Συνέντευξη με τον ποιητή Michael E. Spiggos (Μιχάλης Σπίγγος)

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ MICHAEL E. SPIGGOS (ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΠΙΓΓΟΣ)

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Σημερινός μου καλεσμένος στη στήλη των συνεντεύξεων ο ποιητής Michael E. Spiggos (Μιχάλης Σπίγγος). Τον ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τις απαντήσεις του. Από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές κυκλοφορεί η ποιητική του συλλογή με τίτλο ''Winterfall''. Του εύχομαι να είναι καλοτάξιδη. Για όσους/ες επιθυμούν να τη διαβάσουν, μπορούν να την προμηθευτούν είτε από το επίσημο site του εκδοτικού, είτε από κάποιο βιβλιοπωλείο.

Για να δούμε τι μοιράστηκε μαζί μας...

ΕΡΩΤΗΣΗ 1: Συναντιόμαστε ξανά με αφορμή την κυκλοφορία της gothic ποιητικής σας συλλογής, με τίτλο ''Winterfall'', που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Να είναι καλοτάξιδη. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι'αυτήν;

M.S. Είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή να με φιλοξενείτε ξανά! Θέλω πραγματικά να σας ευχαριστήσω για τη δυνατότητα που μου προσφέρετε! Ναι! Το Winterfall κυκλοφόρησε πρόσφατα και αποτελεί τη συνέχεια της κατάβασης που περιέγραψα στην προηγούμενη συλλογή μου με τίτλο ''Under The Rose''. Αν σε εκείνη άγγιζα τη λήθη, τη μάχη απέναντι στον εαυτό και την τελική παράδοση, με το τέλος να περιγράφεται ως τουλάχιστον μοναχικό, στο ''Winterfall'' περιγράφεται η ζωή μετά από τη μάχη αυτή, τη δύναμη της μνήμης, αλλά και το απόλυτο κενό που παραμένει – εκεί που η ανάμνηση δεν δύναται να αποδώσει αυτό που θα μπορούσε ένα και μόνο ακόμη άγγιγμα.

Στη βάση του Dante Aligheri και του Divine Comedy, το ''Winterfall'' ίσως τοποθετείται στο καθαρτήριο της ψυχής μετά την τελική παράδοση, με την κύρια διαφορά ότι μέσω αυτού δεν αποβλέπω στον παράδεισο αλλά σε μια νέα ψυχρή αυγή - κάτω από το απόκοσμο φως ενός ήλιου που πεθαίνει. Ο χώρος, ο χρόνος, δεν κατονομάζονται, διότι στα βιβλία μου ο τόπος σχηματίζεται συνεχώς σαν ένα αιώνιο κολαστήριο μνήμης η οποία μεγαλώνει καθώς πέφτει η νύχτα, στο οποίο όμως δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας. Υπάρχει μόνο έντονο συναίσθημα, μνήμη και μια αδυσώπητη μάχη με τον εαυτό. Μια συνεχής πνευματική δοκιμασία.

Έχοντας πει τα παραπάνω, νομίζω ότι οφείλω να παραδεχτώ πως όπως αν το “Under The Rose” διακατείχε μια σχεδόν αιθέρια ατμόσφαιρα, ιδιαίτερα ρομαντική στο σκοτάδι της, το “Winterfall” περιγράφεται ως μια ψυχρή κατάβαση και αυτό γιατί αν και η μνήμη στην απώλεια μπορεί να ρομαντικοποιεί ή να εξιδανικεύει, ταυτόχρονα αφήνει στο πέρασμά της μια γλυκόπικρη γεύση. Ίσως ήταν και ένα στοίχημα με τον εαυτό μου κατά τις δικές μου προσωπικές ανασκοπήσεις να δω πόσο ψυχρός στην ειλικρίνεια μου μπορώ να γίνω.

Άλλωστε, όπως αναφέρω συχνά, δεν απευθύνομαι σε ένα κοινό που αναζητά εύκολα αναγνώσματα, μικρά quotes ή ένα χαρούμενο και ευτυχισμένο τέλος, αλλά σε αναγνώστες που είναι διατεθειμένοι να κάνουν μια βαθιά, άβολη και απόλυτα ειλικρινή προσωπική και φιλοσοφική ενδοσκόπηση. Απόλυτα ειλικρινή στην ευθύτητα και στις παραδοχές της. Ευτυχώς ή δυστυχώς, στον δικό μου κόσμο δεν υπάρχει λύτρωση. Μόνο ευθύνη, δημιουργία και στο τέλος, απώλεια με τη γεύση της ηρωικής μοναξιάς να υπερισχύει, δια μέσου μιας στάσης ζωής που δεν περιμένει καμία ανταμοιβή. A thankless job που θα έλεγαν και οι Άγγλοι. (Γελάει)

ΕΡΩΤΗΣΗ 2: Τί καινούργιο να αναμένει το αναγνωστικό κοινό από την επαφή του με τα εν λόγω ποιήματά σας;

M.S. Θα μπορούσα να πω πως αν κάποιος αναγνώστης/τρια με γνώρισαν από το Under The Rose και έχει αποτυπωθεί στο μυαλό τους πώς αυτή η συλλογή ήταν η απόλυτη συναισθηματική έκφραση και η ολοκληρωτική παράδοση στο μεγαλείο του έρωτα (και της απώλειας), το Winterfall είναι η σιωπή που ακολουθεί την καταιγίδα, το ταξίδι στα ερείπια των αισθήσεων και το τελικό ψυχρό φως της μνήμης.

Νομίζω ότι η πράξη που υπερισχύει όλων και στις δύο συλλογές μου είναι η σκέψη και ο απολογισμός. Η ερμηνεία των περιστάσεων, αλλά με μια απόλυτα ενδοσκοπική, αντικειμενική και ειλικρινή ματιά και οπτική. Ο αναγνώστης που έχει αγαπήσει και χάσει ίσως θα αναγνωρίσει τον δικό του εαυτό στους στίχους, όχι μόνο λόγω της πομπώδους περιγραφικότητάς μου, αλλά επειδή πραγματικά μπορεί να βρει χώρο να τον δει εκεί, ανάμεσα από τις λέξεις αλλά και ΄στα συναισθήματα της απόκοσμης αυτής μοναξιάς.

Ο καθρέπτης άλλωστε δεν λέει ποτέ ψέματα και αποδίδω στον πάγο του χειμώνα ακριβώς αυτή την ιδιότητα. Άλλωστε, ίσως το μάθημα εδώ είναι ότι οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας με πλήρη συναίσθηση των πράξεων μας και ότι κάθε κίνηση που κάνουμε δημιουργεί ένα πεπρωμένο που δεν μπορούμε να αποφύγουμε και από το οποίο δεν θα έρθει να μας σώσει κανείς. Ίσως με αυτό τον τρόπο, ο αναγνώστης θα έρθει αντιμέτωπος με την ερώτηση αν έχει αγαπήσει ποτέ πραγματικά ανιδιοτελώς, έχοντας αποτάξει πλήρως τους όποιους εγωκεντρισμούς ή τις στείρες ρομαντικές προβολές – κάτι που είναι πραγματικά συχνό στις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα.

Έτσι λοιπόν τα ποιήματά που αποτελούν το Winterfall, προορίζονται να διαβαστούν ως οπτικές, σκοτεινές καταγραφές μιας συγκεκριμένης συναισθηματικής κατάστασης, με έντονα υπαρξιακά και φιλοσοφικά στοιχεία.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3: Ποια η πηγή έμπνευσης της συγγραφής των ποιημάτων σας; Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να τ’ αποτυπώσετε πάνω στο χαρτί;

M.S. Έγραψα το Winterfall σε διάστημα δέκα ημερών (14 Δεκεμβρίου με 24 Δεκεμβρίου), σε μία

περίοδο κατά την οποία με διακατείχε μια έντονη συναισθηματική φόρτιση. Υπήρχε μια έντονη συναισθηματική δυσφορία – κυρίως λόγω οικογενειακών προβλημάτων υγείας, αλλά και άλλων προσωπικών μου συναισθηματικών απολογισμών που έτυχε να συμπέσουν. Αισθάνθηκα ότι όλα αυτά τα συναισθήματα που γεννήθηκαν όφειλαν να περιγραφούν ακολουθώντας τη δομή που με χαρακτηρίζει ως άτομο - έχοντας πλέον το “Under The Rose” πίσω μου. Άλλωστε, κατά τη συγγραφή, το γενικότερο θέμα – παράδοση στην ανωτερότητα του έρωτα ή του θανάτου – περιπλέκεται, κάτι που μετέτρεψε τη συγγραφική διαδικασία σε ένα ιδιαίτερα προσωπικό γεγονός, στο οποίο όφειλα να δω την ολοκλήρωση.

Στις προσωπικές μου αναζητήσεις άλλωστε, απολογίζομαι τον θάνατο τόσο συχνά όσο τον έρωτα ή την ίδια τη ζωή, οπότε η γραμμή είναι ήδη λεπτή εκεί. Όμως εδώ δεν πρόκειται για στείρα εκτόνωση, γιατί δεν με χαρακτηρίζει κάτι τέτοιο. Πρόκειται για καταγραφή - εξιστόριση μιας γενικότερης συναισθηματικής κατάστασης.

Οφείλω εδώ να τονίσω πάντως πως δεν υπήρξαν ποιήματα που δεν χρησιμοποιήθηκαν στο “Under The Rose” που απλά έβαλα σε μια σειρά εδώ. Θα παρατηρήσετε για παράδειγμα πως το Winterfall αποτελείται από περισσότερα ιντερλούδια– συνδετικούς κρίκους μεταξύ των ποιημάτων και των κεφαλαίων του βιβλίου, ενώ τα ίδια τα ποιήματα τα χαρακτηρίζει μια ψυχρή αυστηρότητα. Όπως ακριβώς λειτουργεί και η μνήμη μετά την πλήρη συνειδητοποίηση της απώλειας.

Αν και γνωρίζω λόγω της έταιρης ιδιότητας μου ότι σε επίπεδο promotion η κυκλοφορία σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να θεωρείται τουλάχιστον «ανορθόδοξη», αλλά ομολογώ πως η υποδοχή του “Under The Rose” ίσως λειτούργησε ως καταλυτικός παράγοντας στην κυκλοφορία του “Winterfall”. Απόδειξη αυτού είναι ότι τη στιγμή που μιλάμε το Under The Rose παραμένει στα best sellers του bestprice για συνεχόμενες εβδομάδες από ό,τι μαθαίνω, οπότε κατά τη δική μου ερμηνεία (λόγω της εμπειρίας μου στα media τόσα χρόνια), φαίνεται πως έχει καταφέρει να αγγίξει σε κάποια επίπεδα το αναγνωστικό κοινό, παρ’όλο που η συλλογή πολλές φορές κατηγοριοποιείται σε niche κατηγορίες βιβλίων – όπως gothic ποίηση, ή ποίηση του φανταστικού.

Βάσει του αποτελέσματος πάντως, αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για εμένα που ο εκδοτικός οίκος δέχτηκε να κυκλοφορήσει και αυτή τη συλλογή σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα (τέσσερις μήνες) – πράγμα σπάνιο για ποιητική συλλογή. Πραγματικά είμαι ευγνώμων στον κύριο Σωτήρχο και στις ''Συμπαντικές Διαδρομές''  γι’αυτό – αλλά και όσους με τίμησαν αγοράζοντας το βιβλίο.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4: Τί μπορεί να συμβολίζει ο τίτλος ''Winterfall'';

M.S. Το “Winterfall” αποτελεί τη συνέχεια και την απάντηση στο ερώτημα «τί συμβαίνει μετά την απώλεια;», όπως αυτή περιγράφηκε στο “Under The Rose”. Το δεύτερο μέρος μιας προδιαγεγραμμένης διαδρομής προς μια ηρωϊκή αποδοχή όπως θα έλεγε και ο Νίτσε (amor fati), στα ερείπια που απομένουν αφού αποδομήσουμε αυτό που μας ορίζει σαν οντότητες. Πραγματεύεται το άγγιγμα της μνήμης που έρχεται σαν το κρύο του χειμώνα. Την προσμονή και την τελική πτώση. Εξ ου και ο τίτλος Winterfall.

Διαπραγματεύομαι το ζήτημα του νοήματος του πάθους, της ζωής στα απομεινάρια της ελπίδας και της δύναμης της μνήμης – γι’αυτό και επέλεξα να γράψω το Winterfall ως κεφάλαια 4, 5 και 6. Φαντάζομαι ότι είναι ξεκάθαρο από τα παραπάνω ότι στο Winterfall δεν υπάρχει κρυφή ιστορία υπό την έννοια της μυθοπλασίας, αλλά αυστηρή βιωματική αλήθεια.

Η συλλογή αυτή λοιπόν γράφτηκε γιατί όφειλε να εξορκίσει μνήμη και συναίσθημα. Θα μου επιτρέψετε να μην σας αναφέρω αν αναφέρομαι σε έρωτα ή απώλεια ή και στα δύο. Από τα παραπάνω, νομίζω ότι γίνεται εύκολα κατανοητό ότι δεν με ενδιαφέρει η εμπειρία καθαυτή με την αυστηρή έννοια, αλλά ο αντίκτυπος του τραύματος στον εαυτό. Το αποτύπωμα που αφήνει το γεγονός στον χρόνο δηλαδή, μακροπρόθεσμα.

ΕΡΩΤΗΣΗ 5: Παρατηρώ ότι αγαπάτε να γράφετε ποιήματα σε ένα πιο γκόθικ και μυστηριώδες πλαίσιο. Τί σας ελκύει σε αυτό;

M.S. Νομίζω ότι έχει γίνει προφανές μέχρι τώρα πως η αισθητική μου έχει προκύψει οργανικά από τη δομή του χαρακτήρα μου, παρά από το γεγονός ότι απλά τυχαίνει να μου αρέσουν οι σκοτεινές ατμόσφαιρες ή η gothic αισθητική. Άλλωστε, με αφήνει αδιάφορο να ανήκω σε ομάδες ή σε συνομοταξίες οποιουδήποτε είδους. Από την άλλη, η ομάδα αίματος μου είναι μηδέν αρνητικό, οπότε δεν νομίζω ότι αποτελεί βιώσιμη επιλογή να πίνω αίμα για να επιβιώσω. Μια ζωή είναι παραπάνω από αρκετή (γελάει).

Ειλικρινά πάντως, πρέπει να ομολογήσω πως λατρεύω τις αντιθέσεις. Το σκοτάδι που με χαρακτηρίζει είναι το βίωμα μου και η δική μου προσωπική αντίληψη και ερμηνεία του κόσμου. Ο πόνος και η θυματοποίηση για εμένα άλλωστε δεν αποτελούν ταυτότητες προς κατανάλωση, δεν αποτελούν βιώσιμες επιλογές. Οπότε όλο αυτό δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μια ''πόζα'' μελαγχολίας, αλλά μια συνειδητή φιλοσοφική στάση. Ίσως αυτό εξηγεί τους τρόπος που ο ανώνυμος πρωταγωνιστής, απαγγέλει/σχεδιάζει τα γεγονότα μέσα από τα αποσπάσματα της μνήμης του, τα οποία περιγράφει με τόση ευθύτητα και γλαφυρότητα, διανθισμένη από ανυπόφορα σκοτεινές εικόνες. Έρχεται πρακτικά να καταγράψει και να ερμηνεύσει τη συναισθηματική του κατάσταση μέσα στα απομεινάρια της απώλειας - ως σκιά που μεγαλώνει καθώς πέφτει η νύχτα και αυτός περιπλανάται αναζητώντας νόημα και υπόσταση στα ερείπια που άφησε πίσω της η ζωή. Έχω την αίσθηση πως αυτή ακριβώς η πορεία αποδίδεται εξαιρετικά στα εξώφυλλα των δύο συλλογών.

Πρέπει να αναφέρω πως η κυκλοφορία και των δύο συλλογών αποτελεί την απόλυτη συναισθηματική έκφραση για εμένα - δια μέσου της εμμονής μου με την αρχιτεκτονική του συναισθήματος ή της ανθρώπινης κατάστασης μέσα από αυτό. Δεν πρέπει να παραβλέψω αυτό που για πρώτη φορά σας είχα αναφέρει και στην προηγούμενη συνέντευξη - πως η βορειοευρωπαϊκή μου κατά γενική ομολογία αισθητική (γελάει) επιτάσσει να αγγίζω το λεγόμενο «σκοτεινό φως». Αυτό συμβαίνει γιατί με έλκει αυτή η γλυκόπικρη γεύση που αφήνουν αυτά τα ηχοχρώματα. Αυτή η απόλυτη ειλικρίνεια που προϋποθέτει μια ζωή χωρίς φως και ελπίδα. Το σκοτάδι απαιτεί απόλυτη ισότητα και πρέπει να ομολογήσω πως λατρεύω τη συγκεκριμένη έκφραση – αν μπορώ να την χρησιμοποιήσω ως παράφραση. Αυτό, γιατί στη δική μου κοσμοθεωρία, στο σκοτάδι αποτάσσουμε ρόλους και προσωπεία και στεκόμαστε με απόλυτη ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας. Όποιος θέλει να μας ακολουθήσει, απλά θα το κάνει. Αν μπορούσα να είμαι έστω και λίγο ιδεαλιστής εδώ, η αγάπη, όπως και ο θάνατος, δεν θα σε ωθήσει να αναρωτηθείς ή να αμφισβητήσεις ποτέ. Απλώς υφίσταται ή συμβαίνει. Αυτό συνδέεται άμεσα με την έννοια της «παράδοσης» που περιέγραφα τόσο στο “Under The Rose” όσο και στο “Winterfall''.

ΕΡΩΤΗΣΗ 6: Σε μια εποχή που κάθε άλλο προς φιλικά προσκείμενη θεωρείται προς την ποίηση, εσείς επιμένετε να την υπηρετείτε με σεβασμό, αγάπη και προσοχή. Θεωρείτε ότι κάποια στιγμή το αναγνωστικό κοινό θα νιώσει την ανάγκη να στραφεί πάλι προς εκείνη;

M.S. Εξαιρετική ερώτηση! Αυτό που παρατηρώ – αν και η γενίκευση είναι άδικη πολλές φορές – είναι μια γενικότερη αποστροφή σε αυτό που ίσως θα αποκαλούσαμε «απαιτητικό ανάγνωσμα». Αυτό δεν περιλαμβάνει μόνο την ποίηση, αλλά και τη φιλοσοφία, την ψυχολογία, αλλά και το επιστημονικό κείμενο. Αυτό γιατί πλέον ζούμε στην εποχή της γρήγορης και άμεσης πληροφορίας· από τα εύπεπτα δίστιχα που έχουν κατακλύσει τα social media, έως τα αμέτρητα quotes που κυκλοφορούν ως πρόσκαιρη επιβεβαίωση της ψυχολογικής κατάστασης αυτού που τα αναρτά και τα αναπαραγάγει.

Λόγω της τριβής μου με τη μουσική, το εύρος προσοχής πλέον είναι εξαιρετικά μικρό και φυσικά αυτό αγγίζει κάθε άλλη μορφή τέχνης. Είναι καθαρά βιολογικό θέμα δυστυχώς και είναι πλέον ξεκάθαρο πως ζούμε στην περίοδο κατά την οποία απλά αρκεί μια εφήμερη ικανοποίηση/επιβεβαίωση. Σχεδόν ενστικτώδης, αλλά σπάνια συνειδητή.

Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν μπορώ να λειτουργήσω έτσι. Αν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την έκφραση, σκέφτομαι με σύμβολα και πραγματικά πάντα επιλέγω τον δύσκολο δρόμο – για το καλύτερο ή για το χειρότερο. Απλά είμαι με αυτόν τον τρόπο διαμορφωμένος. Τόσο εύκολος (γελάει).

Η μόνη περίπτωση να επιστρέψει λοιπόν το κοινό είναι αν κάτι μπορεί να τον αγγίξει σε προσωπικό επίπεδο. Μια στιγμή στον χρόνο όπως γράφω και στο Winterfall. Αν μπορώ να είμαι τελείως ειλικρινής, δεν νομίζω ότι θα το βρει εδώ ή σε ό,τι αφορά εμένα. Εδώ πρόκειται για αρχιτεκτονική στο χάος του συναισθήματος, της μνήμης, καθώς και σε ό,τι είναι αυτό που μας ορίζει ως ανθρώπους. Όπως είναι λογικό, σε μια συναισθηματικά χαοτική κοινωνία που μπερδεύει το δράμα και τον πόνο με την αγάπη και το ενδιαφέρον ή το χάος με την έκφραση, δεν διατηρώ ελπίδες ανάτασης. Χωρίς να θέλω να γίνω ελιτιστής, γνωρίζουμε πώς συμβαίνει να υπερισχύει πάντα το ένστικτο όταν ο δρόμος της ενδοσκόπησης με σκοπό την αυτοεπίγνωση είναι πάντα ο πιο αυστηρός με τον εαυτό και ο αντικειμενικά πιο δύσκολος. Ποιος θα τον επιλέξει όταν τη ζωή του χαρακτηρίζεται από άνεση και αποφυγή του πόνου – ακόμη και με τίμημα στον ίδιο τον εαυτό;

Ωστόσο, πάντα με ακολουθούσε ο χαρακτηρισμός του δύσκολου, του αυστηρού και του συναισθηματικά κλειστού. Δεν υπήρχε περίπτωση και σε αυτά τα ψήγματα καλλιτεχνικής έκφρασης μου να είμαι διαφορετικός. Απλά εδώ το κάνω αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη – γι’αυτό και γράφω χωρίς καλλιτεχνικό όνομα ή ψευδώνυμο.

ΕΡΩΤΗΣΗ 7: Από το βιογραφικό σας μαθαίνουμε ότι συμμετέχετε στις ποιητικές ανθολογίες «Αθέατες Φωνές>> της σελίδας Του Έρωτα Το Κόκκινό που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διάνοια, καθώς και με το «Το Άγγιγμα Του Χειμώνα», στο ανθολόγιο ''Έρως'', από τις εκδόσεις ItravelPoetry. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια και για αυτά;

M.S. Φυσικά! Και σας ευχαριστώ πολύ γι’αυτό. Κατ’αρχάς οφείλω να ομολογήσω πως ήταν μια

πρόκληση για εμένα να γράψω στα Ελληνικά. Όπως είχαμε αναφέρει και στην προηγούμενη συνέντευξή μας, παραμένω ένθερμα πιστός στην Αγγλική γλώσσα, καθώς μου προσφέρει το απαραίτητο γλωσσικό υπόβαθρο ώστε να μπορώ να διανθήσω το λόγο με απόκοσμες εικόνες ιδιαίτερου συναισθηματικού βάρους – στα όρια του ιεροτελεστικού λόγου - χωρίς το τελικό αποτέλεσμα να αποδίδεται ως στείρα μελοδραματικό, φθηνό ή κοινότυπο. Προφανώς η τριβή μου όλη μου τη ζωή με τη Αγγλική γλώσσα – τόσο σε προσωπικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο (βλ. το ρόλο μου στους TEN/Gary Hughes και τη ραδιοφωνική μου εκπομπή στο Heavy.Radio/Rautemusik) έχει παίξει ιδιαίτερο ρόλο. Χωρίς να έχω διάθεση υποτίμησης της δύναμης της Ελληνικής γλώσσας, πρέπει να αναφέρω πως ο ίδιος δεν ήμουν ποτέ εκτεθειμένος στον Ελληνικό στίχο – είτε σε επίπεδο μουσικής, κινηματογράφου, ή λογοτεχνίας. Οπότε όπως είναι φυσικό εκφράζομαι συναισθηματικά περισσότερο άνετα στην Αγγλική γλώσσα παρά στη μητρική μου.

Στις ίδιες τις ανθολογίες τώρα, πρώτη ήρθε αυτή της σελίδας «Του Έρωτα Το Κόκκινο», λίγο μετά την κυκλοφορία του “Under The Rose” τον περασμένο Δεκέμβριο. Ήμουν σε επαφή με την υπεύθυνη της σελίδας, οπότε μετά από συζήτηση σκέφτηκα να προσφέρω ένα ποίημα. Ο περιορισμός ήταν οι πέντε σελίδες – οι οποίες μπορούσαν είτε να αποτελούν διαφορετικά ποιήματα είτε πεζό, είτε ένα ενιαίο ποίημα. Σκέφτηκα να γράψω ένα μεγάλο επικό ποίημα σε ελεύθερο στίχο, που θα περιλάμβανε έντονη εικονοπλασία και συναισθηματική έκθεση, σχετικά με τη μεταφυσική του πάθους. Ειδικότερα, πώς οι καρδιές περιπλέκονται όταν εμπλέκεται η ρομαντική προβολή σε μια σχέση και πώς στο βάθος του χρόνου αυτό που μένει είναι η ανάμνηση του συναισθήματος και όχι του προσώπου. Το twist στο τέλος είναι και ένας μικρός φόρος τιμής στον αγαπημένο μου Umberto Eco και το “The Name Of The Rose”. Έτσι προέκυψε το πεντασέλιδο ποίημα σε τρία μέρη με τίτλο «Όνειρα Ξεχασμένα», με τον τίτλο να χρωστάω στην αγαπημένη μου μητέρα Μαρία. Η συλλογή κυκλοφόρησε πρόσφατα και πραγματικά είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από τη συνεργασία με τους συντελεστές, τους οποίους και ευχαριστώ – ιδίως τη Νόρα Ξένου, αλλά και τον εκδοτικό οίκο - τις εκδόσεις Διάνοια. Ειλικρινά ελπίζω να έχουμε τη δυνατότητα να συνεργαστούμε ξανά σύντομα.

«Το Άγγιγμα Του Χειμώνα» από την άλλη πλευρά ήρθε ως πρόταση από την αγαπητή φίλη και συγγραφέα Εύη Παπαδοπούλου, η οποία κυκλοφόρησε πρόσφατα το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Η Αμαρυλλίς και ο θλιμμένος φάρος» από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, την οποία γνώρισα τον περασμένο Δεκέμβριο στο φεστιβάλ Όψεις του φανταστικού στη Χαλκίδα. Η Εύη εντόπισε μια ανοικτή πρόσκληση σε συγγραφείς για ένα νέο ανθολόγιο της σελίδας των εκδόσεων ItravelPoetry, η οποία θα είχε ως θεματολογία τον έρωτα σε όλες του τις διαφορετικές εκφάνσεις. Μου πρότεινε λοιπόν αν θα με ενδιέφερε να συμμετάσχω. Σκέφτηκα ότι ο περιορισμός σε 30 μόνο στίχους θα αποτελούσε μια ενδιαφέρουσα πρόκληση και έτσι έγραψα το δεύτερο Ελληνικό μου ποίημα με τίτλο «Το Άγγιγμα του χειμώνα». Αν και φαινομενικά υπάρχει μια κοινή αισθητική βάση με το “Winterfall”, το κύριο θέμα του συγκεκριμένου ποιήματος έχει να κάνει με τη συναισθηματική εγκατάλειψη και τα συναισθήματα που παραμένουν μετά από αυτή, με το τοπίο να αντικατοπτρίζει την ψυχική κατάσταση σε απόλυτο βαθμό – με μόνο ψυχρό παρατηρητή το φεγγάρι. Μια εικόνα που ανοίγει και κλείνει το ποίημα ταυτόχρονα. Όπως και στο ''Όνειρα Ξεχασμένα'', χρησιμοποίησα και εδώ ελεύθερο στίχο, αλλά έδωσα ιδιαίτερη βάση ώστε η εικονοπλασία να αποδίδει την απόγνωση και τα αναπάντητα ερωτήματα που μένουν να βασανίζουν το μυαλό και την καρδιά.

Θα έλεγα πως και οι δύο ανθολογίες ήταν μια όμορφη πρόκληση. Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για εμένα το γεγονός ότι μέσα σε διάστημα ενός έτους κατέληξα με πέντε διαφορετικές εκδόσεις. Για όσους μπορεί να ενδιαφέρονται και για την επιστημονική διάσταση των πραγμάτων, ίσως θα έπρεπε να αναφέρω και τη συμμετοχή μου με δύο κεφάλαια στο συλλογικό βιβλίο του αγαπητού μου καθηγητή στο μεταπτυχιακό μου δρ. Πάνου Κοσμόπουλου με τίτλο «Τα κτίριά μας, η κλιματική αλλαγή, η ενέργεια που χρειαζόμαστε», εκδόσεις Μάλλιαρης Παιδεία, ISBN:978-960-644-412-8, το οποίο κυκλοφόρησε πέρυσι τέτοια περίπου εποχή και πραγματεύεται ιδιαίτερα επίκαιρα ζητήματα σε επίπεδο περιβάλλοντος και ενέργειας.

ΕΡΩΤΗΣΗ 8: Τέλος, θα θέλατε να μοιραστείτε με το αναγνωστικό κοινό κάποια από τα μελλοντικά σας συγγραφικά σχέδια; Αν κι εφόσον αυτό είναι εφικτό!

M.S. Βεβαίως! Μπορώ να αποκαλύψω εδώ ότι φυσικά και έπεται συνέχεια. Ήδη έχω αρχίσει να

σκέφτομαι το μέλλον και μια ενδεχόμενη νέα συλλογή. Για την ώρα όμως επιλέγω συνειδητά να εστιάσω στα “Under The Rose” και “Winterfall”, τα οποία σκοπεύω να προωθήσω ενεργά κατά τους επόμενους μήνες - τόσο στα social media, όσο και σε ενδεχόμενες νέες παρουσιάσεις.

Ειλικρινά δεν μπορώ να προβλέπω τί επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά η απόλυτα ειλικρινής απάντηση είναι ότι όσοι έχουμε βρει διέξοδο προς τη γραφή ή την καλλιτεχνική έκφραση γενικότερα, το κάνουμε για προσωπικούς λόγους πριν από οτιδήποτε άλλο. Ανερυθρίαστη έκφραση. Ποτέ δεν είναι στην άκρη του μυαλού μου, πώς θα εκλάβει ο αναγνώστης ό,τι έγραψα ή αν αυτό που έγραψα θα αρέσει ή αν αυτό θα είναι παρεξηγήσιμο ή εντυπωσιακό. Γνωρίζω ότι πρόκειται για ιδιαίτερα αντιεμπορική προσέγγιση, αλλά επειδή με διακατέχει απόλυτη ειλικρίνεια χωρίς ατζέντες και κρυφά κίνητρα (για ποιο λόγο να καταναλώσω ενέργεια για το αντίθετο (γελάει)), ειλικρινά δεν μπορώ να λειτουργήσω διαφορετικά.

Ο στόχος παραμένει ο ίδιος όμως για εμένα πάντως. Η αναζήτηση της θέσης μας μέσα σε μια ύπαρξη που εξ ορισμού χαρακτηρίζεται ως χαοτική και άναρχη. Ελπίζω στις συλλογές μου να μπορέσετε να εντοπίσετε μια δική σας προσωπική αλήθεια μέσα από την πορεία που περιγράφω από το πάθος προς την αυτοεπίγνωση και από την καταστροφή στην αποδοχή, τα οποία αποτελούν μια προσωπική νίκη από μόνα τους.

Σας ευχαριστώ ειλικρινά για το χρόνο σας, για τις πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και για τη φιλοξενία!

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση, Κυριακή Γανίτη από το blog Dominica Amat