#Προδημοσίευση: «Σε στενό κύκλο», Ευτυχία Κοκκίνη (Εκδ. Λυκόφως)
Ελάτε να διαβάσουμε, παρέα, το πρώτο κεφάλαιο του νέου αστυνομικού μυθιστορήματος που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως, το οποίο υπογράφει η συγγραφέας Ευτυχία Κοκκίνη και υπόσχεται να μας ''κρατήσει'' ''Σε στενό κύκλο''...
1
Εγώ
Όταν ήμουν παιδί, όλοι με φώναζαν το ντροπαλό. Και όντως ήμουν. Όποτε πήγαινα επίσκεψη με τους γονείς μου σε συγγενείς και φίλους, καθόμουν δίπλα τους στον καναπέ σαν αγαλματάκι ακούνητο, αμίλητο και αγέλαστο. Αν τα άλλα παιδιά ερχόντουσαν να με πάρουν από το χέρι για να παίξω μαζί τους, τότε μόνο τα ακολουθούσα. Και πάλι, όχι αν δε μου έδιναν την άδεια οι γονείς μου. Που μου την έδιναν, για να αποκτήσω λίγο θάρρος -έτσι έλεγαν.
Εκείνα τα χρόνια, τα παιδικά, τα σεμνότυφα, ακόμη και όταν βρισκόμουν σε παρέα συνομηλίκων, εξακολουθούσα να σωπαίνω. Άλλο ένα ακόμη σημάδι ντροπαλότητας, το οποίο ακολουθούσε η φυσική αντίδραση κόκκινου φουντώματος στα μάγουλα, όποτε μου απηύθυναν τον λόγο. Αλλά και τότε, μέσα σε αυτήν την ταραχή, οι λέξεις που έβγαιναν από το στόμα μου ήταν λίγες, ίσα για να δώσουν τυπικές απαντήσεις. Αυτό πολλοί το θεωρούσαν μειονέκτημα, το οποίο, συνήθιζαν να λένε, θα με πήγαινε πίσω στη ζωή.
Και τα χρόνια περνούσαν. Και εγώ, αν και δεν ήμουν πια το τόσο ντροπαλό παιδί που δεν σηκωνόταν από το κάθισμα που το είχαν βάλει, εξακολουθούσα να σωπαίνω, και οι άλλοι συνέχιζαν να φλυαρούν, και εγώ να τους ακούω. Σε έναν κόσμο που έχει μάθει να μιλάει πολύ και να μην ακούει τι λέει ο διπλανός του, εγώ ήμουν η φωτεινή εξαίρεση στον κανόνα. Και τότε, από μία ηλικία και μετά, συνειδητοποίησα ότι αυτό το - για τους άλλους - ελάττωμα, γινόταν σταδιακά κρυφό προτέρημα για εμένα. Ήμουν το σιωπηλό ανθρωπάκι στη δουλειά και έτσι δεν ερχόμουν με κανέναν σε διένεξη. Ήμουν το μέλος της παρέας που περίμενε οι άλλοι να αποφασίσουν κάθε φορά πού θα πάμε και τι θα κάνουμε. Παρέμενα εκείνο το άτομο που άκουγε προσεκτικά τους άλλους. Και μιλούσαν συνέχεια, και εγώ κατέγραφα στη μνήμη μου τις ιστορίες τους, τη γνώμη τους για τον περίγυρό τους, τα πάθη και τα ελαττώματά τους. Και όσο τα σημείωνα, τόσο περισσότερο σκεφτόμουν ότι αυτή μου η στάση κάπου θα με οδηγούσε. Και, όντως, μου βρέθηκε χρήσιμη στην πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής μου. Τότε που χρειαζόμουν τα κίνητρα των άλλων, για να κρύψω το δικό μου μέσα σε αυτά και να οργανώσω το τέλειο έγκλημα.
Η συνέχεια στο βιβλίο...
Περιγραφή:
Reviewed by Dominica
on
Δεκεμβρίου 15, 2025
Rating:






















Δεν υπάρχουν σχόλια: