#Αφιέρωμα σε έργα μεταφρασμένης ξένης λογοτεχνίας τρόμου & φαντασίας (Μέρος 2ο): Καλοί Οιωνοί

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

#Αφιέρωμα σε έργα μεταφρασμένης ξένης λογοτεχνίας τρόμου & φαντασίας 

Μέρος 2ο

Καλοί Οιωνοί

Άν και διαβάζω πάρα πολύ, δεν μπορώ να πω ότι ως αναγνώστρια έχω πιο ''εξειδικευμένες'' γνώσεις πάνω σε ένα, ή, και σε περισσότερα λογοτεχνικά είδη. Άν και λατρεύω ό,τι μπορεί να σχετίζεται με τη φαντασία και τον τρόμο, νιώθω ότι έχω να διανύσω μία μεγάλη, ακόμη, ''απόσταση'' -αναφορικά με τις αναγνώσεις ανάλογων έργων- ώστε να μπορώ να δηλώσω γνώστρια αυτών των ειδών. Όμως, επειδή ποτέ δεν είναι αργά, θεωρώ το παρόν αφιέρωμα στη συγκεκριμένη κατηγορία βιβλίων ως ένα ''παράθυρο'' που ανοίγει μπροστά μου και μου επιτρέπει να ρίξω αν όχι τόσο δυνατές, μα άκρως ικανοποιητικές ματιές και να γνωρίσω πένες συγγραφέων που έχουν υπηρετήσει και υπηρετούν (τόσο στο παρελθόν όσο και στο παρόν - εύχομαι και στο μέλλον), σε ικανοποιητικό βαθμό αυτών των ειδών τη λογοτεχνία. Σήμερα διάβασα και σας μιλώ για το μυθιστόρημα, με τίτλο ''Καλοί Οιωνοί" (Good Omens) που ''γεννήθηκε'' από το πάντρεμα των πενών δύο μετρ του είδους, τους συγγραφείς Neil Gaiman και Terry Pratchett. Το βιβλίο κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Selini και τη μετάφρασή του έχει επιμεληθεί ο κύριος Θάνος Καραγιαννόπουλος. 

Ναι, δεν έχω ξαναδιαβάσει κάποιο προγενέστερο έργο των συγγραφέων και ίσως να ένιωθα ότι έπεφτα στο κενό δίχως δίχτυ ασφαλείας από κάτω μου για να με συγκρατήσει, αλλά οι συγγραφείς φροντίζουν να μας καταστήσουν σαφές ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί, εκτός κι αν το επιθυμούμε εμείς οι ίδιοι/ες. Και επειδή ούσα ένα πνεύμα αντιλογίας σε συνδυασμό με αυτό που λένε ''χρόνος ανάποδος, μήνες δεκατρείς'', ε δεν ήθελε και πολύ να γοητευτώ από το ευφυές παιχνίδισμα στο πόσο αλλόκοτη και την ίδια στιγμή λογική έμοιαζε η εικόνα του εξωφύλλου και του οπισθοφύλλου του βιβλίου με την χρωματική αντίθεση του λευκού και του μαύρου χρώματος, όπως και της αντίστροφης τοποθέτησης των γραμμάτων. Σαν να μας προϊδέαζε για το τί επρόκειτο να βρούμε μέσα στις σελίδες του. Σαν το παιχνίδι του καλού και του κακού να ήταν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Ανέκαθεν θεωρούσα -και εξακολουθώ να το κάνω- ότι μέσα από την εύστοχη και εμπεριστατωμένη πλάκα όχι μόνο ειπώνονται οι μεγαλύτερες αλήθειες, αλλά μας βάζει στη διαδικασία να σκεφτούμε/αμφιβάλλουμε/κρίνουμε κι εντέλει να αναθεωρήσουμε, ή, ακόμη και να δηλώσουμε πιο σίγουροι/ες γύρω από πράγματα για τα οποία πιστεύουμε. Έτσι, λοιπόν, νομίζω ότι και το στοιχείο του τρόμου, κάλλιστα, θα μπορούσε να περιέχει μέσα του και το συστατικό της πλάκας και της όποιας διακωμώδησης τόσο του ιδίου όσο και των λοιπών πραγμάτων, προσώπων, καθώς και συνθηκών μέσα στις οποίες βρίσκει ''καταφύγιο'' και ''τροφή'' για την όποια διατήρηση της ύπαρξής του. Ότι δεν είναι, απαραιτήτως, τόσο κακό όσο μπορεί να φαντάζει, όπως και ότι το όποιο καλό δύναται να είναι τόσο σοφό, ειλικρινές, ανιδιοτελές και αθώο. Για να μη μιλήσω δε και για το ζήτημα της όποιας ευφυϊας, ή, και χαζομάρας μπορεί να κατοικοεδρεύει σε καθένα εξ αυτών... Μεγάλη κουβέντα όλο αυτό και οι συγγραφείς επέλεξαν να γίνει η αφορμή της συγγραφής του παρόντος έργου, το οποίο θα μας δείξει έναν άλλον δρόμο...

''Σύμφωνα με «Τας Ωραίας και Ακριβείς Προφητείας της Αγνής Νάτερ, Μάγισσας» –τον μοναδικό πλήρως αξιόπιστο οδηγό για το μέλλον, που έγραψε, ευτυχώς, το 1655, πριν ανατινάξει ολόκληρο το χωριό της μαζί με τους κατοίκους του, που είχαν συγκεντρωθεί για να την ρίξουν στην πυρά – ο κόσμος θα καταστραφεί ένα Σάββατο. Πιο συγκεκριμένα, το επόμενο Σάββατο. Αμέσως μετά το τσάι... Οι άνθρωποι προσπαθούν να προβλέψουν το τέλος του κόσμου σχεδόν από την δημιουργία του, οπότε είναι απόλυτα φυσικό να είναι επιφυλακτικοί όταν εμφανίζεται μια νέα ημερομηνία για την Ημέρα της Κρίσης. Αυτή τη φορά όμως, οι στρατοί του Καλού και του Κακού πραγματικά φαίνονται να προετοιμάζονται. Οι τέσσερεις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης είναι καθ’ οδόν. Η Ατλαντίδα αναδύεται. Βάτραχοι πέφτουν απ’ τον ουρανό. Τα νεύρα τεντώνονται και όλα δείχνουν να βαδίζουν σύμφωνα με το Θεϊκό Σχέδιο. Όμως, ένας καλοπερασάκιας δαίμονας και ένας ιδιότροπος άγγελος θα προτιμούσαν να αποφευχθεί η Αρπαγή. Και μέσα σε όλα αυτά κάποιος έχασε και τον Αντίχριστο..." (Από το οπισθόφυλλο)

Ποτέ έως και σήμερα -κι όπως το βλέπω ούτε ποτέ στο μέλλον- δεν έχω υπάρξει οπαδός του δόγματος ''πίστευε και μην ερεύνα''. Αντιθέτως, επειδή πιστεύω πολύ, επιλέγω -συνειδητά- να ψάχνω τα πάντα γύρω μου, ακόμη κι εκείνα που θεωρούνται δεδομένα κι ακλόνητα. Είναι μία εσωτερική και διαρκής ανάγκη για να μπορώ να κρατώ τις ισορροπίες και κυρίως να σκέφτομαι και να δρω με ''ανοικτό'' μυαλό, απηλλαγμένο από δεισιδαιμονίες, κακά κι αρνητικά στερεότυπα και οτιδήποτε άλλο που όχι μόνο δε θα με βοηθούσε στην εξέλιξή μου ως άνθρωπο, μα θα με κρατούσε, πεισματικά, πίσω. Έτσι και εδώ, ένιωσα ότι το παρόν μυθιστόρημα μέσα από την χιουμοριστική (όχι ξεκαρδιστική που να κρατάς το στομάχι σου από τα γέλια) του ιστορία κατάφερε να με κρατήσει από την αρχή έως και το τέλος. Δε λέω! Ίσως σε κάποια σημεία να ένιωσα ότι η ιστορία δεν κυλούσε με τον ρυθμό που θα επιθυμούσα και ήθελα να μπω μέσα και να ταράξω λίγο τα νερά (αν κι απαγορεύεται να αλλάζεις τον ρου της ιστορίας επεμβαίνοντας με τον τρόπο που επιθυμείς!), μα από ένα σημείο και έπειτα δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου!

Αρκετοί/ες που διάβασαν το βιβλίο έσπευσαν να το χαρακτηρίσουν ως βλάσφημο κι ανίερο. Θα μου επιτρέψετε να έχω αντίθετη άποψη και να μη συμμερίζομαι αυτές τις ακραίες απόψεις. Προσωπικά, ως αναγνώστρια, το τοποθετώ στην κατηγορία εκείνων των βιβλίων που μπορούν να θεωρηθούν ως αφροδισιακά περιπαικτικά και αναζωογονητικά ως προς τη σκέψη. Που με κάνουν να δω πέρα από τα όποια στεγανά. Ναι, είναι από εκείνα τα βιβλία που σε κάνουν να βάλεις τα γέλια συνειδητοποιώντας τα χάλια που αφορούν όχι μόνο την ανθρωπότητα, αλλά και τα πλάσματα της φαντασίας. Στο πόσο τελικά μοιάζουμε περισσότερο απ'όσο μπορεί να νομίζουμε ότι διαφέρουμε. Κι αυτό, ίσως, να είναι ένα από τα αρκετά θετικά στοιχεία του βιβλίου. Δεν προσπαθεί να σε πείσει, ή, να σε μεταλλάξει (με οποιονδήποτε τρόπο) ούτε να σε σοκάρει, απλώς και μόνο, για να θεωρηθεί πιο πιασάρικο στις ''αναγνωστικές πιάτσες''. Είναι ένα αποκύημα της φαντασίας των δημιουργών του που μέσω του οποίου εκφράζουν τις προσωπικές τους απόψεις γύρω από το ζήτημα του καλού και του κακού και το πώς αυτά τα δύο αποτυπώνονται και στον κόσμο μας.

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Selini.

Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες για το 3ο μέρος του αφιερώματος.