Συνέντευξη με τη συγγραφέα Κέλλυ Λαμπρίδου & Bonus aπόσπασμα από το βιβλίο ''All’ alba, Vincerò! (Την αυγή, θα νικήσω!)" (Εκδ. Ελκυστής)

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΕΛΛΥ ΛΑΜΠΡΙΔΟΥ

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Σημερινή μου καλεσμένη στην στήλη των συνεντεύξεων η συγγραφέας Κέλλυ Λαμπρίδου. Την ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τις απαντήσεις της. Από τις εκδόσεις Ελκυστής κυκλοφορεί το βιβλίο της, με τίτλο ''All’ alba, Vincerò! (Την αυγή, θα νικήσω!)''. Της εύχομαι να είναι καλοτάξιδο. Για όσους/ες επιθυμούν να το διαβάσουν, μπορούν να το προμηθευτούν είτε από το επίσημο site του εκδοτικού, είτε από κάποιο βιβλιοπωλείο. 

Πάμε να δούμε τι μοιράστηκε μαζί μας...

ΕΡΩΤΗΣΗ 1: Θα ξεκινήσω με μία ερώτηση που κάνω σε όλους τους συγγραφείς. Πώς μπήκε η συγγραφή στην ζωή σας;

Κ.Λ. Από πολύ μικρή ηλικία, ανακάλυψα πως μου άρεσε να γράφω. Ξεκίνησα από μικρά κείμενα και ιστορίες και στα δεκαέξι μου, άρχισα να σκέφτομαι την συγγραφή πιο σοβαρά. Στα δεκαοχτώ μου, αποφάσισα να κάνω το πρώτο μου βήμα στον χώρο των εκδόσεων όταν και κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο «Η τελευταία pole position», από τις εκδόσεις Γράφημα. Έκτοτε, συνεχίζω μέχρι σήμερα.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2: Από τις εκδόσεις Ελκυστής κυκλοφορεί το βιβλίο σας, με τίτλο ''All’ alba, Vincerò! (Την αυγή, θα νικήσω!)''. Να είναι καλοτάξιδο. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι'αυτό;

Κ.Λ. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!

Το συγκεκριμένο βιβλίο πρόκειται για μία περιπέτεια, ανάμεσα σε μία μαφιόζα, την Ρενάτα Μινέττι και έναν δικηγόρο με ανορθόδοξους τρόπους δράσης, τον Βιντσέντσο Λεόνε. Οι δυο τους έρχονται σε επαφή κατά τύχη – ή τουλάχιστον, έτσι φαίνεται – κατά την διάρκεια μίας δεξίωσης όπου τα πράγματα, παίρνουν μία απρόσμενη τροπή. Τελικά, λίγο καιρό αργότερα οι δυο τους θα ξαναβρεθούν τυχαία και μάλιστα με τον πιο απρόσμενο τρόπο, ως αποτέλεσμα να ξεκινήσει ένα ανθρωποκυνηγητό ανάμεσα σε εκείνους και σε άλλα άτομα, τα οποία εμφανίζονται σταδιακά στην ιστορία. Οι σύμμαχοι είναι πολύ λιγότεροι από ότι νομίζουν στην πραγματικότητα ενώ παράλληλα, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν και τις πληγές του παρελθόντος οι οποίες, κάθε άλλο παρά θεραπευμένες είναι. Και μέσα σε όλα αυτά, βρίσκονται αντιμέτωποι με τον χρόνο ο οποίος, κυλάει κάθε άλλο παρά προς όφελος τους.

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου αντίθετα, οι τόνοι πέφτουν και την θέση της έντασης και της αγωνίας, παίρνει η ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών, μερικά χρόνια έπειτα από την λήξη της ιστορίας που προηγήθηκε. Οι ισορροπίες έχουν αλλάξει ενώ τα νέα πρόσωπα που εμφανίζονται, συμβάλουν στο να οδηγήσουν στην λύτρωση των πρωταγωνιστών, αφού πρώτα κλείσουν οριστικά, τις πόρτες του παρελθόντος.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3: Πώς προέκυψε ο τίτλος ''All’ alba, Vincerò! (Την αυγή, θα νικήσω!)'';

Κ.Λ. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από την όπερα του Τζιάκομο Πουτσίνι με τίτλο «Τουραντότ» και συγκεκριμένα από την άρια με τίτλο «Nessun’ dorma” (Κανένας να μην κοιμηθεί). Το συγκεκριμένο έργο αποτέλεσε σημαντικό στοιχείο, στην ιστορία.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4: Ποια η πηγή έμπνευσης της ιστορίας του βιβλίου σας; Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρώσετε την συγγραφή του; 

Κ.Λ. Όπως προανέφερα, το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από την όπερα του Τζιάκομο Πουτσίνι με τίτλο «Τουραντότ» και συγκεκριμένα από την άρια με τίτλο «Nessun’ dorma” (Κανένας να μην κοιμηθεί). Η συγγραφή του μου πήρε περίπου τέσσερα χρόνια, εξαιτίας διάφορων συνθηκών στην ζωή μου καθώς και πολλών αλλαγών που έγιναν στην ιστορία.

ΕΡΩΤΗΣΗ 5: Γιατί επιλέξατε να γράψετε ένα βιβλίο με διάχυτη την αίσθηση του μυστηρίου; Τί σας ελκύει σε αυτό;

Κ.Λ. Ανέκαθεν μου άρεσε το μυστήριο, με τραβούσε το άγνωστο και η όλη διαδικασία του να ανακαλύψεις το τι ισχύει στην πραγματικότητα και τι όχι. Ποτέ δεν μου άρεσε να είναι όλα «δοσμένα στο πιάτο» και ειδικότερα, σε ένα βιβλίο (οποιουδήποτε είδους). Γι’ αυτό και ο πρωταρχικός μου στόχος στο συγκεκριμένο βιβλίο, ήταν να χτίσω μία ιστορία που θα εκτυλίσσονταν σταδιακά, κάνοντας τον αναγνώστη να σκεφτεί το τι μπορεί να ισχύει και τι όχι, προτού αποκαλυφθεί η αλήθεια.

ΕΡΩΤΗΣΗ 6: Τί θα προσδοκούσατε να αποκομίσουν οι αναγνώστες/στριες από την επαφή τους με την ιστορία του βιβλίου σας;

Κ.Λ. Είναι πολλά που θέλω να αποκομίσουν οι αναγνώστες/στριες μου, από το βιβλίο μου αλλά το κυριότερο, πως τα πάντα δεν είναι άσπρο και μαύρο. Υπάρχει και το γκρι. Και αυτό αφορά όλα τα θέματα που θίγονται στο βιβλίο: Οικογενειακά, κοινωνικά, ερωτικά, επαγγελματικά και πάει λέγοντας.

ΕΡΩΤΗΣΗ 7: Ποιο το όραμά σας ως δημιουργός;

Κ.Λ. Να έχω την δυνατότητα να συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπώ, δηλαδή να γράφω και να μοιράζομαι τις ιστορίες μου, με τον κόσμο.

ΕΡΩΤΗΣΗ 8: Σαν αναγνώστρια, τί είδους βιβλία προτιμάτε να διαβάζετε;

Κ.Λ. Μου αρέσουν τόσο τα αστυνομικά/περιπέτειας, όσο και τα ρομαντικά. Τα τελευταία χρόνια βέβαια, προτιμώ την τελευταία κατηγορία. Γενικά, μου αρέσουν οι ιστορίες με ένταση.

ΕΡΩΤΗΣΗ 9: Τέλος, τί θα λέγατε στους νέους που θέλουν να ασχοληθούν με την συγγραφή;

Κ.Λ. Να μην σταματάνε να κυνηγάνε τα όνειρα τους και να είναι δεκτικοί, στην (καλοπροαίρετη) κριτική. Ο δρόμος προς την συγγραφή, σίγουρα δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Θα υπάρξουν τα άγχη, οι απογοητεύσεις, οι απορρίψεις, η κούραση όπως επίσης, θα υπάρξουν και οι καλές στιγμές. Το σίγουρο είναι πως ο κάθε συγγραφέας – νέος και μη – κατά την γνώμη μου θα πρέπει να μην το βάζει κάτω ή να επαναπαύεται, συνεχίζοντας να κάνει αυτό που αγαπά και βρίσκοντας τρόπους, να βελτιωθεί.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση, Κυριακή Γανίτη από το blog Dominica Amat

Bonus aπόσπασμα από το βιβλίο ''All’ alba, Vincerò! (Την αυγή, θα νικήσω!)" (Εκδ. Ελκυστής)

«Χορεύουμε;» μία άγνωστη αντρική φωνή την κάλεσε, επαναφέροντας την στο τώρα.

Ελαφρώς ξαφνιασμένη – τόσο με την πρόταση, όσο και με το γεγονός πως ήταν χαμένη στις σκέψεις της - έστρεψε το βλέμμα της προς το μέρος του.

Μπροστά της βρίσκονταν ένας άντρας περίπου τριάντα χρονών, ψηλός– η Ρενάτα υπολόγιζε πως πρέπει να ήταν περίπου ένα ενενήντα - με μαύρα κοντά μαλλιά, τραβηγμένα προς τα πίσω, γαλάζια μάτια, φρεσκοξυρισμένο πρόσωπο με έντονα ζυγωματικά, γυμνασμένο σώμα και ντυμένος όπως άρμοζε σε μία τέτοια περίπτωση. Συγκεκριμένα, φορούσε ένα σκούρο μπλε κουστούμι με λευκό πουκάμισο, εξίσου σκούρη μπλε γραβάτα και καφέ παπούτσια.

Αδιαμφισβήτητα ήταν ένας εντυπωσιακός άντρας, που στο πέρασμα του θα τραβούσε σχεδόν όλα – αν όχι όλα – τα γυναικεία βλέμματα πάνω του. Αλλά όχι το δικό της. Εξάλλου η ζωή της, δεν της επέτρεπε να συνάψει οποιαδήποτε ερωτική σχέση, εκτός αν επρόκειτο για δουλειά.

Ποτέ δεν είχε σκεφτεί να σπάσει αυτόν τον κανόνα, παρά την πληθώρα αντρών που είχαν περάσει από την ζωή της. Κανένας δεν ήταν ικανός να την συγκινήσει σε τέτοιον βαθμό, που θα την έκανε να τα παρατήσει όλα για να ζήσει μαζί του τον μεγάλο έρωτα ή έστω, μία περιπέτεια.

«Όχι» απάντησε κοφτά, απομακρύνοντας το βλέμμα της από πάνω του.

Ο άντρας έδειχνε να απογοητεύεται ελαφρώς αλλά δεν τα παράτησε.

«Μπορώ τουλάχιστον να μάθω το γιατί τουλάχιστον;» ρώτησε, γέρνοντας ελαφρώς το κεφάλι του.

Το βλέμμα του δεν έφυγε ποτέ από τα μάτια της γεγονός που την παραξένεψε ελαφρώς, δεδομένου του αποκαλυπτικού, μαύρου φορέματος που φορούσε. Παρόλα αυτά, φρόντισε να μην δείξει τίποτα.

«Δεν ενδιαφέρομαι» αρκέστηκε να πει, ελπίζοντας πως κάποιος θα την γλίτωνε από τον πιεστικό άγνωστο.

Παρόλα αυτά οι ελπίδες της, έπεσαν στο κενό.

«Μα ελάτε τώρα, είναι απλά ένας χορός. Εξάλλου δεν χρειάζεται να ανησυχείτε, δεν δαγκώνω» σχολίασε χαμογελαστός.

Η Ρενάτα όφειλε να παραδεχτεί έστω και στον εαυτό της πως το χαμόγελο, του πήγαινε ακόμη περισσότερο. Τον έκανε να δείχνει τουλάχιστον δέκα χρόνια νεότερος.

«Θα προτιμούσα αν δεν παρερμηνεύατε τα λόγια μου και δεχόσασταν εξ αρχής το όχι» σχολίασε κοφτά, σχεδόν έτοιμη να χάσει την υπομονή της.

Ήταν ο μοναδικός άνθρωπο εδώ και πολλά χρόνια, που την έκανε να νευριάσει σε λίγα μόλις λεπτά γνωριμίας.

«Ζητώ ταπεινά συγνώμη τότε και επιμένω στην αρχική μου πρόταση» συνέχισε την διεκδίκηση.

Δεν έδειχνε έτοιμος να καταθέσει τα όπλα.

Η κοπέλα, άφησε μία βαθιά ανάσα. Ρίχνοντας μία ματιά πάνω από τον ώμο της, διαπίστωσε πως η συζήτηση του πατέρα της με τους δύο άντρες, συνεχίζονταν ακόμη.

«Δεν έχετε συνηθίσει να ακούτε το όχι σαν απάντηση;»

Από τα χείλη του άγνωστου άντρα, ξεγλίστρησε ένα γελάκι.

«Αν υπάκουα σε κάθε όχι που μου έλεγαν, δεν θα είχα καταφέρει σχεδόν τίποτα στην ζωή μου. Εκτός αυτού, μου αρέσει να διεκδικώ μέχρι τέλους κάτι που θέλω».

«Αν χορέψουμε, υπόσχεστε να με αφήσετε ήσυχη;» τον ρώτησε εν τέλη, αφήνοντας ασχολίαστο το τελευταίο του σχόλιο.

Ο άντρας απέναντι της, έγνεψε καταφατικά.

«Το υπόσχομαι» την καθησύχασε, τείνοντας το χέρι του προς το μέρος της.

Η συνέχεια στο βιβλίο...

Περιγραφή:

Οι δείκτες του ρολογιού σημάδευαν τον αριθμό δώδεκα, ακριβώς μεσάνυχτα, όταν τα δύο κορμιά ενώθηκαν σε έναν χορό που σύντομα θα αποδεικνυόταν μοιραίος…

Ο Βιντσέντσο Λεόνε βρισκόταν αντιμέτωπος με την πιο σημαντική –έως τώρα– υπόθεση της νομικής καριέρας του. Έτοιμος να τα παίξει όλα για όλα, αποφάσισε να πάρει το μεγαλύτερο ρίσκο που θα μπορούσε, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και την ίδια του τη ζωή.

Η Ρενάτα Μινέτι ήταν κάτι παραπάνω από το δεξί χέρι του Capo dei Capi της ιταλικής μαφίας· ήταν οικογένεια! Λάτρης των κανόνων και της αφοσίωσης, δεν είχε σκεφτεί λεπτό να στραφεί εναντίον του. Όχι, έπειτα από όλα όσα είχε κάνει για εκείνη.

Μέσα σε μια στιγμή όλα θα αλλάξουν και δύο φαινομενικά αντίθετοι άνθρωποι θα αναγκαστούν να συνεργαστούν, προκειμένου να εκπληρώσουν τους προσωπικούς τους στόχους.

Ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν…

*Τα πνευματικά δικαιώματα τόσο της εικόνας του εξωφύλλου όσο και του άνωθεν αποσπάσματος ΔΕΝ ανήκουν στο blog, αλλά αποκλειστικά στη συγγραφέα και στον εκδοτικό οίκο.

**Το απόσπασμα δημοσιεύεται κατόπιν συνεννόησης και συναίνεσης της συγγραφέως και του εκδοτικού οίκου.