ερμηνεία.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3: Ποια η πηγή έμπνευσης της παρούσας ιστορίας; Πόσο χρόνο χρειαστήκατε για να ολοκληρώσετε τη συγγραφή του παραμυθιού;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Είναι μια ιστορία που είχε γραφτεί σε μορφή σκέψεων όταν ήμουν δεκατεσσάρων ετών, όπου βίωνα την απόλυτη μοναξιά, και πραγματικά η μόνη μου συντροφιά ήταν η περιοδική λάμψη του φάρου που έβλεπα από το παράθυρο του δωμάτιου μου. Αφορμή να ξεθαφτούν αυτές οι σκέψεις και να φτάσουν να γίνουν βιβλίο, ήταν ο φίλος μου Μιχάλης Σπίγγος, αξιόλογος ποιητής και άνθρωπος, που έχει γράψει τις υπέροχες ποιητικές συλλογές “UNDER THE ROSE” και “WINTERFALL”, γι’ αυτό και του το αφιέρωσα. Το βιβλίο γράφτηκε σε διάστημα λιγότερο των δυο μηνών παρόλο που ήταν μια δύσκολη περίοδος, από άποψη ελεύθερου χρόνου, λόγω των επαγγελματικών μου υποχρεώσεων.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4: Τί θα επιθυμούσατε να “κοινωνήσετε’’ στα μικρά παιδιά μέσα από την ιστορία του βιβλίου σας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Να μην φοβούνται να δουν και να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους είτε θετικά είτε αρνητικά. Ο φάρος για παράδειγμα ήταν θλιμμένος, αυτό δεν σημαίνει ότι παύει να είναι ικανός να αγαπήσει και να αγαπηθεί ή να προσφέρει. Παρόλο που είναι θλιμμένος εξακολουθεί να απλώνει το φως του. Όπως επίσης ότι όλοι χρειάζονται κατανόηση. Οι ήρωες για παράδειγμα δεν προσπαθούν να «διορθώσουν» ο ένας τη διαφορετικότητα του άλλου, αντίθετα με ηρεμία και απόλυτο σεβασμό την αποδέχονται. Ακόμα η δοτικότητα είναι ένα αξιοσημείωτο μήνυμά που παρουσιάζεται στο βιβλίο καθώς και οι δύο ήρωες θέλησαν να προσφέρουν την ευτυχία στον άλλον, πραγματοποιώντας τα όνειρά του, άσχετα αν δεν ήταν και δικά τους. Όπως επίσης ένα άλλο μήνυμα για την μάστιγα της εποχής μας, τη μανία του υπερκαταναλωτισμού και τελικά τη ματαιότητα του, μιας και η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα.

ΕΡΩΤΗΣΗ 5: Ποια τα οφέλη της ανάγνωσης βιβλίων από μικρή ηλικία;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θεωρώ πολλά! Όπως η καλλιέργεια της φαντασίας, η εξέλιξη της συναισθηματικής νοημοσύνης, η γλωσσική ανάπτυξη καθώς και η εσωτερική ηρεμία. Πιστεύω πως τα παιδιά που μεγαλώνουν με βιβλία αποκτούν πλούσιο εσωτερικό κόσμο, ικανότητα αυτοπαρατήρησης και μια πιο εξοικειωμένη σχέση με τη μοναχικότητα, χωρίς να τη φοβούνται.

ΕΡΩΤΗΣΗ 6: Πώς ένα παραμύθι δύναται να αναπτύξει την κριτική ικανότητα και σκέψη των παιδιών;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτό ίσως αποτελεί το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των παραμυθιών γιατί στην πραγματικότητα ενεργοποιούν πολύ βαθιές μορφές σκέψεων. Ένα παραμύθι κάνει το παιδί να παρατηρεί, να συνδέει, να ερμηνεύει και να αναρωτιέται, οπότε αρχίζει να χτίζει κριτική σκέψη. Επίσης η πλοκή της ιστορίας προκαλεί το παιδί να προβλέπει, να φαντάζεται λύσεις, να εξετάζει συνέπειες και να συνδέει γεγονότα, με αποτέλεσμα να διδάσκεται ταυτόχρονα ότι μπορεί να υπάρχουν πολλές ερμηνείες και ότι η σκέψη θέλει χρόνο.

ΕΡΩΤΗΣΗ 7: Είναι, τελικά, τα παιδιά οι πιο αυστηροί κριτές και το πιο απαιτητικό κοινό;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ναι το πιστεύω αυτό και μάλιστα με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Τα παιδιά μπορεί να μην έχουν τη θεωρητική γλώσσα ενός ενήλικα, αλλά έχουν κάτι εξαιρετικά δύσκολο να ξεγελαστεί, την “αυθεντική” τους αντίδραση. Αν σε ένα παιδί δεν αρέσει η ιστορία, θα το δείξει αμέσως, θα αποσυνδεθεί. Αν κάτι το αγγίξει πραγματικά, θα το χτίσει μέσα του και θα το θυμάται για χρόνια. Επίσης τα παιδιά έχουν την ικανότητα να αντιλαμβάνονται την ψεύτικη πρόθεση, οπότε σίγουρα κάτι με απλή πλοκή, λίγη δράση και ίσως αργό ρυθμό θα το συγχωρούσε. Αλλά δύσκολα θα συγχωρούσε την έλλειψη αληθινών συναισθημάτων, ακριβώς γιατί ζει ολόκληρο μέσα στις ιστορίες.

ΕΡΩΤΗΣΗ 8: Τί θα συμβουλεύατε τους νέους συγγραφείς που επιθυμούν να γράψουν βιβλία για παιδιά;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θα τους πρότεινα να μην υποτιμήσουν το παιδί σαν αναγνώστη. Τα παιδιά έχουν τη δική τους νοημοσύνη και σίγουρα προτιμούν την συναισθηματική ειλικρίνεια, οπότε δεν θα πρέπει να φοβούνται να αναφερθούν σε δύσκολα συναισθήματα. Ίσως όμως το πιο σημαντικό είναι να μην ξεχάσουν ποτέ το κομμάτι μέσα τους που υπήρξε παιδί. Το παιδί που φοβόταν, που αναρωτιόταν, που ένιωθε μοναξιά, που ενθουσιαζόταν ή που έβλεπε ολόκληρους κόσμους μέσα σε μικρές εικόνες. Ένα κομμάτι τους να ζει μέσα σε αυτόν τον κόσμο της μαγικής φαντασίας, για πάντα. Επίσης θεωρώ πως ένας συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας θα πρέπει ταυτόχρονα να γραφεί για το παιδί που διαβάζει τώρα, αλλά και για τον ενήλικα που θα γίνει το παιδί αυτό.

ΕΡΩΤΗΣΗ 9: Τέλος, θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποια από τα μελλοντικά σας συγγραφικά σχέδια;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έχει ήδη εκδοθεί το επόμενο παραμύθι μου με τίτλο «Αναζητώντας τον ήλιο», το οποίο και θα παρουσιάσω στο φεστιβάλ βιβλίου “Όψεις του φανταστικού” που θα γίνει στην Αθήνα στις 7 Ιουνίου. Δεν σας κρύβω ότι έχω μια ιστορία ακόμα ολοκληρωμένη για τους μικρούς αναγνώστες, καθώς ήδη γράφω και μια επόμενη. Παράλληλα όμως σκέφτομαι να ασχοληθώ και με ένα άλλο λογοτεχνικό είδος μέσα στους επόμενους μήνες.

Σας ευχαριστώ πολύ για αυτή την όμορφη ευκαιρία και για τις τόσο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση, Κυριακή Γανίτη από το blog Dominica Amat